Echte ´lievde´ maakt mij sterk

lievdeHerken je dat? Dat je een belangrijk issue in je leven een comfortabele plek hebt gegeven, maar dat je soms BAM! uit het niets met je issue wordt geconfronteerd? En dat je je dan boos, verdrietig, machteloos of juist heel sterk voelt? Ik herken dat!
Mijn issue is onze ongewenste kinderloosheid: een langgekoesterde wens die nooit in vervulling is gegaan. En het is prima zo. We hebben een prachtig leven, zijn gezond en we voeden de liefste knuffelhond op die je je maar kunt bedenken. Heel af en toe steekt mijn issue de kop op, zomaar uit het niets. Soms gaat dat gepaard met boosheid, soms met een gevoel van machteloosheid of verdriet. En soms word ik overvallen door blijdschap en voel ik me beresterk.

Boos,

De allereerste keer dat mijn issue me overviel, vergeet ik niet snel. Babymoorden beheersten het nieuws: in Frankrijk vermoorde een vrouw acht baby’s en in Nederland bracht een vrouw vier pasgeboren kindjes om het leven. BAM! Dat kwam aan. ‘Potverdorie’, (en dan druk ik me netjes uit) dacht ik. Hoe ondankbaar kun je zijn? Hoe gestoord ben je als je zo’n bijzonder geschenk niet waardeert? Ik was boos! Boos op die vrouwen omdat ik hun kindjes met alle liefde op had willen voeden en boos op mezelf omdat het mij niet lukte om kinderen te krijgen. Maar boosheid levert niets op en dus stortte ik mij op de leuke dingen in mijn leven.

machteloos,

Zomaar een winteravond: mijn lief en ik keken de Disneyfilm ‘Up’. Het begon leuk. Jongetje ontmoet meisje, ze worden verliefd, ze trouwen en… blijven kinderloos. Nadat het vrouwtje overlijdt, blijft het mannetje alleen achter en verandert in een oude brombeer.
BAM! Ineens zag ik mezelf daar zitten. Als een eenzaam oud omaatje achter de geraniums. Een gevoel van machteloosheid bekroop me. Want de toekomst kun je niet bepalen en dat wil ik ook niet. Maar er komt een moment dat óf ik, óf mijn lief alleen achterblijft. En dan? Word ik dan een chagrijnig stuk vreten dat negatief in het leven staat? Of kies ik voor de positieve aanpak en zie wat de dag mij brengt? Vooralsnog kies ik voor de laatste optie, zoals het UP-opaatje dat aan het einde van de film doet.

verdrietig,

Een tijdje geleden overleed de moeder van een lieve vriendin. Tijdens de avondwake werd ik overspoeld door alle warmte die de dienst uitstraalde. Kinderen en kleinkinderen namen met mooie woorden en betekenisvolle kaarsjes liefdevol afscheid van hun (groot)moeder.
BAM! Ineens realiseerde ik mij dat ik geen nakomelingen heb die mijn afscheid regelen; geen kinderen die lieve woorden spreken en geen kleinkinderen die kaarsen aansteken. Mijn tranen kregen een dubbele betekenis: het werden tranen van liefde én van verdriet. Verdriet dat staat voor een gemis dat altijd aanwezig blijft. Maar dat betekent niet dat ik daar elke dag aan toegeef of mee bezig ben.

maar vooral sterk!

Onlangs vond ik een prachtige tekening in mijn brievenbus: ‘omdat je zo liev bent’. Mijn hartje smolt ter plekke. Hoe lief is het als je buurmeisje je zulke lieve woorden schenkt? Ik heb dan zelf geen kinderen, maar dat betekent niet dat ik niet van kinderen geniet. Ik ben en voel me niet zielig, maar vooral sterk. Op elk moment; óók als het even tegenzit en óók als ik plotseling geconfronteerd word met mijn kinderloosheid. Dan kijk ik even naar de tekening die mijn hartje doet smelten. Dan voel ik me even een trotse (buur)moeder.

Angelie

Geef een reactie