Endometriose gooide roet in mijn gedroomde toekomst

Beeld: Martine van der Voort

Ik wist het zeker. Als ik later ‘groot’ was zou ik mijn droomman ontmoeten en samen zouden we twee kindjes krijgen, een jongen en een meisje. Mijn oma was 21 toen mijn moeder geboren werd en mijn moeder was 21 toen ik geboren werd. Zo zou het voor mij ook gaan, als ik 21 was, zou ik mijn eerste kindje krijgen.

Jong en naïef als je bent rond je 15e, denk je dat alles mogelijk is. Je hele leven ligt nog voor je open en al je dromen zullen uitkomen. Nou, het leven dacht daar toch iets anders over.

Mijn droomman liet gelukkig niet lang op zich wachten. Ik was 24 toen ik hem ontmoette en vijf maanden na onze eerste date, verhuisde ik van Noordwijk naar Julianadorp. We kochten een gezellige eengezinswoning en vijf jaar later hadden we onze droombruiloft.

Een kindje was het enige wat op zich liet wachten. We maakten ons hier niet te druk om, we hadden genoeg in het leven om van te genieten en het zou heus allemaal wel goed komen. Toen we na anderhalf jaar nog niet zwanger waren, zijn mijn man en ik toch maar naar de huisarts gegaan.

Naast het uitblijven van een zwangerschap, had ik namelijk veel lichamelijke klachten die steeds erger werden. Hiervoor was ik al naar verschillende huisartsen geweest en meer dan eens heb ik bij de huisartsenpost gezeten. Elke keer werd het afgewimpeld: het zouden mijn rug en darmen wel zijn. Voor iemand die bijna nooit ziek was, zat ik nu regelmatig in de ziektewet. Daarnaast bezocht ik een uroloog, omdat ik al een jaar lang elke maand blaasontsteking had. Ook hier waren er geen bijzonderheden te ontdekken.

De huisarts waar we deze keer naartoe gingen, besloot dat eerst mijn man onderzocht moest worden, dit was makkelijker dan onderzoek bij de vrouw. Hier waren wij het absoluut niet mee eens, we maakten ons zorgen vanwege mijn klachten. De huisarts wilde hier echter niets van weten en stuurde mijn man door naar het ziekenhuis. Gelukkig bleek hier al snel dat er met mijn man niets aan de hand was.

Toen was het mijn beurt om onderzocht te worden door een gynaecoloog. Deze vond een cyste bij mijn eierstok. Dit hoefde volgens hem niets te betekenen, dit kon met de periode in mijn cyclus te maken hebben. Ik moest twee weken later terug komen en als de cyste er dan nog zat, zou hij een kijkoperatie uitvoeren om de oorzaak te achterhalen.

Bij de vervolgafspraak ontkende de gynaecoloog het over een kijkoperatie gehad te hebben, hij wilde niet eens een echo maken! Nee, de cyste die hij eerder had gezien kon geen kwaad. Hij plande mij in voor een onderzoek waarbij door middel van het inspuiten van contrastvloeistof in de baarmoederholte en eileiders de doorgankelijkheid onderzocht kan worden. Na dit pijnlijke onderzoek, was te zien dat één eileider verdikt was, en waarschijnlijk door het onderzoek was opengesprongen. We moesten nu een half jaar zelf aan de gang om zwanger te worden en als dit niet lukte mochten we terug komen.

Voordat het half jaar om was werd ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Ik bleek een zware ontsteking in beide eileiders te hebben. Twee maanden later kreeg ik een kijkoperatie, waar al snel opgemerkt werd dat ik endometriose heb. Bij endometriose groeit baarmoederweefsel ook op plekken buiten de baarmoeder. Alles was zo aangedaan, dat er gezegd werd dat ik nooit zwanger zou kunnen raken. Onze hele wereld stortte in, we zagen al onze dromen in rook opgaan. Al vanaf onze eerste date wisten we het zeker, we zouden in de toekomst een gezinnetje stichten, maar nu zou dat dus nooit gaan gebeuren.

Drie maanden na deze klap, kreeg ik een zware schoonmaakoperatie waarbij ook een eileider werd verwijderd. De operatie was echter wel zo goed gelukt, dat het toch mogelijk was om zelf zwanger te raken! We waren helemaal euforisch, wie had dat gedacht?! We kregen het advies om een half jaar zelf te proberen zwanger te worden wat vijf maanden later gelukt is! We waren door het dolle heen, eindelijk zouden al onze dromen uitkomen. Helaas kreeg ik met zes weken zwangerschap een spontane miskraam. Op de echo om dit te bevestigen werd ook weer een nieuwe cyste opgemerkt. We zaten er helemaal doorheen, wanneer zou onze tijd toch eens komen?

Op dat moment hebben mijn man en ik besloten dat we klaar waren voor IVF. We wilden niet langer meer wachten tot de natuur zijn werk zou gaan doen, met het risico dat de endometriose ook weer op zou gaan spelen.

In januari van dit jaar werd ik twee maanden in de kunstmatige overgang gebracht. Dit is om de endometriose zo rustig mogelijk te houden, om de kans op slagen groter te maken. Eind februari zijn we begonnen aan ons eerste IVF-traject. Het was spannend en zwaar, maar we waren erg hoopvol. We gingen ervoor!

We hadden geluk, want met de eerste verse terugplaatsing was het meteen raak! We waren blij, maar ook bang dat het weer fout zou gaan. Met 7 weken zwangerschap hadden we een perfecte echo, het vruchtje was precies groot genoeg en we kregen het hartje te zien en te horen. Ons geluk kon weer niet op, na ruim vier jaar wachten zouden we nu eindelijk ons gezinnetje krijgen! Mijn buik begon al te groeien en alles ging perfect. Tot we met 10 weken zwangerschap op de echo zagen dat het kindje was gestopt met groeien en dat het hartje niet meer klopte.

Onze wereld stortte weer helemaal in. Hoeveel zouden we nog te verduren gaan krijgen? En wat gaat de endometriose doen? Op dit moment is de endometriose rustig, maar we weten ook dat het op ieder moment weer op kan spelen en onherstelbare schade aan kan richten. Hoeveel kansen krijgen we nog?

Ondanks alle tegenslagen, blijven we positief. Wat we nu vooral willen, is genieten van het leven. Want zo zwaar als het leven is, zo mooi is het ook. We zullen blijven vechten. Tegen de endometriose en voor ons kindje.

Patty Gerritsen
dansvanendo.blogspot.nl

Geef een reactie