Een droom loslaten

Speelgoedbeer

Een droom loslaten. Hoe doe je dat? Hoe zeg je tegen jezelf: nu stoppen met hopen en dromen, nu is het klaar?

Rond deze tijd had ik moeten bevallen van ons tweede kindje. Het mocht niet zo zijn. Na eerst een prachtige echo met een kloppend hartje, zagen we na 10 weken een vruchtje waarvan het hartje gestopt was met kloppen. Dat verdriet, de teleurstelling, de pijn, onbeschrijflijk. En toch ook niet, want hoeveel van jullie hebben hetzelfde meegemaakt en kennen dit dus heel goed?

Vorige week was ik uitgerekend, en die dag draaide de wereld gewoon door. Ook mijn wereld, raar maar waar. Niemand die weet dat ik diep van binnen huil. Dat verdriet is al over, toch? Hup hup, doorgaan. En nee, ik ben niet elke dag diepbedroefd. Ik gá ook door, heb plezier in het leven en ben gelukkig. Wat heet – meer dan gelukkig. Per slot van rekening hebben we een prachtig mooi kindje. Na jaren van proberen, pijnlijke onderzoeken en behandelingen, hormonen spuiten en slikken, waren we zwanger geworden. En ouders geworden van het mooiste en liefste jongetje van de wereld. Er was geen enkele aanwijsbare reden waarom wij niet gewoon zwanger konden worden. Het gebeurde gewoon niet. En zo kwamen we in de medische molen terecht.

Na de zwangerschap had ik goede hoop dat we snel nog een keer zwanger zouden worden. Dat hoorde je best vaak, toch? Dus waarom zou het ons niet gebeuren? Maar er gebeurde niets. Toen ik na bijna 6 maanden weer begon te menstrueren was het elke maand toch weer een kleine teleurstelling. Het beheerste niet ons leven, maar het zit altijd in je achterhoofd. Ondanks dat waren we zó gelukkig. Na een jaar gingen we de medische molen weer in. Maar mijn leeftijd werkte niet mee, en we mochten nog maar 1 behandeling doen voor ik te oud was. En dat liep dus uit op een miskraam. Eén die ook nog eens niet zo soepel verliep, en uiteindelijk duurde het nog eens 2 maanden voor ik alles kwijt was. Maar, lichtpuntje! Ik was wel zwanger geworden, mijn lichaam wilde best wel!

We hadden nog 2 terugplaatsingen, maar het ging weer mis. En nu zijn we uitbehandeld.

Dus. Wanneer laat je een droom los? We zijn gelukkig, we hebben een prachtig kind. Maar we hadden graag een huis vol gewild. Op z’n minst 1 broertje of zusje voor ons mooie jochie. Eentje maar, dat was toch niet te veel gevraagd? Om mee te spelen, ruzie mee te maken, en samen te spannen tegen papa en mama. Om niet alleen te zijn als wij er niet meer zijn. Maar vooral omdat we gewoon zo graag nog een kindje wilden. Nog een keertje zwanger worden en die dikke buik te mogen voelen. Dit keer misschien wél zelf bevallen. Weer een prachtige zwangerschapsshoot doen. Weer borstvoeding mogen geven, misschien wel tandemvoeden.

Dromen genoeg. Wanneer laat je dat los? Ik kan geen knop omzetten, nu is het klaar. Nú wil ik graag een kind, nú niet meer. Dat is onmogelijk, toch? Gaat het slijten? Komt er een moment dat ik ongesteld word en niet diep van binnen een traantje laat? Komt er een moment dat als ik verhalen hoor van een stiefvader die zijn jochie heeft platgedrukt omdat het herrie maakte, ik niét denk: waarom zij wel? Wanneer vind je een andere bestemming voor al die liefde? Hoe vul je dat gat in je hart op? Hoe laat je een droom los? Wanneer zie ik die droom wegvliegen, zal ik ernaar kijken met weemoed in mijn hart, mij omdraaien en verder leven? Hoe laat je los?

Muidi

Wil je meer lezen?

Geef een reactie