Het wachtbankje

Ik zit voor de zoveelste keer in de wachtkamer. Er schuifelen vrouwen met dikke buiken voorbij en bij iedere vrouw vraag ik me af hoe oud ze is. Ondanks het soms moeizame geschuifel is het overduidelijk dat ze allemaal een stuk jonger zijn dan ik. Ik voel me ongemakkelijk. Ik kijk naar mijn voorzichtige zwangere buik en vraag me af wat zij van mij denken. Dat ik oud ben, dat dit een nakomertje is? Niet gepland, maar wel gewenst? Ik kijk hoe laat het is. De gynaecoloog loopt enorm uit en ik wil hier weg. Eindelijk, na jaren van enorm veel verdriet, pijn en moeite ben ik eindelijk zwanger en weet ik me er eigenlijk helemaal geen raad mee. Iemand vraagt rond hoe laat we een afspraak hebben. Er blijken nog twee vrouwen voor mij te zijn dus dit gaat nog wel even duren. Dan maar weer naar de wc. Ik glimlach naar de mensen waar ik voor de derde keer in drie kwartier voorbij loop. Als ik mijn bankje weer gevonden heb krijg ik opnieuw trek. Ik grabbel in mijn tas vol medische gegevens, maar zonder resultaat. Ik ben mijn appel vergeten. Die ligt thuis op mij te wachten.

Wachten. Ik vind het nog steeds vervelend, maar ben het inmiddels gewend. Het is onlosmakelijk verbonden met de jaren van zwanger willen zijn. Eerst vol spanning wachten op de vruchtbare dagen en op een mogelijke geslaagde bevruchting. Wachten tot de zware en pijnlijke menstruatie voorbij is zodat ik weer kan functioneren en me op kan laden voor de volgende ronde. Plaats nemen in de wachtkamer van de huisarts om met een doorverwijzing in de hand het ziekenhuis te kunnen bellen voor een intake met de gynaecoloog. Sorry mevrouw, er is wél een wachtlijst. Wachten op de eerste uitslagen van de onderzoeken en op de startdatum van de IUI. Wachten op de behandeltafel van de röntgenafdeling hopende dat de afschuwelijke HSG snel voorbij is. Afwachten wat de hormonen met mij zullen doen, zowel fysiek als mentaal. Me melden bij de balie voor de zoveelste inseminatiepoging. Of ik even plaats wil nemen en wil wachten op mijn beurt. Zou het dit keer wel lukken? Ik hoop het. Afwachten dus. En me opnieuw opladen. Trillend als een rietje tijdens de MRI-scan, want ik houd absoluut niet van kleine ruimtes. Ik kan niet wachten totdat ze me weer uit het apparaat halen. Ik moet geopereerd worden aan mijn eierstok. Op de dag van de operatie wacht ik nerveus op het moment dat de verpleegkundige mij komt halen voor de opname. We wachten vervolgens op groen licht voor een IVF-traject en hopen snel te kunnen starten, want de tijd dringt. En na een mislukte eerste poging is het bij de tweede afwachten of er dit keer wél voldoende follikels zijn gegroeid. Dit keer hebben we meer geluk. Ik wacht met spanning op de dag van de punctie en op de uitslagen van het laboratorium. Gaan we door naar de volgende ronde?  Ik zit met zweethanden op het wachtbankje voor de terugplaatsing. En weer anderhalve week wachten tot de zwangerschapstest. Bij het zien van de uitslag kan ik het na zoveel jaren van wachten en hopen niet geloven. De test is positief! Ik ben voorzichtig opgelucht, want we zijn er nog niet. Het betekent het begin van de verlengde wachtweken…

Inmiddels ben ik bijna aan de beurt. Gelukkig. Ik heb geen zin meer om te wachten. Het beeld van mijzelf als dikke zwangere doemt op en ik hoop alleen maar dat ik over een paar maanden niet zo moeizaam voorbij schuifel. Ik wil er niet nóg ouder uitzien.

Bib

Geef een reactie