Jubileum: 1 jaar definitief kinderloos

man vrouw grasDaar zit ik dan, op de bank. Mijn man is aan het werk, het huis is leeg.

Deze week was het zover, het 1-jarig jubileum van onze definitieve kinderloosheid. Ik heb er tegenop gezien. Eerst Sinterklaas, daarna kerst en mijn verjaardag. Allemaal familiemomenten. En dan dit ‘jubileum’ er fijn tussen…

Ik kijk niet graag terug op het afgelopen jaar, al zijn er best momenten geweest waarop ik het ook echt leuk heb gehad. Ik kijk eigenlijk ook niet echt uit naar het nieuwe jaar, hoewel ik natuurlijk weet dat er ook dan weer leuke momenten zullen komen. Dus ik zit hier, een beetje gevangen tussen het oude en het nieuwe jaar en daar zijn dan ook de tranen die ik al verwachtte. Wat nou fijne feestdagen? Wat nou de beste wensen voor het nieuwe jaar?

Het lijkt alsof de hele wereld positief kan blijven na zo’n grote tegenslag, behalve ik. En daar worstel ik dagelijks mee. Het is immers best een leuke dag? Waarom dan geen vertrouwen dat het morgen, volgend jaar en over 10 jaar ook leuk is… zonder kind? Het antwoord is vrij simpel: omdat er steeds op het moment dat ik denk op te krabbelen een moment komt dat het niet leuk is. Een moment waarop de moed me in de schoenen zakt.

Vandaag is zo’n dag. Ik heb boodschappen gedaan, want het is mijn vrije dag. Halverwege de supermarkt raakt mijn batterijtje leeg en prop ik na het afrekenen bijna huilend de boodschappen in de tassen. Thuisgekomen leg ik het hoognodige weg en verschans me op de bank achter de telefoon. De mij bekende strategie, even alles vergeten. Ik bedenk dat een kopje koffie wel helpt om bij te komen en daarna weer verder te gaan. Een uur later maak ik dan eindelijk die koffie die ik mezelf beloofde. Zo gaat dat dan de hele dag door. Doodvermoeiend vind ik mezelf en op zo’n dag als vandaag lukt het maar gedeeltelijk het tij te keren.

Want uiteindelijk, na zo’n instortingsmoment, raap ik mezelf natuurlijk weer bij elkaar. Ga ik gewoon de rest van de boodschappen opruimen en weer door met de dag te ´beleven´. En ook vandaag is er een moment waarop ik denk: ´Zie je wel, ik heb toch ook iets leuks gedaan? Zo erg is het toch allemaal niet?´.

Toch denk ik weleens: waar blijven al die koppels die net als wij echt Samen Verder gaan? Ik weet dat we niet alleen zijn en toch voelt het zo. Die koppels die niet meer stilletjes hoop hebben op een zwangerschap, die wel verder willen, maar die ook af en toe geen flauw idee hebben wat de toekomst brengen zal. Dat de angst je naar de keel vliegt, dat je je zomaar nog een jaar kan voelen zoals nu?

Het is een langzaam proces, maar ik merk dat ik na een jaar zo heel af en toe ´het´ gewoon maar laat vallen in gesprekken. Soms schrik ik er zelfs van als ik me realiseer dat ik weer iemand heb verteld dat wij nooit kinderen zullen krijgen. Het is die stap vooruit, waarvan ik vorig jaar nog dacht dat ik dat niet zou kunnen.

Ik wens dat iedereen met de feestdagen en ook in het nieuwe jaar mooie momenten mag ervaren.

Petra

2 gedachten over “Jubileum: 1 jaar definitief kinderloos

  1. Hoi Petra
    jouw blog staat er al sinds november vorig jaar, maar ik reageer er toch op… het is zo herkenbaar wat je schrijft…
    wij zijn nu al 6 jaar kinderloos en zullen het ook altijd blijven. Behandelingen niet mogelijk… ergens ben ik daar soms blij mee want we weten wel waar we aan toe zijn. Maar ik had er aan de andere kant ook echt wel weer heel veel moeite voor willen doen.

    Gaaf wat je schrijft over je buurmeisje..! wat lief!

    Je schrijft zo helder over je ervaring in de supermarkt, alsof je batterij leeg ging.. dat herken ik… net alsof je het ineens even niet meer volhoudt. Ook al heb je het op veel momenten gewoon heel leuk (vaak kan ik er ook wel van genieten dat ik zo’n vrij leven heb!) toch steekt het af en toe ineens weer de kop op he.. En dan loop je weer een dagje met rode ogen.. 🙂

    weet je we zijn zo geneigd om ons flink te houden.. verdrietige mensen zijn niet leuk. Zo denk ik onbewust vaak… dit is sinds zes jaar voor het eerst dat ik eens iets schrijf. Tja zo werkt het nu eenmaal. We gaan zelf ook graag om met vrolijke en inspirerende mensen. Maar je moet gewoon wel eens je verdriet doorleven denk ik. Je kunt het toch niet wegstoppen. Gewoon maar een huildagje dus af en toe.. dan kun je er weer even tegen.

    Hartelijke groet en sterkte met alles he

    Marije

Geef een reactie