Mijn eerste IUI

kaarsje brandingDaar lig ik dan. De koude, steriele kamer in het grote stadsziekenhuis, -waar mijn patiëntennummer zeven cijfers omvat en waar eenvoudige kansberekening de behandeling bepaalt-, doet onpersoonlijk aan. Een vriendelijke, nochtans afstandelijke arts voert de inseminatie uit en tracht hiermee onze grootste wens in vervulling te laten gaan. Gistermorgen deelde dezelfde arts mee dat het eitje ‘op springen stond’. Hoewel dit in eerste instantie associaties opriep met jeugdpuistjes en witte koppen, klonk het ons toch goed in de oren. Ik was vruchtbaar. De arts kreeg gelijk en de ochtend na de echo gaf de ovulatietest twee duidelijke streepjes aan. Na een kort telefoontje zijn we in de auto gestapt.

Twee jaar en drie maanden geleden ben ik gestopt met het slikken van de pil. Dat was zo ongeveer rond het moment dat ik mijn ouders had ingelicht over mijn relatie met een man die pakweg twintig jaar ouder is dan ik. We wilden allebei kinderen, onze liefde was forever, dus stoppen met anticonceptie was geen lastig besluit. We hadden toen nog geen dringende behoefte om à la minute zwanger te worden en evenmin lag het in onze verwachting dat dit zou gaan gebeuren. Ons motto was: als het komt, dan komt het.

Maar het kwam niet. En het verlangen groeide. Gezien de leeftijd van mijn man besloten we nog voor de ‘proeftijd’ van een jaar aan de bel te trekken. De eerste onderzoeken in het ziekenhuis wezen niks uit. Allebei kerngezond, ik zou gewoon zwanger moeten kunnen worden. Tijdens een kijkoperatie in een later stadium werd er bij mij alsnog een lichte vorm van endometriose aangetroffen (dit is gelijk ‘schoongemaakt’), maar weinig om je druk over te maken, aldus de gynaecoloog. De diagnose: onbegrepen infertiliteit. De gynaecoloog schotelde ons de statistieken voor: de kans dat we natuurlijk zwanger zouden raken was nog steeds groter dan wanneer de artsen zouden gaan behandelen, luidde de boodschap. Soms zat ik op weg naar huis huilend van frustratie in de auto. Ik begreep het wel, maar ook weer niet. Ik wilde geen cijfertjes en succeswensen. Ik wilde hulp, actie, het heft uit handen geven, een medisch wonder. En begin juni dit jaar kwamen we er uit. Er werd ons op het hart gedrukt om geen wonderen te verwachten, maar het IUI-traject zou gestart gaan worden.

Deze ochtend zijn we hoopvol en opgewonden. Alle voorzorg is getroffen en niks staat meer in de weg. Onderweg naar het ziekenhuis maken we grapjes. We beelden ons in dat mijn baarmoedermond al die tijd ontoegankelijk is geweest en dat de zaadjes van manlief middels inseminatie voor het eerst in hun leven de baarmoeder en een eitje zien. En vice versa. Voor het gemak verpersonaliseren we de zaadjes en eitjes even en we stellen ons het ene na het andere hilarische tafereel voor. Nog wat giechelig staan we even later voor de balie. Manlief mag meteen doorlopen naar het lab om zijn bijdrage te leveren en ik neem plaats in de wachtkamer.

Daar lig ik dan. De arts is vertrokken en op zijn advies blijf ik nog een kwartier liggen. Manlief zit naast me en samen wachten we in de koude, steriele kamer in het grote stadsziekenhuis. Een onwerkelijk gevoel. Het diepe verlangen naar een kindje heeft ons hier gebracht. Het heeft niks meer met intimiteit te maken en het is niet langer een zaak van ons tweeën. Toch voelen we ons intens verbonden. Vanavond zullen we extra dicht tegen elkaar aan kruipen.

Karin

4 gedachten over “Mijn eerste IUI

  1. Het eerste stuk komt me bekend voor. Nu inmiddels bijna 3 jr onbegrepen fertiliteit, ook milde endometriose gevonden tijdens kijkoperatie.
    Waarschijnlijk zullen we in april met iui gaan starten, vind het allemaal erg akelig wat ons te wachten staat

    1. Suzan, wij gaan ook in april beginnen. Vanuitgaande dat het deze maand ook niet is gelukt.
      Misschien ook gekke vraag maar hoe doe jij dat met werk? Heb je het gewoon vertelt of verzin je dan smoesjes!

  2. Goedendag Karin,

    Ook ik ga mijn traject in met IUI.
    Mijn man en ik ook al 3 jaar serieus bezig te zijn geweest, het lukte maar niet en bij allebei zag het allemaal redelijk uit. Maar toch raak je gefrustreert als het niet wil lukken.

    Allereerst krijg ik een Laparascopie( kijk operatie) en dan daarna 3 maanden zouden we de natuur nog een kans moeten geven zeg maar. Want de gyn zei dat de mogelijkheid is na zo’n operatie dat je spontaan zwanger kan raken. Gebeurd dit niet dan gaan we over op onze allereerste IUI behandeling spannend vindt ik het wel hoor, maar ben blij dat er nu eindelijk voor ons een medisch plan wordt gemaakt.

    Succes hoor!

Geef een reactie