“Die troep verziekt onze toekomstdroom”

Mijn kinderwens is bijna alles overstijgend. De wens om een baby te mogen krijgen, is zo sterk dat ik met vuur speel. Ik zet er zelfs bijna mijn liefde voor mijn vriend voor opzij. Bijna. Maar de wens op een gezin houdt mij nog enigszins op het ‘rechte’ pad.

Vier jaar geleden besluiten mijn vriend en ik dat we heel graag een baby willen. Na lang oefenen besluiten we toch maar eens uit te zoeken waarom zwanger worden niet lukt. Ik blijk drager van een chromosoomtranslocatie. Dit kan tot gezondheidsproblemen of aandoeningen leiden bij ons ongeboren kindje. De conclusie is duidelijk. Wij zijn aangewezen op ICSI met embryoselectie. En zo belanden we in het medisch circuit. Alsof dat al niet vervelend genoeg is, blijkt tijdens de ICSI-poging dat mijn vriend geen levende zaadcellen heeft. Dit heeft hij helemaal aan zichzelf te danken. Hij gebruikt namelijk anabolen steroïden. In het ziekenhuis zijn ze duidelijk. Hij moet ermee stoppen. We mogen een jaar later terugkomen.

Wachten op goed zaad

In het jaar dat we moeten wachten totdat die klote (ik heb er geen ander woord voor) anabolen zijn lichaam verlaten en zijn zaadproductie weer op gang komt, schieten vaak de meest vreselijke gedachten door mijn hoofd. Zal ik het uitmaken? Op zoek gaan naar een nieuwe liefde die wel vruchtbaar is? Of zal ik vreemdgaan en ’gewoon’ zwanger worden van een ander? Want gewoon zwanger worden zou wel kunnen. Ik blijf helder denken en leef naar de datum toe waarop we weer naar het ziekenhuis mogen om zijn zaad te testen. Ruim een jaar later krijgen we groen licht. We ondergaan een ICSI-poging en ik raak zwanger. We kunnen ons geluk niet op. Mijn vriend is dubbel blij. Hij wordt vader en hij kan weer anabolen gebruiken.

Een paar maanden loop ik met mijn hoofd in de wolken maar dan gaat het mis. Ik krijg een miskraam. Mijn wereld stort in en ik huil dagenlang. Mijn vriend verwerkt het op een hele andere manier. Hij stort zich met nog meer fanatisme op het sporten. Gelukkig stopt hij redelijk snel met de anabolen, maar dat blijkt te laat. Een halfjaar later is er nog geen levend zaadje in zijn sperma te vinden. Ik ben boos, wat zeg ik, ik ben woedend en zwaar teleurgesteld in mijn vriend! De troep die hij heeft gebruikt verziekt onze toekomstdroom.

Met vuur spelen

Ik kan het niet goedpraten en ben er ook niet trots op, maar ik zoek de liefde en aandacht buiten de deur. Mijn vriend weet uiteraard niets van mijn avonturen buitenshuis. Niet alleen ga ik vreemd, het is ook nog eens met iemand die hij heel goed kent. Ik speel dus willens en wetens met vuur. Ik zou zomaar zwanger kunnen worden. Wel let ik op wanneer het gebeurt en hoe. Maar uitsluiten doe ik het niet. De man met wie ik mijn avonturen beleef heeft een gezin. Dat zou het wel heel erg ingewikkeld maken. Bovendien zou ik niet met zo’n groot geheim kunnen leven.

Mocht ik dus zwanger worden dan hoop ik met heel mijn hart dat het van mijn vriend is. Mijn kinderwens is enorm sterk maar de droom om samen met mijn vriend een mooi gezin te vormen maakt mij duidelijk dat we voor elkaar moeten vechten. Ooit hopen we papa en mama te worden.

Anoniem

Oproep

Wat mag niemand van jou weten als het gaat over vruchtbaarheidsproblemen? Wat hou je voor iedereen verborgen, maar beïnvloedt dagelijks jouw leven? Schiet het bijvoorbeeld wel eens door je hoofd om je partner te verlaten omdat hij (of zij) je geen kinderen kan geven? Wil je diep van binnen stoppen met behandelingen maar durf je dat niet te zeggen omdat je daarmee ook de keuze voor je partner maakt? Ben je eindelijk zwanger na jaren behandelingen en kan je er niet blij mee zijn? Wij horen graag jouw verhaal en plaatsen het -na overleg en anoniem – in Freya Magazine. Stuur een mail naar de redactie.

Geef een reactie