Mijn eerste Freya bijeenkomst

De landelijke bijeenkomst van Freya. Wel of niet gaan? Spannend vond ik het. En ik kon me er ook zo weinig bij voorstellen.
Een ‘patiëntenvereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen’ klonk niet zo aantrekkelijk.
Want ik wilde daar helemaal niet bij horen. Ik wilde helemaal geen probleem hebben.

Maar dat ‘wij weten hoe het voelt’ trok me over de streep. Want ik wilde wél heel graag eens praten met mensen die wisten hoe het voelde. Soms wist ik zelf niet eens hoe ik me voelde namelijk.

Ik had een grote zaal verwacht, met TL-licht, lauwe koffie, misschien een oud koekje en veel serieuze gezichten en eindeloos klagende verhalen. Samen zielig zijn.

Maar het was een prachtige locatie, het was gezellig, positief en mooi. Iedereen was open en nieuwsgierig naar de verhalen van de anderen. Er was een workshop, een heerlijke lunch en ervaringsverhalen. Er was ruimte om verlegen te zijn en te luisteren, maar ook om je eigen verhaal te doen. Boven alles was het een warm bad. Ik was dus niet alleen en niet raar of zielig. Ik kreeg er energie van.

Het was voor mij de reden om vrijwilliger te worden bij Freya, om mensen te laten zien dat ze niet alleen zijn. Dat we niet alleen zijn.

Op 4 november is er weer een bijeenkomst. Ik ben er natuurlijk bij, geen enkele twijfel dit keer.

En ik hoop zo dat anderen die stap ook zetten. Want ja het is spannend, je moet een drempel over… maar het is de moeite waard.

En als je daarna weer terugrijdt naar huis dan zul je hetzelfde denken als ik toen… ‘Dat had ik eerder moeten doen!’.

Ben je er 4 november bij?

Pauline

Geef een reactie