Definitief kinderloos: het komt goed!

Beeld Martine van der Voort

Ongewenste kinderloosheid. Het komt allemaal goed, maar het heeft tijd nodig, veel tijd. Doe het in je eigen tempo. Vandaag kun je de hele wereld aan en morgen sta je op en wil je het liefst blijven liggen met de dekens over je heen. Ik spreek uit ervaring. Elf jaar geleden werd duidelijk dat ik geen moeder zou worden en in geen enkel scenario kwam ik hier ooit overheen. En toch lukte dat!

Dit jaar word ik 50 en is het dus elf jaar geleden dat onze kinderwens voor altijd een wens zou blijven. Onlangs sprak ik met een vriendin die zelf aan het eind van een vruchtbaarheidstraject staat. Zij vroeg mij hoe het mij is vergaan met de ongewenste kinderloosheid. Een fijn gesprek kwam op gang. Een gesprek over dromen en verwachtingen, hoop en wanhoop. Ik bood haar mijn boeken aan die ik over dit onderwerp had verzameld. Ze lagen opgeborgen op zolder. Ze lagen in een doos, ver weggestopt. Dit zegt al veel: waar ze voorheen een houvast waren, liggen ze nu te verstoffen in een uithoek.

Er was echter één boek dat ik maar niet kon vinden; een boek waarin ik zelf mijn eigen persoonlijke verhaal vertel over kinderloosheid. In ¡Ondersteboven! vertellen 40 vrouwen hun verhaal. Twintig van deze vrouwen zijn moeder geworden en de andere twintig zijn kinderloos. Sommigen omdat dit een bewuste keuze was, anderen – zoals ik –  omdat ze ongewenst kinderloos zijn.

Uiteindelijk vond ik het boek terug en besloot mijn eigen verhaal nog eens te lezen. Dit lukte mij zonder tranen… wauw! Tot mijn verbazing besef ik dat Chris (mijn partner) en ik al weer bijna elf jaar verder zijn. Wat zijn wij samen ver gekomen in die tijd! Ik heb mijn hart gevolgd en ben gaan werken met kinderen. Dit leek mij lange tijd onmogelijk, maar nu geniet ik intens van hun onbevangenheid en oprechtheid. In mijn bijdrage schrijf ik ook over pleegzorg als iets waar we ons misschien op willen gaan richten. We hebben die stap inderdaad gezet en ik heb hier enorm veel van geleerd. We ondersteunen nog steeds een pleeggezin: één weekend in de maand ontfermen we ons met liefde over twee zusjes.

De ongewenste kinderloosheid heeft ons zeker verdriet gebracht, dat kan ik niet ontkennen. Maar inmiddels zie ik ook de positieve dingen die het ons gebracht heeft. We hebben prachtige dingen gezien en gedaan en bruisen van de plannen voor de toekomst. Ik had elf jaar geleden niet kunnen denken dat ik nu zo’n gezegend leven leid. En alle clichés kloppen stiekem toch wel een beetje… Achter de wolken schijnt de zon. Het is nog nooit zo donker geweest, het wordt wel weer licht.

Gerda

Geef een reactie