Reactie op tv-serie De Baby-industrie

schaduwen strand

Inmiddels zijn er twee uitzendingen geweest van de tv-serie De Baby-industrie. Lianne, zelf ongewenst kinderloos, heeft de programmamakers na het zien van deze uitzendingen een bericht gestuurd dat we met haar goedkeuring mogen plaatsen.

Beste programmamakers,

Ik schrijf jullie omdat mij iets van het hart moet. Ik heb twee afleveringen gezien van de serie de ‘Baby-industrie’ en het raakt mij.

Om met de deur in huis te vallen: ik heb geen kinderen en zal ze niet krijgen. Ik ben één van die vrouwen die volgens jullie titel en insteek van het programma zich heeft moeten wenden als wensouder tot de baby-industrie.
Alles in mij zou naar jullie willen roepen hoeveel verdriet, pijn, teleurstelling en opgave dit mij en mijn vriend heeft gekost. Dat zal ik niet doen.

Ik weet niet of jullie kinderen hebben?

Het is bijna niet in woorden uit te leggen dat als je ze niet hebt, wat dit met je doet. Laten we het erop houden dat het je ziel raakt en het gemis er altijd zal zijn.

Er zijn een aantal vragen die meteen opduiken bij het zien van jullie programma.

Waarom is er voor gekozen enkel het perspectief vanuit de donoren en de klinieken te laten zien en wordt er niet gevraagd naar de beweegredenen van de wensouders? Het één gaat niet zonder het ander. Sterker nog, het zijn uiteindelijk de wensouders, of ouder bij wie de wens ligt. Bij hen begint het vraagstuk. De donoren en de klinieken zijn het gevolg ervan.

Waarom is er geen hoor en wederhoor?

Het totale plaatje van wat wensouders ertoe drijft om zich tot eiceldonatie te richten of tot adoptie of tot een draagmoeder?

Ik kan recht vanuit mijn hart zeggen dat alle drie de opties om je wens voor een kindje in vervulling te laten gaan wel het laatste is wat een wensouder wil.
Mijn partner en ik zijn voor eiceldonatie gegaan, na vele mislukte zwangerschappen, IUI- en IVF-behandelingen en zijn daarvoor naar IVF-Spain in Alicante geweest.

Waarom interviewen jullie enkel één stel dat een behandeling bij IVF Spain volgt en benadrukken dat zij deze hebben gewonnen via een wedstrijd? Ik kan niet anders dan mij opwinden dat dit stel op deze manier gepresenteerd wordt.
Een behandeling kost ontzettend veel geld, wat maakt dat sommigen hun wens verloren zien gaan. Andere stellen moeten er leningen voor afsluiten of er veel voor laten. Is dat bij jullie opgekomen? Dat deze keuzes niet over een nacht ijs gaan?

Ik begrijp dat jullie een bepaalde kant willen belichten met het programma. De titel suggereert al genoeg. Alles heeft een keerzijde, dat snap ik. Als er niet goed voor de donoren wordt gezorgd of dat zij slecht worden geïnformeerd, dan verdient dat zeker aandacht. Voor vrouwen die zich genoodzaakt voelen om te besluiten om hun eitje af te staan of als draagmoeder zich op te werpen omdat zij het economisch slecht hebben, dan is dat geen prettige beweegreden en zegt dat naar mijn idee veel over de economische crisis en beleid van dat land.

Maar mannen en/of vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen en jarenlang bezig zijn om hun droom te laten uitkomen – en nogmaals dat is een pad waarbij er geestelijk en lichamelijke veel van hen gevraagd wordt – dan vind ik de titel baby-industrie teleurstellend en ronduit pijnlijk.
Ook de insteek om alleen de kant van de commercie te laten zien, de donoren die het slecht hebben, baby’s die 10 dagen liggen te wachten om opgehaald te worden. Ik kan het niet laten om te zeggen dat wensouders die op die manier hun verlangen proberen te verwezenlijken dat dat weloverwogen keuzes zijn. Deze keuzes zijn recht uit het hart gemaakt, met verstand en gevoel, voortkomend uit de ziel en uit liefde en de wensouders daarna niets anders zullen doen dan hun kindje(s) te omarmen.

En jullie willen dan de sensatie benadrukken door te zeggen dat een kindje misschien wel 10 dagen op zijn nieuwe ouders ligt te wachten?

Het maakt mij verdrietig dat dit de kant is die jullie als journalisten en makers laten zien aan de kijkers. Dat de kijker op deze manier wordt gevoed en dat als je niet weet hoe het is om geen kindje te kunnen krijgen; de (ver)oordelen en denkwijzen extra worden gevoed.

En ik als ongewenst kinderloze opnieuw moet gaan uitleggen aan deze kijker wat het daadwerkelijk betekent om je te wenden tot hulp om je droom te verwezenlijken.

Al vele jaren heb ik contact met een aantal lotgenoten. Wij kennen elkaar vanuit onze behandelingen bij IVF-Spain en daarna deelden wij onze ervaringen bij Freya ( de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen). Dit contact is mij zeer dierbaar. Na het zien van de baby-industrie zochten wij elkaar op en kwamen allemaal tot dezelfde conclusie:

De serie baby-industrie doet eenzijdig verslag van een groots en gevoelig en kwetsbaar thema dat heel veel mannen en vrouwen in Nederland aangaat. Een gemiste kans als programmamaker! Als actrice, presentatrice en maker zou ik met alle liefde de kijker juist de andere kant van het verhaal laten zien.

En dit moest dus van mijn hart.

Lianne

4 gedachten over “Reactie op tv-serie De Baby-industrie

  1. Hoi Lianne,

    Ik ben superblij dat je reageert. De ex tv editor en regisseur (mijn man en de wensvader), waarmee ik het programma over eiceldonatie keek, zei meteen “het lijkt wel of er een stuk is uitgeknipt “. Ik vond het programma nogal tendentieus, alsof er naar een conclusie werd toe geredeneerd. Maar ja, dat zijn vaak docu’s op televisie, weinig genuanceerd… Dat daarbij werd gesuggereerd dat in Spanje het merendeel van de donoren afkomstig is uit Oost-Europa, etc., is ronduit misleidend. Het wordt zou in de media en op blogs al overgenomen. (Die indruk werd gewekt, omdat er onfrisse praktijken in Cyprus werden belicht.) Zelf zitten wij in een ecd traject bij een vooraanstaande Spaanse kliniek, die haar verantwoording neemt en die mij beter geholpen heeft, dan welk ziekenhuis in Nederland dan ook. Mijn arts is Nederlands en werkt in Spanje, omdat het Nederlandse beleid haar frustreerde. Ik heb er alle vertrouwen in dat mijn donor, een Spaanse hbo studente, niet “vanwege een economische of migratie-crisis” heeft besloten eicellen te doneren, maar uit altruisme (en de mogelijkheid haar eicellen in te vriezen, iets waar ik haar geen ongelijk in zou geven, omdat ik dat destijds ook niet kon bekostigen en de moeders in Spanje ook steeds ouder worden). Ik voel me daarin gesterkt door de discussies die ik heb gevolgd op fora voor eiceldonoren in Spanje, die aantonen dat altruisme op de eerste plaats de motivator is. De vergoeding is ook niet hoger dan de wettelijke vergoeding in Nederland. Ik had de donatie graag niet anoniem gezien, maar daar kan ik niet veel aan veranderen. Ecd in Nederland is voor velen nou eenmaal geen mogelijkheid, vanwege het “falende beleid” (woorden van Bart Fauser, emeritus hoogleraar Voortplantingsgeneeskunde en oprichter van de eicelbank in het UMC Utrecht). Ik vond het net als jij dan ook erg jammer dat er geen aandacht was voor het grote tekort aan donoren in Nederland, de ouderwetse technieken, protocollen en behandelmethodes in Nederland, en de desinteresse in de gevallen in Spanje waar het, in de regel, wel goed gaat. Inderdaad een gemiste kans. En verdrietig voor de wensouders, die zich nu in de ogen van velen inlaten met “mensenhandel”.

    Lieve groetjes, T

  2. Ik wil hier nog aan toevoegen, dat ongenuanceerde programma’s als deze in de hand werken dat ouders, uit schaamte of bang om veroordeeld te worden, het ecd traject zullen verzwijgen voor familie en voor hun donorkinderen. Het is wetenschappelijk aangetoond, dat donorkinderen er baat bij hebben vroeg te weten hoe ze verwekt zijn. Overigens is het goed te weten, dat in een onderzoek naar de beweegredenen van donoren naar voren is gekomen, dat 10.8% om zuiver financiele redenen donoren. Dat is bijna 11% teveel, maar een heel ander cijfer dan de documentaire suggereert. Deze tref je vooral in de Ukraine en Rusland aan. (Noord-Cyprus lijkt niet te hebben deelgenomen aan het onderzoek). https://www.eurekalert.org/pub_releases/2013-07/esoh-edi070213.php

  3. Lieve Lianne,

    Wat fijn dat jij de programmamakers al gemaild heb, want zelf speelde ik ook met deze gedachte.
    Ik had zo gehoopt dat ik met deze serie mijn vrienden en familie beter kon informeren en ons traject kon laten zien. Ik heb ook lang gehoopt dat aflevering 3 over een kliniek/ziekenhuis
    in NL zou gaan en als afsluiting een wensouder stel, maar helaas. Ik ben heel erg benieuwd of je een reactie krijgt en hoop, al dat zo is, dat je deze ook weer met ons via Freya zou willen delen.

    Liefs, Chantal

  4. Ik heb dan wel geen ecd nodig gehad om zwanger te raken, maar ook ik vind dit programma kort door de bocht. Wat ik ook een gemiste kans vind is dat ze mensen die jong zijn niet oproepen om in Nederland anoniem eicellen te doneren zodat deze wensouders niet naar de ‘slechte praktijken’ toe moeten stappen. Kort door de bocht, eenzijdig en taboemakend programma helaas.

Geef een reactie