1 op de 6 – Jolina

Voor de één heel normaal, voor de ander een heel traject met hormoonbehandelingen en ziekenhuisbezoekjes, vele frustraties, emoties en spanningen. Nee, onze ervaring is dat zwanger worden niet zo normaal is.

“Mensen vinden het eng om erover te praten.”

Na bijna twee jaar werden wij zwanger van ons wonder. In de twee jaar die daaraan vooraf zijn gegaan betekende dat vele onderzoeken, stress, druk op de relatie, een lastige situatie op de werkvloer en in het sociale netwerk. Begrip uit de omgeving is niet vanzelfsprekend, vooral omdat niet iedereen weet hoe je het traject beleeft en wat je ervaart als die zwangerschap maar niet komt. Mensen vinden het eng om erover te praten, bang dat ze te dichtbij komen, bang om geconfronteerd te worden met zo’n pijnlijk en ingewikkeld onderwerp.

Een moeilijk bespreekbaar onderwerp is het ook, dat hebben wij vooral in het begin zo ervaren. Wie vertel je het wel en wie niet? En wat vertel je wel en wat vertel je niet? Als je het voor het eerst aan iemand vertelt, valt er vaak een enorme stilte; mensen weten niet wat ze erop moeten zeggen. Gelukkig komen de meeste mensen er de volgende keer dat ze je dan spreken wel op terug en stellen dan hun vragen. Dan ontstaan er mooie gesprekken en komt er meer begrip en medeleven, zo is onze ervaring.

In de tijd dat ik hormonen gebruikte ging het niet heel goed met mij. De hormonen eisten hun tol: ze namen mijn gedachten over en soms deed ik uitspraken die helemaal niet van mij leken! Soms spraken mijn hormonen eerder dan mijn eigen gedachten, dit was erg frustrerend maar vooral ook eng en spannend.

“Hoeveel behandelingen kun je samen aan, als stel, als gezin?”

Het is een spannend traject, want je weet niet hoe het zal verlopen. Hoeveel kansen heb je, hoeveel behandelingen kan je fysiek en mentaal aan? Maar vooral: hoeveel behandelingen kun je samen aan, als stel, als gezin? Niet iedereen begrijpt wat je doormaakt en samen met je partner erover praten kan ook al heel moeilijk zijn. De wachtweken in een poging zijn verschrikkelijk; in die weken moet je lichaam het doen. Maar wat is goed in die weken? Rustig aan doen, maar wat is rustig aan doen? Leuke dingen doen, maar wat vind je in die periode leuk?

Na de geboorte van onze zoon was de wens voor een tweede kindje wederom groot. Misschien wel groter omdat je weet wat je mist als het niet lukt. Zagen we het zitten om weer het traject in te gaan, met teleurstellingen, hormonen, spanningen en emoties? We waren bang dat het zou mislukken, die angst was vooral bij mij groot. Zouden we onze zoon ooit kunnen geven wat onze diepste wens was, een broertje of zusje?

Toch gingen we er opnieuw voor. Wat ik moeilijk vond is, dat ik de zorg voor onze zoon minder op mij kon nemen als gevolg van de behandelingen. En ook nu zaten de hormonen mij weer in de weg. Maar uiteindelijk lachte het geluk ons opnieuw toe: ik raakte weer zwanger.

“Onze kinderen mogen weten dat ze er niet ‘zomaar’ zijn gekomen.”

Gezegend voel ik mij. Gezegend omdat we een hele mooie zoon mogen hebben krijgen. Gezegend dat ik nu 23 weken zwanger ben van ons tweede wonder. Dat dit niet gemakkelijk is gegaan, zullen we altijd meedragen en ook zoveel mogelijk uitspreken. Onze kinderen mogen weten dat ze er niet ‘zomaar’ zijn gekomen. Dat ze hele grote wonderen zijn!

Jolina

Een gedachte over “1 op de 6 – Jolina

  1. Beste Jolina,

    wat een verhaal maar mn wat een prachtige afloop! Gezegend is misschien idd wel het goede woord als je twee kinderen mag krijgen. Helemaal als je daar veel moeite voor gedaan hebt. Vruchtbaarheidsbehandelingen zijn intensief, lichamelijk en geestelijk.

    Super dat dit zo voor jullie heeft mogen uitpakken!

Geef een reactie