Wat als ik 50 jaar eerder was geboren?

schaduwen strandIUI, IVF, ICSI, eiceldonatie, KID, hoogtechnologisch draagmoederschap… Als zwanger worden niet ‘op de leuke manier’ lukt, is er een scala aan mogelijkheden waarmee je kunt proberen die zo gekoesterde kinderwens in vervulling te laten gaan. Maar gooi ik de knuppel in het hoenderhok als ik me afvraag: “word ik wel gelukkiger van alle opties die tot mijn beschikking staan?”.

Vijftig jaar geleden was het duidelijk: je ging trouwen en kreeg kinderen. Of niet. Zo niet, dan ging je misschien nog naar de huisarts of naar de kerk en dan waren je opties uitgeput. Natuurlijk was daar het onvermijdelijke, hartverscheurende verdriet als de kinderkamer leeg bleef. Juist in die tijd draaide het leven, veel meer nog dan nu, om het gezin. Het moet vreselijk moeilijk zijn geweest om in die tijd buiten de maatschappij komen te staan.

Mijn punt is dat je toen in ieder geval duidelijkheid had. Je wist vrij snel waar je aan toe was en kon – zo goed en zo kwaad als het ging – weer invulling aan je leven proberen te geven.

Tegenwoordig mag je na een jaar naar de huisarts. En dan gaat vaak de molen draaien: onderzoeken, behandelplannen; voor je het weet zit je in de rijdende sneltrein die maar doordendert. Je moet stevig in je schoenen staan om te zeggen: “Tot hier en niet verder”. En zo kan het zijn dat je jarenlang aan het behandelen bent, terwijl niemand je de garantie geeft dat het leidt tot een zwangerschap.

Zelf besloten wij vier jaar geleden dat een zwangerschap welkom was. En nee, dit lukte bij ons niet vanzelf. Na allerlei onderzoeken ondergingen wij 6 IUI-behandelingen, gevolgd door twee IVF-pogingen. Na al die jaren staan we nu nog steeds met lege handen. Wat heeft alle medische kennis ons gebracht? Vooralsnog helemaal niets. Het voelt als uitgesteld verdriet, uitgestelde rouw. Soms denk ik: wat nou als we direct hadden gehoord dat het ouderschap voor ons niet is weggelegd? Dan hadden we jaren geleden kunnen gaan werken aan een toekomst zonder kinderen. Dat zou niet makkelijk zijn geweest, maar dan waren we vast al een stuk verder in ons rouwproces. Nu leven we al die tijd tussen hoop en vrees. Al vier jaar lang draait alles om die ene, allesoverheersende wens: gaat het ons lukken om zwanger te worden?

Dit gezegd hebbende: als ik straks zwanger word door de allerlaatste IVF-poging, dan is het natuurlijk een heel ander verhaal. Dan dank ik de medische wereld op mijn blote knietjes voor alle mogelijkheden die ze te bieden heeft!

Marleen

Geef een reactie