Inleiding
Sinds kort ben ik (Sandy) vrijwilliger bij Freya en in het Freya MGZN (2e kwartaal 2023) staat een verhaal van mij te lezen over de emoties en gevoelens die het traject bij mij oproepen. Wij zijn inmiddels gestart met de behandeling voor een eerste ivf-poging en we hebben besloten hierover te gaan bloggen voor Freya. Wij doen dit omdat wij graag bijdragen aan het doorbreken van het taboe rondom vruchtbaarheidsproblemen en omdat wij andere wensouders, en hopelijk ook de mensen in hun – en onze – omgeving, kunnen informeren over wat een ivf-traject ongeveer inhoudt en hoe wij het (hebben) ervaren. Ons traject en onze ervaringen kunnen natuurlijk afwijken van die van anderen, maar we ondergaan ze allemaal met hetzelfde doel: dat onwijs gewenste kindje. Eerst zal ik inzicht geven in het traject dat we tot nu toe hebben doorlopen en hierna zal ik wekelijks een update geven over de ivf-behandeling.
Over ons
Mijn man (Mats) en ik (Sandy) zijn allebei 37 jaar oud en we zijn 21 jaar samen. We hebben geen kinderen. Begin 2020 begon de kinderwens voor het eerst te groeien bij ons. We bouwden al jaren aan ons droomhuis en ik was een hbo-studie aan het afronden, dus het voelde als het juiste moment om hier stevig over na te gaan denken.
Gespleten baarmoeder (uterus bicornis)
Bij een bezoek aan de gynaecoloog bleek dat mijn voortplantingsorganen nét even anders waren dan gemiddeld en de medische molen begon te draaien. Omdat corona roet in het eten gooide, werden echo’s, MRI’s en uiteindelijk een operatie meerdere keren uitgesteld. Uit een MRI bleek dat zowel mijn baarmoeder als mijn vagina door tweeën waren gedeeld door een doorlopend ‘schotje’. Het deel in mijn vagina werd operatief verwijderd in november 2020 om het ‘baby-maak-proces’ wat gemakkelijker te maken en de kans op een natuurlijke bevalling te vergroten.
Eerste zwangerschap en miskraam
Na herstel stopte ik op mijn 34e verjaardag in mei 2021 met anticonceptie en in augustus bleek ik al zwanger te zijn. Door verschillende opmerkingen vanuit medici over dat het voor ons weleens wat lastiger zou kunnen zijn om zwanger te raken, hadden we hier nog niet op gerekend en we waren dolenthousiast. Met zeven weken werd een kloppend hartje gezien op de echo, maar twee weken later bleek helaas dat ik een ‘missed abortion’ had. De miskraam heb ik moeten opwekken met medicatie.
PCOS (PolyCysteus Ovarium Syndroom)
Na de miskraam had ik maandenlang geen cyclus en werd ik verder onderzocht. Op een echo werden per eierstok meer dan 20 eitjes gezien en ik kreeg de diagnose PCOS. Vanuit het ziekenhuis kreeg ik hier weinig informatie over en daarom ben ik daar zelf naar op zoek gegaan. Er vielen zoveel dingen op hun plek; het zonder aanleiding aankomen in gewicht, het sporten dat alleen maar averechts leek te werken, de lange en onregelmatige cycli, de zware menstruaties, flauwvallen bij zware inspanning en het slechte slapen. Ik ben mijn levensstijl gaan aanpassen met de bedoeling mijn symptomen te verminderen en dat is best een puzzel geweest, maar na een bezoek aan een diëtist heb ik een manier gevonden die goed voelt. De gynaecoloog van het ziekenhuis stuurde ons weer naar huis, het was tenslotte al eerder gelukt zelf zwanger te worden, dat kon vast nog wel eens.
Een cyclus dankzij medicatie
Gezien mijn leeftijd, de diagnose en mijn afwijkende baarmoeder, wilden wij niet langer wachten en via een nieuwe verwijzing van mijn huisarts kwamen we opnieuw in het ziekenhuis terecht, waar wij vroegen om een andere gynaecoloog. Om een cyclus op te wekken mocht ik beginnen met Letrozol. Vanaf cyclusdag 3 t/m 8 hoefde ik alleen elke dag een klein tabletje in te nemen. Dit medicijn werkte voor mij erg goed; ik had elke maand een strakke cyclus van 28 dagen. Met ovulatietests spoorde ik mijn eisprong op en rond de eisprong maakten mijn man en ik het ‘gezellig’.
Tweede zwangerschap en miskraam
Na de eerste ronde met Letrozol bleek ik in augustus 2022 weer zwanger te zijn, precies een jaar na mijn eerste zwangerschap. Helaas kreeg ik een spontane miskraam met vijfeneenhalve week. Daarna kreeg ik elke maand steeds meer last van stemmingswisselingen. Een paar keer per dag barste ik in huilen uit, soms vanuit het niets. De gynaecoloog stelde daarom eind 2022 voor om met Letrozol te stoppen en te starten met ovulatie-inductie door middel van follikelstimulerende hormooninjecties (FSH), in mijn geval Gonal F.
FSH-injecties
Van de injecties had ik ook wel wat bijwerkingen – vooral buikpijn, vermoeidheid en af en toe wat duizeligheid – maar gelukkig had ik geen stemmingswisselingen meer. Elke maand moesten we drie tot vier keer voor een echo naar het ziekenhuis; de eerste keer tijdens mijn menstruatie om te kijken of ik mocht beginnen met de dagelijkse injecties en vervolgens om bij te houden of de injecties hun werk deden. Zodra uit een echo bleek dat één follikel (eiblaasje) voldoende was gegroeid en mijn baarmoederslijmvlies dik genoeg was, kregen we instructie om de injectie te zetten die de eisprong opwekt (Ovitrelle) en een ‘positief coïtus-advies’, zoals ze dat zo deftig verwoorden in het ziekenhuis. Wij moesten het dus weer twee dagen ‘gezellig maken’ bij ons thuis en ik had weer twee weken vrij van de dagelijkse injecties.
Cancel
Eén cyclus groeiden er twee follikels in mijn eierstok, wat in mijn geval betekende dat we die maand geen poging mochten doen om zwanger te raken omdat het risico van een tweeling in mijn afwijkende baarmoeder te groot is. Dat was even zuur, want die maand had ik dus rond de 20 injecties voor niets gezet en vier tripjes naar het ziekenhuis afgelegd, zonder de kans op een zwangerschap.
Adenomyose
Tijdens de echo’s bleek dat ik ook adenomyose heb. Dit is een vorm van endometriose, waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies in de spierlaag van de baarmoeder groeit. Dit weefsel maakt de baarmoederwand dikker en onregelmatiger, veroorzaakt pijn en schade en bloedt elke menstruatie mee. Deze diagnose verklaart mijn zware menstruaties, tussentijdse bloedingen en pijnklachten. Iedere menstruatie kan deze aandoening ernstiger vormen aannemen en een zwangerschap bemoeilijken. Wij hebben daarom na vier maanden injecties zetten zonder resultaat, het ziekenhuis gevraagd of wij mochten beginnen met ivf. Het was toen inmiddels voorjaar 2023. Dit mocht helaas niet. We moesten nog twee maanden geduld hebben.
Lees verder: Sandy blogt – deel 2
Mijn volgende blog gaat over de start van onze eerste IVF-behandeling.
