Vragen aan therapeuten – Week van de Vruchtbaarheid (deel III)

psychosociaal therapeuten

In het kader van de Week van de Vruchtbaarheid boden we jullie de mogelijkheid om je vragen te stellen aan de een psychosociaal therapeut.

De ingestuurde vragen zijn beantwoord door de psychosociaal therapeuten van Tara Therapeuten, allen gespecialiseerd op het gebied van vruchtbaarheidsproblemen en ongewenste kinderloosheid.

Vandaag delen we de derde serie vragen – voorzien van het antwoord – met jullie.

“Hoe krijg het voor elkaar dat mijn man zich meer kan inleven in mij?”

“Mijn man is erg positief ondanks dat we al een jaar in de medische molen zitten. Graag zou ik ook willen dat hij mijn gevoel erkent. Hij ziet bijvoorbeeld het nut niet in van een laparascopie terwijl ik juist dingen wil uitsluiten. Hoe krijg ik het voor elkaar dat mijn man zich meer in kan leven in mij? 🙂 “

Dank je wel voor je vraag, een herkenbare, die je volgens mij voor vele anderen stelt.

In je vraag komt helder naar voren hoeveel impact een (nog) onvervulde kinderwens op je relatie kan hebben. Het is echt “Hoge-Schoolwerk” om je relatie goed te houden tijdens een intensief vruchtbaarheidstraject. Het verdriet overkomt jullie beiden, maar mannen en vrouwen gaan hier verschillend mee om.

In mijn praktijk valt me vaker op dat als een van beiden het niet meer zo ziet zitten, na bijvoorbeeld weer een mislukte poging, de ander vaak neigt naar het inbrengen van juist de positieve kant. Ik weet niet of dit bij jullie speelt, wil ook niet invullen dat jij somber bent, maar ik zie vaker hoe de man probeert om niet mee te ‘vallen’ in een put van angst, onzekerheid of somberheid. Vanuit beste bedoelingen gaat hij dan juist hoopvol alle kansen benoemen, niet beseffend dat dit juist niet jouw behoefte is.

Maar ja, wat kun jij dan doen?

Heb je je man gevraagd waarom hij het nut niet inziet van een laparoscopie? Zou het kunnen dat hij bang is dat jij onder narcose moet? Of het naar vindt dat je -alweer- een behandeling moet ondergaan terwijl je al zoveel lichamelijk ongemak moet verdragen? Misschien kun je dit eens checken.

Is jullie communicatie een elkaar proberen te overtuigen van je mening, of is er ook ruimte om je eigen gevoelens en behoeften te bespreken? Dat laatste is een grote uitdaging, maar oh zo helpend om meer begrip voor elkaar te krijgen.

Wat doet het met jou als je man zegt geen laparoscopie te willen?

Je kunt je alleen voelen, of machteloos, geïrriteerd, verdrietig of bang voor de toekomst. Als je op die manier je gevoelens vertelt, gebeurt er vast iets anders dan wanneer je probeert je man te overtuigen van het nut van zo’n operatie.

Een volgende en belangrijke stap is het uitspreken van je behoefte. Waar heb je behoefte aan, wat wil je graag? Misschien wil je gerustgesteld worden door de laparoscopie, of gesteund worden door degene die je lief is, een arm om je heen, of alleen maar een luisterend oor zonder advies of mening. Het is een kunst om die behoeften bij jezelf te herkennen èn te zeggen maar ze uitspreken is waar inlevingsvermogen kan beginnen.

Wat mooi, je eindigt met een smiley :-). Humor en een beetje relativeringsvermogen doen ook wonderen!

Namens Tara Therapeuten,
Joke Vermue

“Moet ik alleen voor mijn kinderwens gaan?”

Mijn vriend en ik hebben in 2014 onze derde IVF-poging gehad.  Helaas heeft het niet mogen leiden tot een zwangerschap. Ik ben nu 40 en voel me sterker dan ooit.

Mijn vriend heeft een aantal tegenslagen gehad afgelopen jaren en zit nu met een depressie thuis. Ik voel nu mijn kinderwens erg groeien en voel de drang om daar nu mee bezig te gaan. Echter door onze relatiestress en zijn depressie ben ik bang dat nu de tijd niet goed is. 

Denk je dat ik alleen voor mijn kinderwens kan gaan en dat mijn vriend eerst beter aan zich moet werken? Ik voel dat ik geen 2 jaar meer kan wachten, dan is het te laat. 

Heb je tips?”

Beste vraagstelster,

Je hebt de drang om met je kinderwens bezig te gaan. Mogelijk heb je nog een periode nodig voor besluitvorming: op welke manier, welke opties zijn er nog. Daarop kun je je natuurlijk alvast oriënteren los van je vriend. Als je daarna duidelijk hebt wat je graag wilt en hoe, heb je daarbij je vriend toch weer nodig. Daarom is het waarschijnlijk beter, ook al is hij er nog niet aan toe, je vriend tot op zekere hoogte bij het proces te betrekken. Mede omdat je met de vraag rondloopt of dit een goed moment is, is in gesprek blijven met je vriend onontbeerlijk. Dat is goed voor jouw besluitvorming en ook voor de relatie. Intussen kan hij natuurlijk aan zichzelf blijven werken. Misschien is alleen doen ook een mogelijkheid, maar dat hoef je niet in je eentje te beslissen.

Dat je tijdsdruk voelt is begrijpelijk, tijd speelt zeker een rol. Toch is het ook belangrijk een weloverwogen besluit te nemen. Daarom raad ik je aan niet te wachten met voor je kinderwens gaan, in gesprek te gaan met je vriend en mogelijke anderen die je daarbij nodig hebt.

Namens Tara Therapeuten,
Wilma Potze

Geef een reactie