Smerig cement

Het zit op de bank en draagt een joggingbroek … Uh ja, that’s me! Niet omdat ik zo vreselijk sportief ben. Nee dat niet, meer omdat die rottige vaginale inbrengcapsules een rare bijwerking hebben. Naast het gebruikelijke Pamela Anderson-Obesitas-Pfeifer gevoel is er een nieuw verschijnsel bijgekomen. Hallo Meneer Misselijk! En als ik mij zo voel dan kruip ik het liefst in mijn huispak op de bank. Ik lig net lekker als mijn telefoon begint te piepen. Het is Frank, mijn personal trainer die de afgelopen twee weken niets van mij gehoord heeft. Alsof hij ruikt dat ik mijn sportkleding draag, vraagt hij of ik klaar ben voor een lekkere workout? Duh, do I ever?

Maar goed, normaal gesproken weet hij prima wat ik wel en niet aankan en eerlijk gezegd vind ik zelf ook dat het klaar is met dat gezapige. Als het geluk met ons is zijn de eieren ondertussen bevrucht, heeft de innesteling plaatsgevonden en is de deling op gang gekomen. Geen excuses meer. Time to move my ass. Ik spring op mijn fiets en rijd naar de sportschool. Als ik binnenkom zie ik hem tussen allerlei emmers met cement staan. Hij is net zijn eigen sportschool begonnen en doet nog even snel een klusje.

Dan begint de les. Na wat opwarmoefeningen begeleidt hij mij naar een nieuw apparaat waar ik mijn buikspieroefeningen op moet doen. Ik hang hierbij op de kop een halve meter boven de grond met mijn voeten in een klem. Plotseling begin ik te kokhalzen. Frank weet niet hoe snel hij de dichtstbijzijnde emmer onder mijn neus moet duwen, zijn fonkelnieuwe apparaten beschermend voor een acute zuuraanval. Na een paar minuten braken kijk ik in de emmer en zie dan wat er op de bodem ligt. Een grijs laagje zacht cement en daar bovenop een groen bruinig prakje. “Brr, nasty, maar tegelijkertijd denk ik: ZOU HET…”

Frank kijkt een beetje bezorgd. Of het komt door mijn hopeloze blik of vanwege het feit dat zijn arbeid bruut werd verstoord dat weet ik eigenlijk niet. In elk geval kon het tussenmuurtje pas een week later gemetseld worden…

Pip

Geef een reactie