De trein

kaarsje brandingJaren geleden is het ooit begonnen, mijn lange treinreis. Eerst nog een romantisch beeld van het weggooien van de pil en samen een liefdesbaby ‘maken’. Een lieflijk boemeltreintje dat door het prachtige romantische landschap kuierde.

Maar in de loop der jaren is de trein steeds harder gaan rijden en veranderde het lieflijke boemeltreintje in een lelijk monster. Soms stond die trein even stil, maar vaker denderde hij door. En waar het eerst nog een romantisch landschap was, werd ook dat steeds donkerder en grimmiger. Het spoor was vol met butsen, kuilen en onverwachte en scherpe bochten.

Tot twee keer toe was de trein aangekomen bij het paradijs (ik was zwanger!), maar beide keren bleek het een fata morgana en eindigde het in de ‘hel’ (die miskraam heet).

Tussen die 2 periodes door stond de trein even stil en was er rust, tijd om op te laden en weer mezelf te worden. Eigenlijk met de bedoeling om ook niet meer te gaan rijden, maar toch bleek dat de roep van de trein (en de droom als ultiem ‘eindstation’) te groot was. Dus daar ging ik weer. De trein reed vreselijk hard, maar ik ben er met al mijn zijn weer opgesprongen en ben ervoor gegaan, met dus die tweede fata morgana als resultaat.

En sindsdien staat de trein stil. Stil om nooit meer verder te gaan…

Maar wat nu? Wat moet ik zonder die rijdende trein. Zonder het najagen van mijn droom? Mijn enige echte droom!
En dan rijst nog wel eens de vraag of dit station waar ik nu sta wel het station is waar ik wil zijn. Het antwoord hierop is volmondig ‘nee’. Maar toch, de trein gaat niet meer. Die is gestopt.

En ik moet verder. Maar jee wat is dat moeilijk!

Lacta

Geef een reactie