1 op de 6 – Mario en Anne

Na een jaar gelukkig getrouwd te zijn begon de wens om aan kindjes te beginnen wel heel erg te kriebelen. Toch hoorde ik altijd al een stemmetje in mijn achterhoofd: het is niet gezegd dat zwanger worden zo makkelijk lukt…

Twee jaar later waren we nog steeds niet zwanger dus besloten we maar eens langs de huisarts te gaan. Heel frustrerend is het als iedereen in je nabije omgeving wel snel zwanger is. Onze huisarts stuurde ons gelukkig direct door naar het ziekenhuis, in de hoop dat ze daar wat voor ons konden doen. Eerst dachten ze dat het aan mijn man lag, maar uiteindelijk hebben ze bij mij ook verschillende onderzoeken gedaan. Daaruit kwam dat ik vervroegd in de overgang was. Als je 26 bent en je krijgt dit te horen, staat de wereld even stil. Ze hadden altijd wel gezegd dat ik rond mijn 40ste al in de overgang kon komen vanwege het triple X syndroom dat ik heb, maar 26 was wel heel jong. Ik was een bijzonder geval. Ik was liever geen bijzonder geval geweest!

“Een behandeltraject met mijn eigen eicellen was uitgesloten.”

In het ziekenhuis waren we dus al snel uitbehandeld; een behandeltraject met mijn eigen eicellen was uitgesloten. De enige optie die we nog hadden was adoptie of eiceldonatie. Omdat ik heel graag zelf zwanger wilde zijn, zijn we voor dat laatste gegaan. Van het ziekenhuis kregen we een lijst mee met verschillende klinieken die eiceldonatie uitvoeren. We kwamen terecht bij de toenmalige Stichting Geertgen in Elsendorp, maar liefst 100 km bij ons vandaan. Vanaf dag één voelde het al zo vertrouwd dat we daar het traject zijn gestart. Wel hebben we eerst een second opinion aangevraagd om te kijken of er wel echt sprake was van vervroegde overgang. Helaas kreeg ik ook daar hetzelfde nieuws te horen. De wachtlijst voor eiceldonatie was vier jaar, maar als mijn man zaad zou afstaan voor donatie voor een ander zou dat het traject versnellen. Dat noemden ze een behandeling met wederkerigheid. Uiteindelijk had ik na een halfjaar de eerste plaatsing. Bij de tweede poging was het raak.

“Ik zie grappig genoeg ook dingen van mijzelf in haar terug.”

We mochten gewoon thuis een zwangerschapstest doen. We deden het zelfs een dag later dan mocht en ook toen durfde ik nog bijna niet te kijken. Mijn man zei stotterend: “We zijn zwanger”. Tranen van geluk stroomden over onze wangen. Inmiddels is onze grootste droom uitgekomen: na een zwangerschap van 37 weken werd onze prachtige dochter Feline geboren. In het begin werd er veel gezegd: “Ze lijkt wel heel erg op haar vader”. Dat was soms pijnlijk om te horen. Inmiddels zie ik grappig genoeg ook dingen van mijzelf in haar terug.

Naar onze omgeving zijn we altijd heel open geweest over het traject dat we hebben moeten afleggen om te komen waar we nu zijn. Dit heb ik onder andere geleerd op de bijeenkomsten van Freya en de gesprekken met mijn psycholoog. Ook onze dochter vertellen we het zodra ze het kan begrijpen.

We genieten intens van onze kleine meid. En wat zijn we blij met dit grootse wonder. Ik hoop dat een ieder van jullie dit geluk mee mag maken!

Mario en Anne

2 gedachten over “1 op de 6 – Mario en Anne

  1. Wat een mooi verhaal. Ik weet sinds een week dat ik in precies dezelfde situatie zit. En ik ben 23 jaar.
    Ik voel me een hoopje ellende, dit hadden we nooit, maar dan ook echt nooit verwacht! Ik heb ook al geïnformeerd bij nij geertgen. Krijg gelukkig wel wat hoop van jullie verhaal! Groetjes Marieke

  2. Een paar dagen na mijn 37e verjaardag (begin april) kreeg ik ook te horen dat ik POF had…Ik was inmiddels al vijf maanden niet meer ongesteld geweest, had last van opvliegers en stemmingswisselingen. Ik ben naar de huisarts geweest om te vragen of ik niet misschien al in de overgang was..hij kon het zich niet voorstellen gezien mijn leeftijd maar liet mijn bloed prikken. De uitslagen waren ronduit slecht: een FSH van 98,1, de TSH was 32,2, FT 4 en Lh was 52,9. Ik werd door hem doorgestuurd naar een gynaecoloog (gespecialiseerd in vervroegde overgang, jarenlang studie naar gedaan) omdat wij zo graag nog een kindje wilden krijgen. De gynaecoloog vertelde me na twee pogingen hormoonprikken om een eisprong op te wekken dat ik het uit mijn hoofd moest zetten. Met die zes, zeven eitjes uit die ene eierstok (de ander vertoonde geen teken van leven meer) maakte ik geen schijn van kans. Ik kreeg het telefoonnummer van de psycholoog, en het telefoonnummer van het VU voor het maken van een afspraak voor een second opinion en om naar het traject van eiceldonatie toe te werken (zo graag wilden we nog een kindje krijgen). De beide afspraken waren gemaakt maar ik heb ze op het allerlaatste moment af moeten zeggen……
    Ik heb die afspraken moeten afzeggen omdat ik uiteindelijk toch op de natuurlijke manier zwanger ben geworden! Hoewel..natuurlijk…
    Omdat ik mezelf jaren later niet kwalijk zou willen nemen dat ik er niet alles aan gedaan had ben ik naar een Chinese kruidenarts (Zeedijk, Amsterdam) geweest. Zij heeft naar mijn tong gekeken en mijn hartslag opgemeten. Toen ik daar zat dacht ik: ‘serieus, wat doe ik hier’??!! Ik ben behoorlijk nuchter en sta met beide benen op de grond maar vond wel dat ik nu ook moest doorzetten; baat het niet dan schaadt het niet. De Chinese vrouw gaf me kruiden mee voor twee weken. Aan het einde van die twee weken gingen wij op vakantie. Ik heb de laatste brouwsels meegenomen in een thermosfles want ik zag het niet zitten om op de camping de kruiden te gaan koken (het stonk verschrikkelijk). Wat ik dus ook zo raar aan de situatie vond was dat ik gewoon 3,5e week op vakantie kon gaan (en dus geen kruiden meer had om te brouwen en te drinken) en daarna weer bij haar terug kon komen voor het ‘vervolgrecept’. Zoals ik al zei: ik ben behoorlijk nuchter en kon me dus echt niet voorstellen dat dit zou gaan werken…Wat wel gebeurde: ik raakte voor het eerst in ruim acht maanden (we zijn inmiddels in juli aanbeland) een druppel (ja, het was echt niet meer dan een druppel) bloed kwijt.
    Goed, het was inmiddels september en de afspraken met de psycholoog en het VU kwamen dichterbij. Ik had al een paar weken last van misselijkheid en de wijntjes smaakten me niet meer.. Ik zocht er nog steeds niets achter want als ik de symptomen van de overgang er bij hield, dan pasten die ook daar in het rijtje. Totdat mijn collega mij smeekte om een zwangerschapstest te doen omdat zij er van overtuigd was dat ik zwanger was (zij was er van op de hoogte dat ik POF had).
    Zo gezegd, zo gedaan….ik bleek zwanger te zijn. Ik heb precies een jaar na de gestelde diagnose een dochter gekregen. We zijn ongelooflijk gelukkig en blij dat het toch nog op de natuurlijke manier is gelukt. Na twee jongens toch nog een prinsesje….En nu weer keihard de overgang in.. ;-(

Geef een reactie