1 op de 6 – Anique

Anique16 Oktober 2010 is het zover: we gaan trouwen en worden na tien jaar man en vrouw! We hebben het al van jongs af aan over kinderen, 2, 3 of 4? De pil is al een jaar eerder de deur uit gegaan, want die ‘rommel’ kan maar beter uit mijn lijf zijn voor we gaan beginnen. Zoals ieder ander beginnen we vol hoop en goede zin aan de mogelijkheid om zwanger te kunnen worden. Er wordt veelvuldig om ons heen gevraagd of wij al kinderen willen, maar we reageren vaak met: “Wij, nu al? Nee joh!”. Maar de maanden duren steeds langer en er komt een jaar van enorme vermoeidheid tussendoor waarin ik halve dagen ga werken om aan te sterken. Na een gesprek met de huisarts geeft zij aan dat het beter is nog een tijdje te wachten voordat we een ziekenhuistraject gaan starten. Eerst herstellen, dan pas een eventuele zwangerschap. Mijn lichaam kan het misschien nu niet aan.

“Opluchting overheerst, want ‘het’ heeft een naam.”

Uiteindelijk ‘mogen’ we begin 2013 toch door naar het ziekenhuis. We gebruiken ovulatietesten en ik krijg een HSG (doorspuiten eileiders). Na allerlei onderzoeken krijgen we te horen dat er bij ons 31% kans op een natuurlijke zwangerschap zou zijn, net 1% te veel voor een eventuele IUI. Verbijsterd en verslagen vragen we een nieuw gesprek aan. De arts die mijn dossier bekijkt, vindt het alles bij elkaar toch een vreemd verhaal, doet onderzoek en stelt de diagnose endometriose. Opluchting overheerst, want ‘het’ heeft een naam en alle pijn zit niet tussen de oren. We hebben het naïeve idee, dat een kijkoperatie, hormonen om de boel stil te leggen en wat maanden rust, uitkomst gaan bieden om onze droom waar te maken. Helaas is dit niet waar.

Na vier maanden zelf proberen en vier IUI-pogingen is de endometriose ernstig terug en stort ik in. Iedere maand opnieuw de teleurstelling, de frustratie, het verdriet en het spuiten van de hormonen maken me tot een heks waardoor ik echt mezelf niet meer ben. Het traject en de teleurstellingen vallen ons zwaar, we missen de persoonlijke begeleiding in het ziekenhuis. Het is bovendien moeilijk te combineren met werk en een sociaal leven en we hebben het gevoel dat ons leven in de pauzestand staat. We stellen weekendjes weg en vakanties uit, want we willen geen poging mislopen en alcohol is al helemaal uit den boze. Ik denk iedere maand “deze gaat het worden, dat hou ik nog wel vol…”. Ondertussen zijn we open naar onze omgeving en leeft iedereen ontzettend mee. Dat doet goed, maar toch voelt het soms zo alleen. Voor anderen gaat het leven door en er zijn een hoop zwangeren en baby’s om ons heen. We gunnen het iedereen, maar onszelf ook.

“We stellen onszelf de vraag: wat willen we? Zwanger worden of een kind?”

Op dit moment heeft het ziekenhuis ons behandeltraject tijdelijk stopgezet. Lichamelijk heb ik (te) veel pijn door de endometriose en heb ik een burn-out. Nieuwe onderzoeken lopen in een gespecialiseerd ziekenhuis 200 kilometer verderop voor een eventuele nieuwe operatie. Ik heb gespecialiseerde hulp gezocht, we verdiepen ons in IVF en adoptie en stellen ons regelmatig de vraag: Wat willen we? Zwanger worden of een kind? Op het moment beheerst endometriose mijn en ons leven en is mijn kwaliteit van leven laag. De laatste maanden thuis zijn, heeft ons in ieder geval gebracht dat we elkaar weer gevonden hebben. Onze relatie samen staat op de eerste plaats. Daarna komt de vraag: kan mijn lijf IVF aan of help ik mezelf daarmee nog meer in de vernieling?

Wat gaat de toekomst ons brengen? We zien het met hoop en vrees tegemoet. We hopen in ieder geval op een gezonde toekomst voor ons samen en we dromen van een wondertje van onszelf of uit een ver land. Ook wij horen bij 1 op de 6.

Anique

Geef een reactie