Door Tanja Schoep
Tanja Schoep (1982) woont samen met haar partner in het Groningse Haren. Na jarenlang geworsteld te hebben met de wens om een kindje te krijgen, beschouwt ze zichzelf inmiddels als definitief kinderloos. Ze is bezig haar weg daarmee te vinden. Via haar blogs probeert ze eerlijke en verbindende verhalen te delen, zowel over kinderloos zijn als andere thema’s.
Als coach en geestelijke begeleider begeleidt ze mensen bij kleine en grote worstelingen in en met het leven. Weet je welkom als je wilt reageren op haar blogs, dit kan via mail.
‘Wat wil jij zelf?’
Misschien wordt deze vraag jou ook wel eens gesteld. Mooie vraag. Die ander wil je ruimte geven, voor jouw behoefte. Een prachtige, simpele vraag om iemand terug te brengen bij zichzelf. Even niet te denken aan wat de ander of de buitenwereld zou willen of verwachten. Even niet vanuit ‘moeten’ te redeneren, maar vanuit willen. En toch kan dit voor veel mensen ook een hele ingewikkelde vraag zijn. Voor mij geldt dat ook. Waarom? Laat ik zeggen dat goed contact met mijn eigen behoeftes niet vanzelfsprekend is. Wat IK WIL ligt nu eenmaal niet altijd vooraan in mijn bewustzijn. En dat maakt dat de vraag ‘Wat wil je zelf?’ ook voor mij soms een hele ingewikkelde vraag is.
Gedachtestroom
Zeker tijdens mijn burn-out kwam dat patroon heel helder aan het licht. Totaal verstrikt in gedachten, had ik echt amper contact met mijn behoeftes. Zelfs een simpele vraag als ‘Wil je een kop koffie?’ kon een enorme gedachtestroom op gang brengen. “Zou ze daar vanuit gegaan zijn, of is er dan niet genoeg misschien? De anderen drinken ook koffie, dus misschien wel leuk als ik daaraan mee doe. Maar ik heb wel al 3 kopjes gehad, en ik had bedacht minder koffie te gaan drinken. Maar als ik thee vraag ben ik de enige volgens mij, dat moet ze dan misschien nu apart voor mij gaan zetten. Dat hoeft ook niet. Misschien kan ik beter niets drinken. Maar ja, dat lijkt misschien ook wat ongezellig en weinig sociaal. Nou ok, laat ik maar ‘koffie’ zeggen.”
Dit komt wellicht over als een extreem voorbeeld. Mede mogelijk gemaakt door een burn-out 😉; als je ver van jezelf verwijderd bent geraakt, kunnen de simpelste vragen de complexiteit van de corona-crisis aannemen. Maar het voorbeeld illustreert wel een onderliggende patroon. Als ik niet goed voor mezelf zorg, weet ik steeds minder goed wat ik wil. Dan zoek ik antwoorden in mijn hoofd, in gedachten, waar de antwoorden in mijn lijf te vinden zijn. Ik ga te rade in mijn omgeving, in plaats van in mezelf. En als je antwoorden buiten jezelf zoekt, is het eenvoudig verdwalen.
Verdwalen
Volgens mij verdwalen we allemaal wel eens. Of nu gaat om de vraag wat je wilt drinken, of je wel of niet verder wilt met een (vriendschaps)relatie, of een zakelijke of professionele keuze te maken hebt. We kunnen verdwalen als we ons in een team of gezelschap begeven. Ongemerkt kun je meer en meer afgestemd raken af op het grotere geheel, het systeem. En bevind je je in een stroom van actie en reactie, die anders is dan jóuw stroom van binnen. En we kunnen verdwalen in nauwe (liefdes)relaties. Hoeveel mensen zeggen wel niet dat ze in een lange partnerrelatie ‘zichzelf zijn kwijtgeraakt’. In alle gevallen gaat het over een wezenlijke uitdaging van ieder mens: Hoe je vrije, autonome zelf te zijn én tegelijkertijd te functioneren in een sociale context of relatie. Welzijn en vitaliteit draait voor een groot deel over een voor jou werkende middenweg hierin. En voor de een gaat dat eenvoudiger dan voor de ander.
Vier tips
Maar goed. Terug naar de vraag ‘Wat wíl jij?’. Stel dat jij dat ook soms ook een lastige vraag vindt, probeer dan eens het volgende.
– Start met mild zijn naar jezelf. We leven in een rationele samenleving. We worden aan alle kanten aangemoedigd om te denken en ‘ons verstand te gebruiken’. Het is niet vreemd als je niet meteen contact het met je gevoel en je behoeftes.
– Geef jezelf wat tijd om te schakelen van denken naar voelen. Het antwoord zit niet in je hoofd, maar in je lijf, bij je hart. Haal een paar keer rustig adem, keer naar binnen. En als het prettig voor je, geef dan aan dat je er graag op een ander moment op terug wilt komen.
– Als je merkt dat je verdwaalt doordat je buiten jezelf naar houvast zoekt (‘wat verwachten ze, wat is de bedoeling, wat wordt hier gewaardeerd, hoe maak ik een perfecte indruk?’ etc), geef jezelf eerst een compliment. Je doorziet het mechanisme, dat is top! Vraag jezelf vervolgens af of je daadwerkelijk de ander, de buitenwereld leidend wil laten zijn in deze vraag. Kijk waar deze vraag je brengt.
– Tot slot, voor hen die de mening van anderen nogal belangrijk maken; Realiseer je ook dat de ander helemaal niet zo druk bezig is met jou als jijzelf. Die heeft tenslotte haar eigen leven en eigen gedoetjes om druk mee te zijn.
Zorg voor jezelf
Verreweg de meest helpende route is uiteraard om deze vraag heel regelmatig aan jezelf te stellen: ‘Wat wil ik?’ Goed voor jezelf zorgen en voldoende tijd en gelegenheid in je leven inruimen om daar contact mee te maken. Wandelend, rennend, mediterend, dansend, slapend, musicerend, pratend.. kies voor alleen-tijd, of juist een specifieke gesprekspartner. Wat voor jou werkt.
Ik pak er een kopje thee bij.
Lees ook Tanja’s andere blogs:
