Jaloezie

Al mijn hele leven heb ik een negatieve associatie bij het woord jaloezie. Heel vaak wordt het in een negatieve context gebruikt. Je mag niet jaloers zijn, dat is niet netjes en een vervelende eigenschap. 

Ik schrok dan ook heel erg toen ik bemerkte dat ik wel degelijk jaloers kan zijn en flink ook. De pijnlijke steek van jaloezie die door mij heen gaat op het moment dat een collega, kennis, vriendin of zelfs een onbekende haar zwangerschap aankondigt. Het gevoel alsof je naar adem moet happen, waarbij je hartslag omhoog gaat en je krampachtig probeert je gezicht in de plooi te houden om vervolgens een social talk te houden met daarin een felicitatie en de standaardvragen over uitgerekende datum, zwangerschapskwalen en  hoelang nog tot het verlof. 

Aanvankelijk begreep ik niet goed waarom ik deze jaloerse gevoelens had, want ik gunde het die ander toch? Waarom kon ik niet gewoon blij zijn voor die ander, zonder dat ik zelf het liefst ter plekke door de grond wilde zakken en me de rest van de dag somber voelde?! 

Tijdens mijn IVF-/ICSI-trajecten in het ziekenhuis, ben ik na het tweede mislukte traject bij een medisch maatschappelijk werkster terecht gekomen. Met haar besprak ik mijn dubbele gevoelens. Ik voelde mij een slechte vriendin, collega, kennis, vrouw, omdat ik er dus soms echt om moest huilen wanneer de zoveelste zwangerschapsaankondiging mij om de oren vloog (en nog steeds).

Zij legde het mij heel mooi uit. 

Zij gaf aan: de wens voor een kind is een oer-gevoel. Deze wens zit vaak diepgeworteld. Jaloezie is een hele normale emotie. Jaloers zijn betekent namelijk dat je het jammer / moeilijk vindt dat een ander heeft / krijgt of meemaakt wat jij (misschien) nooit zal krijgen of meemaken, terwijl je dat wel heel graag zou willen. Daar mag je verdrietig om zijn.

Zij vulde vervolgens aan: Jaloezie is iets anders dan afgunst. Bij afgunst ben je jaloers en gun je het de ander ook niet. 

Dit helpt mij nog steeds heel erg in het verwerkingsproces nu nagenoeg zeker is dat er echt geen kindje zal komen. Ik kan nu wat milder omgaan met deze emotie en ik accepteer dat deze emotie er is.

Na mijn derde mislukte traject leerde ik, van een andere maatschappelijk werkster, mezelf wat minder te pijnigen met de social talk. Zij heeft mij geleerd dat het ook voldoende kan zijn om iemand te feliciteren en vervolgens inderdaad even een momentje voor mijzelf te nemen en deze emotie een plek te geven. Je hoeft niet altijd zelf door het stof te gaan om een ander tegemoet te komen. 

Het is en blijft waarschijnlijk voorlopig nog een behoorlijke struggle, die zwangerschapsaankondigingen. Maar door erover te blijven praten en te accepteren dat ik dit nu eenmaal wat lastig vind (en dat dit eigenlijk heel logisch is) merk ik wel dat het mij steeds wat makkelijker afgaat. 

Ik hoop dat dit inzicht ook jou enige vorm van steun kan bieden. Wees lief voor jezelf en vooral niet te hard over je eigen gevoelens en gedachten.

Liefs, Rosanne