Als klein meisje zie ik mezelf nog rondhuppelen met mijn rode regenlaarsjes over het boerenerf van mijn opa en oma. Lachend en spelend met mijn zusje en neefjes en nichtjes.
De geur van zelfgemaakte groentesoep en kookpudding liet ons vanzelf weten als het tijd werd om naar binnen te gaan. Binnen wachtte vervolgens een lange tafel met allemaal familie en heerlijk eten. Hier ontstond een wens, een droom, een verlangen; als ik later groot ben trouw ik met een boer en wil ik een groot gezin.
Niet vanzelf
Maar ja, toen ik eindelijk zover was, dat ik DE man had gevonden met wie ik kinderen zou willen, toch net geen boer ;-), ging het zwanger worden niet vanzelf. Na de start in het medische circuit, waren we al snel diverse IUI behandelingen verder. We hadden dan ook een doel, samen kinderen krijgen en ook meer dan één, dus dat tempo en die grillige weg ernaartoe moesten we dan vooral maar slikken.
Aan de buitenwereld, die bijna allemaal van niets wisten, lieten we vooral zien hoe goed het met ons ging. Bij iedereen die aankondigde in blijde verwachting te zijn toverden we uiteraard een brede lach op ons gezicht en ach wat leuk en wat waren we blij voor die ander. Aan mijn lach kon je niet zien, hoe zwaar mijn hart het van binnen had. We voelden ons meer en meer, als rupsen in een cocon, in een isolement, afgezonderd van de rest.
Een aanleiding om te delen
Met de verhuizing naar het buitengebied, toch het begin van die boerendroom, kochten we ook een pup. En waar we niet eens bewust over hadden nagedacht, werd dat een aanleiding. Een aanleiding, om dan eindelijk te gaan vertellen, te delen, te openbaren waar we inmiddels al jaren in stilte mee rond liepen. De reacties die we toen kregen: mensen schrokken, vonden het zo erg voor ons, sommigen hadden wel iets vermoed maar durfden het niet te vragen aan ons. Ook kregen we ineens kaartjes en waren er na weer een mislukte poging bloemen of een telefoontje. Delen gaf zoveel lucht, veerkracht en begrip. Maar er was ook onbegrip, in onze eigen relatie.
Op de proef gesteld
Terwijl ik na de eerste ICSI behandeling een week in het ziekenhuis werd opgenomen vanwege overstimulatie van mijn eierstokken, deelde mijn partner doodleuk mee om die week maar eens op pad te gaan voor een nieuwe auto. Nou lag ik daar ook niet op mijn charmants met een buik als een skippybal, maar ik was woest en voelde me nog eenzamer en verder van hem verwijderd dan ooit. Ik begreep zijn gevoel van machteloosheid, van falen en het letterlijk de situatie willen ontvluchten, op dat moment volledig niet. We gingen allebei heel anders om met het verlies en verdriet, onze relatie werd steeds meer op de proef gesteld. We waren gevoelsmatig aan het overleven, alleen en samen.
Rauwe rouw
Pas toen ik in een heel diep zwart gat belandde, nadat we het medisch traject mede op advies van het ziekenhuis lieten voor wat het was, voelde ik voor het eerst dat hulp erg wenselijk was. Hulp die ik eerst zelf moest zoeken, maar door de begeleiding van een vrouwencoach, besefte ik voor het eerst dat ik in rouw was. Hele rauwe rouw. Vruchtbaarheidsrouw. Ik had mijn rode regenlaarzen zelfs in huis nodig van alle tranen die ik in die tijd huilde.Toch liep ik er niet voor weg. Het was enorm heftig en ook helend.
Een nieuw begin
Datzelfde jaar bedacht ik samen met mijn partner een persoonlijk ritueel om stil te staan bij ons gemis, om naar elkaar mooie woorden uit te spreken en onze relatie opnieuw te herijken. Beiden voelden we dit als een heel verbindend moment. Als een nieuw begin. Van een andere toekomst dan gehoopt, maar wel samen.
In het heden draag ik nog steeds mijn rode regenlaarzen. Ik draag ze als ik poot, giet of hark op ons landelijke erf. En ondanks dat er zo nu en dan nog steeds tranen zijn, kan ik weer genieten; van het buitenleven, van mijn lieve vent en alle mooie dingen en mogelijkheden die het leven mij wel biedt. Het mag er beide zijn.
Ik vind het belangrijk om mijn verhaal over ongewenste kinderloosheid breder te delen. Om bij te dragen dit onderwerp nog meer uit de taboesfeer te halen en zeker ook om met mijn ervaringen, liefdevolle aandacht, creativiteit en expressie, anderen met persoonlijke rituelen te mogen ondersteunen, zodat zij ook een stap kunnen zetten in hun leven.
Want dat is wat er WEL in mij geboren wil worden!
Lianne Mulder-Bakker
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022.
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen?
Onze tips:
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
- Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3
