Grenzen blijf je verleggen, want je wilt zó graag

Vandaag is het 4 jaar, 8 maanden en 21 dagen geleden dat ik stopte met de pil. Vijfentwintig was ik en op die dag exact 9 jaar samen met mijn partner. Voor ons een bijzondere datum dus. De wens om kinderen te krijgen was er niet opeens op die dag. Die wens hadden we al langer. Bij mij begon het een jaar voordat ik stopte met de pil wat serieuzer te kriebelen. Toen ik nog maar heel klein was, wist ik al dat ik ‘later’ moeder wilde worden. In mijn tienerjaren schreef ik babynamen die ik mooi vond al in een notitieboekje. En met veel plezier en liefde nam ik mijn twee zusjes en broertje – die allen stukken jonger zijn dan ik – maar al te graag op sleeptouw en bekommerde me graag om hen. En alhoewel ze inmiddels 23, 24 en bijna 26 jaar zijn, doe ik dat nog steeds. Het ‘moederen’ is mijn tweede natuur en is onlosmakelijk met mij verbonden.

Ik had eigenlijk nog nooit echt nagedacht over vruchtbaarheidsproblemen. Ik had wel eens gehoord dat mensen geen kinderen konden krijgen, maar er verder nooit bij stil gestaan. Eigenlijk ging ik er gewoon vanuit dat ik binnen de kortste keren zwanger zou zijn. Mijn zusjes – allebei al moeder -, waren binnen no-time zwanger. Dus zo zou het bij mij ook gaan, dacht ik toen.

En dan begint het, de grote reis en het lange wachten op een zwangerschap. In het begin waren we nog dolenthousiast en ik kon niet wachten tot het einde van mijn cyclus zodat we konden testen of het gelukt was. Deze periode die ongeveer ongeveer negen maanden duurde, was leuk en vooral heel spannend. Soms dacht ik ‘ahw, weer niet gelukt’ en dan slaakte ik een diepe zucht en was ik vol goede moed klaar voor de volgende maand. Kijken of het dan wel lukt! Na verloop van tijd werd ik een beetje onzeker… Het duurde nu wel heel lang. Ik Googlde hoe lang het gemiddeld duurt voor koppels om in verwachting te raken. De cijfers weet ik nu niet meer precies, maar ik viel toen al niet bij het gemiddelde. Mijn onzekerheid groeide.

Het kostte mij anderhalf jaar voordat ik de moed bijeen had geraapt om de huisarts te bezoeken en te vertellen over onze kinderwens en het uitblijven van een zwangerschap. Ik had ook regelmatig last van krampen en pijn aan mijn baarmoeder (waarvan ik heel lang dacht dat het een uitwerking van de pil was) en in principe was dat ook waar ik mee bij de huisarts aanklopte. Ik wilde weten of er iets mis was met mijn baarmoeder – ik had regelmatig pijn en ik raakte maar niet in verwachting. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een ‘basisonderzoek’ en werd de spermakwaliteit van mijn partner getest. Deze onderzoeken, zowel bij hem als bij mij, gaven niks geks of ongewoons aan. Dan was het gewoon een kwestie van tijd dachten we. Geduld hebben, en dan zal het vanzelf komen.

De periode die volgde, werd misschien wel één van de moeilijkste periodes uit mijn leven. Over het algemeen ben ik heel positief en vol vertrouwen gebleven. Ik wilde mijn vruchtbaarheid een handje helpen en op natuurlijke wijze boosten door middel van juiste voeding, voldoende ontspanning, osteopathie en accupunctuur. Alle beslissingen die ik maakte omtrent het krijgen van kinderen wilde ik met de juiste intentie nemen. Vanuit liefde, en niet vanuit angst. Dat vond en vind ik nog steeds heel belangrijk. Maar je emoties en gevoelens lijken zich wel in een achtbaan te bevinden waarvan je niet weet wanneer de rit eindigt. Periodes vol positiviteit, vertrouwen en goede moed worden afgewisseld met dagen waarop je je somber, boos, onzeker, verdrietig, machteloos of stuk voelt. En soms voel je deze emoties allemaal tegelijkertijd. Eén van de meest moeilijke periodes was toen we over de grens van twee jaar gingen. Dat vond ik echt een ‘dingetje’. We zouden afwachten en dan zou het lukken, maar het was nu twee jaar later en onze wens was nog steeds onvervuld!

Ik had nooit, maar dan ook echt nooit gedacht dat het twee jaar zou duren voordat ik zwanger was. Wat een teleurstelling! Ik voelde mij mislukt. Het enige wat ik als vrouw moet doen/kunnen – waar ik vanuit de evolutietheorie voor geboren was – ‘voortplanten’ – kinderen op de wereld zetten, lukte niet. Wat een vreselijk en verdrietig gevoel om mee te worstelen. Ik voelde mij mislukt, onwaardig en geen echte vrouw. Gelukkig had ik de liefdevolle steun van mijn partner, die daar heel anders over dacht. Maar ondanks zijn lieve woorden en knuffels heb ik me heel lang zo gevoeld.

Waar ik mij mateloos aan geërgerd heb zijn de vragen en goedbedoelde adviezen van mensen:

  • ‘Waarom ga je niet gewoon naar het ziekenhuis?’
  • ‘Waarom doe je niet gewoon IVF?’
  • ‘Je hoeft je niet druk te maken, want je bent nog jong’
  • ‘Heb je er al eens aan gedacht om kinderen te adopteren?’
  • ‘Jij hoeft geen moeder te worden want jij zorgt altijd al voor alle kinderen’
  • ‘Wordt het voor jullie onderhand niet eens tijd, jouw zusjes hebben jou al ingehaald’
  • ‘Je moet het gewoon loslaten’.

Hoe lief mensen het ook bedoelen, ze hebben geen idee hoe je je voelt en wat je doormaakt. Je hebt al meer dan genoeg energie nodig om te dealen met je eigen emoties en onzekerheden. Laat staat de soms botte en ondoordachte opmerkingen van anderen.

IVF of welke andere medische ingreep/traject ook, is niet iets wat je ‘gewoon’ even doet. Het vergt heel wat van je moed en doorzettingsvermogen. Iets waar je samen aan toe moet zijn. En dat kost tijd. Bij ons maar liefst vier jaar! Dit jaar hebben we besloten om opnieuw naar het ziekenhuis te gaan. Iets waarvan ik twee jaar geleden dacht dat ik dat niet zou durven en kunnen. Grenzen blijf je verleggen, want je wilt zo graag; je wens is zo groot. We zitten inmiddels in ronde drie van een IUI-traject. De hoop is zo groot, maar op het moment overwint mijn ‘angst’ het van mijn positieve ik.

Voor het eerst in bijna vijf jaar tijd maak ik me meer dan ooit zorgen over het antwoord op de vraag ‘of ik ooit nog het geluk mag hebben om moeder te worden’.

Nadia

Geef een reactie