1 op de 6 – Erica

Ik ben iemand die altijd erg open heeft gepraat over onze kinderwens. Ook toen bleek dat deze niet zo één, twee, drie vervuld kon worden. Of ik wil helpen het taboe te doorbreken dat nog altijd rust op vruchtbaarheidsproblemen? Natuurlijk!

“Ook als je nog jong bent, kan je een grote kinderwens hebben!”

Al ruim drie jaar hebben wij een kinderwens. Sinds 2012, na een jaar zelf ‘proberen’ zijn we het traject ingegaan. Mijn cyclus was weliswaar niet heel regelmatig, maar er was zeker geen sprake van een verstoorde cyclus. In het streekziekenhuis waar we terecht kwamen wilden ze ons niet verder helpen voordat we twee jaar bezig waren. Het argument was dat ‘we nog zo jong waren’. Heel frustrerend. Ook als je nog jong bent, kan je een grote kinderwens hebben! En juist op jonge leeftijd, als je normaal gesproken op je vruchtbaarst bent, is het in mijn ogen vreemd als je niet binnen een jaar zwanger raakt.
Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in het UZ Gent waar we vanaf de eerste afspraak heel goed geholpen zijn. Ik kreeg hormoonpillen voorgeschreven om mijn cyclus te reguleren en in het ziekenhuis werd de groei van de eicellen gemonitord. Na negen maanden bleek ik zwanger te zijn; wat waren we blij! Dat geluk duurde maar kort want ik bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben. Hiervoor ben ik behandeld met een chemoshot en zijn mijn eierstokken gelukkig gespaard gebleven. In de drie maanden die volgden op de buitenbaarmoederlijke zwangerschap mochten we niet zwanger worden. Lastig vond ik dat, als je al zo’n lange tijd bezig bent. Na deze drie maanden gingen we vol goede moed verder en zijn we gestart met onze eerste IUI-behandeling. En wat een wonder de eerste IUI poging was ik opnieuw zwanger! Wat een blijdschap…

“We hebben zeven weken tussen hoop en vrees geleefd.”

De eerste echo’s waren goed, ik kreeg de eerste zwangerschapskwaaltjes en we begonnen langzaamaan te geloven dat we eindelijk een wondertje zouden ontvangen! Met 16,5 week kregen we te horen dat we een jongetje kregen, wat waren we trots! Tot de 20 weken echo. Er bleken maar twee navelvaten te zijn en ons kindje had al een flinke groeiachterstand. We hebben zeven weken tussen hoop en vrees geleefd maar ons kindje is 19 januari na een zwangerschap van 27 weken in de buik overleden en geboren met 415 gram door een ernstig placentaprobleem en zwangerschapsvergiftiging. Ons zoontje Finn heeft ons papa en mama gemaakt maar we zijn ouders met lege handen en dat is een nog groter gemis! Maar we blijven hoop houden dat we in de toekomst nog een broertje of zusje mogen gaan krijgen…

Je gaat op den duur opzien tegen de confrontatie met kinderen terwijl dat juist altijd iets was wat onze interesse had. Ik werk als kraamverzorgende, ook daar zie ik hoe mooi het allemaal had kunnen zijn! Wat zouden we graag willen meepraten met anderen over hoe ons kind ontwikkelt, hoe lief of stout het was.

“Weinig mensen beseffen hoe zwaar het is: het uitzien naar iets waarvan je nooit weet of je het ooit zal krijgen.”

Weinig mensen beseffen hoe zwaar het is om met een onvervulde kinderwens te leven. Hoeveel invloed het heeft op je leven. De vele ziekenhuisbezoeken, jezelf niet meer zijn door het gebruik van de hormonen. Iedere maand uitzien naar iets, maar weer teleurgesteld worden. Eigenlijk vooral het uitzien naar iets waarvan je nooit weet of je het ooit zal krijgen.

Erica

Geef een reactie