Mijn hele leven heb ik moeder willen worden. Ondanks een enorm onveilige jeugd, wist ik al vrij jong dat ik het anders zou doen, beter dan mijn ouders.
Ik zou dat generationeel trauma eens even gaan doorbreken. Helaas kwam er nog een ander trauma tussendoor, ging het lichamelijk slecht, en zo moesten we onze droom iets opschuiven. Maar ik was nog jong, en op een lichamelijke beperking na, gewoon gezond.
Mijn enorme kinderwens
En net toen we een paar maanden aan het proberen waren, werd de wereld onder onze voeten vandaan getrokken. Ik had baarmoederhalskanker, op mijn 31e. Waar veel mensen bang zijn om dood te gaan, heb ik het de eerste drie afspraken alleen maar over mijn kinderwens gehad, en dat dat het allerbelangrijkste was. Ik had er alles voor over om moeder te worden. Zware operaties, chemo etc. Helaas had ik pech, en moest ik na 7 lange maanden alsnog bestraald worden. Dat gebeurde anders nooit, maar wel bij mij. Ik riep nog “Laat maar zitten, dan ga ik maar dood. Ik wil niet meer als het zo moet”. Maar uiteindelijk kickte dat overlevingsinstinct in.
Het wordt een heel ander pad
Waar iedereen om ons heen een leven opbouwt, zijn wij nog steeds aan het overleven en rouwen. Rouwen om onze toekomst, rouwen om alles wat ik, en wat wij verloren zijn. Want een kind is zoveel meer dan gewoon een kind. Het worden van een ouder vormt je. Je groeit weer op, maar dan samen met je kind. Je kan door diens ogen de wereld op een andere en magische manier aanschouwen. Je mag je best doen om een klein mini-mensje te steunen, lief te hebben en te begeleiden in het leven. Het verbindt je met andere vrienden met kinderen, en het bepaalt op een bepaalde manier de rest van je leven. Het is een heel ander pad dan zonder kinderen.
Sommige mensen schrikt dat misschien af, maar ik verlangde daar juist naar. Ik had me er jaren op voorbereid. Ik wist dat ik niet perfect ging zijn, maar ik wist wel dat het goed ging komen. Vakanties met een kind, elke dag naar de speeltuin, samen knutselen, samen op de trampoline, mijn eigen kindzijn weer ontdekken, daar verlang ik naar. Ik moest gewoon steeds even door een diep dal, maar straks, straks zou ik moeder worden en dan zou alles goed komen, mijn ultieme droom.
Ons gedroomde kind blijft in ons hart
Maar voor ons dus niet. Wij hebben geen verdere familie, en zullen dus dan ook alleen met zijn tweeën blijven. En hoewel we elkaar hebben, voelt het verder soms best eenzaam. Een partner zal nooit de plek in kunnen nemen van een ouder of een kind. En die plek in mijn hart, waar ons kindje zit, die doet zo intens veel pijn. Want dat ik weet dat ik onvruchtbaar ben, haalt ons kind niet uit ons hart. Toen we laatst fantaseerden over waar we zouden gaan wonen, betrapte ik mijzelf er steeds op dat ik bezig ben met de kindvriendelijkheid van een dorp, de buurt, een huis etc. En na zo’n gedachte, besef ik weer dat wij waarschijnlijk nooit ouders gaan worden, en lijkt er weer een klein stukje van mijn hart te sterven.
Soms is er geen oplossing
Vaak hoor ik mensen dan al snel zeggen, “Dan adopteer je toch gewoon?”, of “Dan neem je toch een draagmoeder?”. Ik weet dat mensen deze ‘oplossingen’ aandragen omdat ze willen helpen, maar soms is er geen oplossing. Adopteren doe je niet ‘ff’, en mag sowieso niet na kanker. En helaas hebben wij geen vriendin in onze omgeving die onze draagmoeder wil en mag zijn. Er zijn namelijk veel regels, en het kost best wat geld. Maar het meest moeilijke? Oproepjes plaatsen is strafbaar. Dus je moet toevallig, bijna letterlijk, over iemand struikelen, en dan moet je het maar net over dit onderwerp hebben. En dan moet iemand zich ook nog eens fijn genoeg voelen om aan te geven daarvoor open te staan en voorstellen elkaar te leren kennen. Zoals je al kan lezen, een bijna onmogelijk proces.
Rouwen om een toekomst
Zodra je hoort dat je onvruchtbaar bent, heb je binnen no time alle eventuele oplossingen doorzocht. En vaak leidt onvruchtbaarheid helaas tot ongewenste kinderloosheid. En die leegte, die is niet op te vullen met iets anders, je moet jezelf, en jezelf als koppel opnieuw ontwikkelen. Maar die pijn, die blijft, en die zit onwijs diep. Want alle dertigers om ons heen bouwen aan hun toekomst, terwijl wij rouwen om een toekomst. Een toekomst waar wij al jaren naartoe hebben gewerkt, en die zonder groot wonder nooit uit zal komen.
Wat ik nodig heb: veiligheid om mezelf te zijn
Wat mensen die onvruchtbaar zijn, en pijn hebben, dan wel nodig hebben? Een luisterend oor, een liefdevolle arm, en gewoon dat alle emoties die wij hebben, er mogen zijn. Als ik het over mijn gevoel heb, ik wil gewoon mijzelf kunnen zijn. Inclusief alle emoties die ik heb. Ik wil soms even een grens aan kunnen geven als ik direct contact met die lieve mini-mensjes even niet red. Maar het is ook fijn als mensen vooraf rekening met mij houden, en mij vooraf vragen of ik het zie zitten om uitgenodigd te worden voor bijvoorbeeld een babyshower. Of vriendinnen die moeite doen om eens in de zoveel tijd even zonder de mini’s af te spreken. En het belangrijkste, de veiligheid voelen om een traan te laten als dat nodig is. Wat voor emotie er ook achter die traan zit. Vanuit eigen ervaring weet ik dat verdriet, blijdschap, en verwondering allemaal in één keer op kunnen komen, en zich soms uit in een glimlach met tranen.
Kathinka
Dit blog verscheen in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022.
Het thema van deze week was DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Wil je meer lezen?
Onze tips:
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder online Zoom-sessies!)
- Volg ons op Facebook en Instagram
