IUI-poging 6: rollercoaster van emoties

Poging 6, daar ging alle hoop en moed naar toe, toen het verdriet van poging 5 was weggezakt. Poging 6 gaf meer hoop dan anders, omdat er 6 keer zoveel goede zaadjes werden ingebracht dan het gemiddelde van de vorige pogingen.

De rollercoaster van emoties gaat door en stopt niet voor een pauze. Die emotionele rollercoaster loopt parallel aan de natuurlijke cyclus.

Beginnend met dag één, de menstruatie. Een ellendige dag waarop in één klap alle hoop wegvaagt en plaats maakt voor verdriet en teleurstelling. De lieve mensen om ons heen maken het draaglijk. Met een mooie bos bloemen of een kaart met troostende woorden. Na de eerste dag zakt het verdriet langzaam weg en komen er andere emoties om de hoek kijken, zoals woede, frustratie en onzekerheid. Komt het ooit echt wel goed? Mensen zeggen dat, dat het wel goed komt, maar komt dat het wel? Zal ik ooit mijn eigen kleine dreumes in mijn armen hebben en vol trots kijken in de ogen van de kersverse papa?

De dagen die volgen doe ik mijn ding en word ik regelmatig herinnerd aan het feit dat we ons klaar gaan maken voor poging zeven. Ik heb niks met een zeven, maar goed dat betekent vast niks. Vanaf nu leven we naar dag tien toe.

Vanaf dag tien ga ik met de ovulatietesten in de weer, dippen in 2e ochtendurine. Onhandig op het werk tussen de ‘bedrijven’ door. Mijn cyclus is aardig regelmatig geworden, dus vanaf dag veertien wordt het spannend wanneer de ovulatietest positief is.

Langzamerhand voelen we moed opkomen en voelen ons sterk om de volgende poging aan te kunnen. De dag dat de IUI-behandeling plaatsvindt brengt onzekerheid, want hoeveel zaadjes kunnen er worden ingebracht? Hebben we dit keer een recordaantal of is het een tegenovergesteld resultaat? Wanneer het ongemakkelijke inseminatiemoment voorbij is, lopen we hand in hand het ziekenhuis uit. Eén team, één taak.

Na de inseminatie volgt onze traditie: voordat we overgaan tot de orde van de dag, gaan we samen een belegd broodje halen. Een broodje carpaccio. Want nu het nog mag, geniet ik er extra van. We brengen onze familie en vrienden op de hoogte van de behandeling en iedereen gaat duimen. Ze gunnen het ons, om ouders te worden van een zoon of dochter. De duimen draaien overuren en brengen ons ooit geluk.

Dan breken de laatste twee weken van de emotionele cyclus aan, de zogenaamde wachtweken. Die lijken een eeuwigheid te duren. Twee weken waarin onzekerheid en hoop de boventoon voeren. Van alles schiet er door ons hoofd. Zou het deze keer eindelijk zo ver zijn? Stiekem denk ik aan hoe het zal zijn, om het goede nieuws te kunnen brengen aan de lieve mensen om ons heen. Die gedachte stop ik dan al heel snel weg, want of het deze keer zo ver zal komen, blijft nog dagen onbekend.

Op internet lees ik informatie over bevruchting en innesteling. Als een spons neem ik alle informatie op. Ik lees over symptomen en hoop daarvan iets te merken. Ik voel van alles, waarvan het merendeel misschien wel tussen mijn oren zit. We leven toe naar de NOD, de niet-ongesteldheids-dag. De dagen zijn slopend, want bij het minste of geringste gevoel google ik weer naar de eerste symptomen van een zwangerschap. Zijn het krampen voor een innesteling? Of is het de nadere menstruatie? We houden hoop tot het tegendeel bewezen is.

Ik beloof mezelf sterk te blijven als blijkt dat deze poging niet gelukt is. Dat lukt niet als dat de menstruatie op gang komt. Ik breek en de tranen rollen over mijn wangen. Dat sterk zijn komt morgen wel weer. Ik besef dat de rollercoaster van emotie nog een rondje gaat doen en stap weer in.

Manon

Geef een reactie