Mijn hart huilt

Huilend laat ik me zakken onder de douche. Daar zit ik, onder de warme straal. Het stromende water spoelt mijn tranen weg. Alsof ze er niet zijn. Maar ze zijn er. Altijd. Ook als ik niet huil. Mijn hart huilt om de leegte die ik voel. De leegte in mijn buik, de leegte in mijn huis, de leegte in mijn hart.

Vier jaren zijn voorbij. Vier lange jaren zonder de komst van een kindje. “Laat het los”, zeggen mensen. “Je bent nog jong”. “Jullie tijd komt nog wel”. Goedbedoeld, maar ik kan er niet veel mee. Op dit moment sta ik met lege handen. Ik wil geen sussende woorden. Ik wil huilen, schoppen, schreeuwen. Ik wil dat mijn verdriet er mag zijn. Ik wil een schouder om op uit te huilen.

Boven alles wil ik een kind. Maar als dat kindje nog niet komt wil ik jou. Om er voor mij te zijn. Jouw aanwezigheid is genoeg. Ik heb je nodig. Ben je er voor me?

Geef een reactie