Mijn leeftijdentic

Ruim voor mijn dertigste zou het gebeuren: dan zou ik een kindje krijgen. Studeren, een paar jaar werken en dan een gezinnetje. Zo zou, nee zo móest het gaan. Hoe naïef kun je zijn…

Al op de middelbare school kwam ik mijn grote liefde tegen. Dit was de man met wie ik oud wilde worden. Dat we samen een gezinnetje zouden stichten stond ook al vroeg vast. Wanneer we dat wilden was duidelijk: allebei afstuderen, een paar jaar werken en dan zou de kinderkamer gevuld worden. Tot en met ‘een paar jaar werken’ was er geen vuiltje aan de lucht en verliep alles volgens planning. Bij het gezinnetje stichten ging het echter mis: zwanger worden lukte niet. Maar ik had haast! Hoewel ik nog jong was en ik volgens mijn omgeving nog zeeën van tijd had, voelde het voor mij alsof ik geen maand te verliezen had. Biologisch gezien had ik dan misschien geen tijdsdruk, maar ik was zo klaar voor het moederschap dat iedere cyclus dat een zwangerschap uitbleef, er één te veel was.

In deze periode heb ik mijn leeftijdentic ontwikkeld. Ik kon geen interview in een tijdschrift of krant meer lezen of ik rekende terug hoe oud de moeder van het kind was toen ze hem/haar kreeg. Daarbij rekende ik ook direct uit wat voor mij nog ‘haalbaar’ was en wat niet. En zo werd 25 langzaam maar zeker 26, 26 werd 27, 27 werd 28, etc. Iedere verjaardag, jaar na jaar, werd mijn grens verlegd. En het plan om ruim voor mijn 30e moeder worden? Ook die grens werd verlegd…

Jouw blog op deze site?

Schrijf jij over jouw onvervulde kinderwens en wil je dit delen met anderen? Mail jouw bijdrage naar ons en wie weet lees je jouw blog terug op onze site!

Geef een reactie