De lege kinderkamer

Zeven jaar geleden hebben we dit huis gekocht en uiteraard moest er ook een kinderkamer zijn, aangezien we een grote kinderwens hadden (en nog steeds hebben). We hebben de kamer nooit afgemaakt, omdat we dit wilden doen als ik zwanger was en we wisten welke kleuren we wilden gaan gebruiken. Inmiddels staat er een bed met tafeltje en een zonnebank. Er hebben een tijdje dozen gestaan met wat babyspullen, maar de dozen hebben we naar de tweede verdieping gedaan, zodat het niet continu in het zicht staat. Verder staat onze vlinderboom in onze kinderkamer.  We nemen de vlinderboom mee en gaan deze een mooi plekje geven in onze nieuwe tuin.

Nu we besloten hebben te gaan verhuizen en er een makelaar is langs geweest, kregen we als tip om wel wat dingen op te knappen in huis. Klusjes die je voor je uit schuift en denkt: dat komt later wel. Plintjes, een likje verf – het kan echt een verschil maken voor de verkoop. Dus we zijn druk bezig het huis op te knappen.

Twee dagen na de miskraam sta ik alweer te klussen in huis. We doen een muziekje aan en terwijl mijn man de trap aan het schuren is, begin ik in de kinderkamer. Opeens voelde ik me verdrietig. Na zeven jaar was deze kamer nog steeds niet af en nu ben ik de kamer toch aan het verven. Niet omdat ik zwanger ben en een kindje krijg, maar omdat we het huis gaan verkopen. Daar sta ik dan met de verf, een roller en een kwast. Met een lege buik en krampen met veel bloedverlies doordat ik net weer een miskraam heb gehad. Ik laat het verdriet er even zijn en neem afscheid van de kinderkamer die nooit ónze kinderkamer meer zal worden.

Of dit nog gebeurt in het nieuwe huis weet ik niet. We hoopten ons traject hier af te kunnen ronden. Natuurlijk neem je het verdriet met je mee, maar ik wilde graag het traject en miskramen hier achterlaten. We willen een nieuw leven gaat opbouwen in een nieuwe omgeving – ver weg van waar we altijd hebben gewoond. Een nieuw huis zonder kinderkamer. Of met kinderkamer, maar dan omdat je dan zwanger bent en weet dat de kinderkamer dit keer niet leeg blijft staan.

Hoe het ook gaat lopen, we verlangen naar een nieuw begin, een nieuw avontuur, met eindelijk meer rust of juist mega veel slapeloze nachten. Maar we houden er rekening mee dat die kans steeds kleiner wordt en er voor ons nooit meer een kinderkamer zal zijn.

Nog één keer kijk ik om voor ik de lege kinderkamer verlaat die ik net opgeknapt heb. Er rolt een traan over mijn wang en ik trek de deur achter me dicht. Ik bedenk me dat we over een paar maanden hier weg zijn en het misschien altijd zal blijven bij een deze lege kinderkamer…

Mabel

Wil je meer lezen?

Geef een reactie