Kinderwens in een lesbische relatie

Regelmatig lees ik verhalen over vrouwen en/of stellen die te maken hebben met vruchtbaarheidsproblemen, de openheid hierover en toenemende aandacht hiervoor in de media doen mij persoonlijk erg goed. Ik mis af en toe wel verhalen over alleenstaande vrouwen of lesbische stellen met een kinderwens die hiermee te maken krijgen, wat op zich verklaarbaar is omdat het een relatief kleine groep betreft. Zelf behoor ik echter tot de laatste groep en deel graag mijn verhaal zodat anderen hier eventueel steun/(h)erkenning uit kunnen halen.

Mijn vrouw en ik wisten voor we getrouwd waren al dat we kinderen wilden, aangezien zij de oudste is van ons twee zou zij ons eerste kind dragen en ik eventueel de tweede. Voor alleenstaande vrouwen en lesbische stellen die gebruik maken van een (anonieme) donor kom je dan gelijk in een soort vruchtbaarheidstraject terecht. Mijn vrouw was na drie IUI (intra-uteriene inseminatie) behandelingen zwanger geworden en daar is onze inmiddels 3,5 jaar oude zoon uit voortgekomen. Toen hij ongeveer anderhalf was besloten we dat we ons gezin graag wilden gaan uitbreiden met een tweede kind. Het leeftijdsverschil tussen de twee zou dan ook ongeveer twee jaar zijn, wat we ook voor ogen hadden. Nu zou ik degene zijn die ons kind zou dragen. In september 2017 begonnen we aan dit nieuwe traject. De kliniek en de werkwijze waren ons inmiddels bekend, alleen ging het nu om de ander die zwanger probeerde te raken. 

Vol goede moed begonnen we met de ovulatietesten en de eerste IUI-behandelingen. Na drie mislukte behandelingen werd er met behulp van een foam-echo gekeken of er geen blokkade in een van mijn eileiders zat, dit omdat ik last had van een cyste bij mijn rechter eileider. Gelukkig bleek alles in orde. Na zes IUI-behandelingen volgde er volgens protocol nog een tussengesprek met onze behandelend arts. Dit was ook het moment voor ons dat we gingen nadenken over wat we zouden doen als het niet zou gaan lukken. Gingen we nog drie behandelingen doen en daarna het IVF-traject in? Was de voorraad donor-rietjes nog voldoende? Hadden we hier genoeg financiële middelen voor? Mensen bij wie we eventueel aan konden kloppen om te lenen? Of zouden we stoppen met de behandelingen voor mij en overstappen naar mijn vrouw, omdat het bij haar eerder al was gelukt? 

Dat laatste is overigens iets wat regelmatig gezegd is door mensen uit onze omgeving tijdens dit hele traject: Wat doen jullie onnodig moeilijk, jullie hebben tenminste nóg een baarmoeder, doelend op het feit dat we een luxe positie zouden hebben omdat we met twee vrouwen in een relatie zijn. Hier heb ik me tijdens en lang na het traject enorm schuldig over gevoeld naar andere vrouwen (alleenstaanden/binnen een hetero-relatie). Ja het klopt, we zijn met twee vrouwen in onze relatie en we hoeven niet eerst twee jaar te “proberen” voordat we het traject in mogen (overigens, als ik samen met mijn vrouw een kind zou kunnen krijgen in de slaapkamer zou ik dat liever doen dan dit op een klinische manier te moeten aanpakken, maar dat terzijde). En we hebben inderdaad de “luxe” van twee baarmoeders binnen onze relatie maar het hebben van een kinderwens en het hebben van een zwangerschapswens is toch nét even anders. Ik wilde heel graag ervaren hoe het is om zwanger te zijn. Het hele verhaal van erfelijkheid, DNA, bloedverwantschap is voor mij totaal niet aan de orde. Dat onze zoon gedragen is door mijn vrouw maakt mij namelijk niet minder zijn moeder. Ik wilde zelf ook een keer zwanger zijn, ook een kind dragen en voelen groeien in mijn buik en ja zelfs een bevalling meemaken om vervolgens eventueel borstvoeding te kunnen geven. Regelmatig als ik erover probeerde te praten met mensen in mijn omgeving kwamen er opmerkingen als:

  • Je kiest hier allemaal zelf voor, als je zwanger wil worden hoort dit er nou eenmaal bij (het traject wel ja, maar niet dat het niet lukt en alle emoties eromheen).
  • Ik ken mensen die al veel langer bezig zijn dan jullie, het is voor hen een stuk moeilijkerJe moet gewoon meer ontspannen en er niet zo mee bezig zijn (makkelijker gezegd dan gedaan als je, onder andere, geen vakantie kunt plannen omdat je niet precies weet wanneer je ovuleert).
  • En de pijnlijke dooddoener: jullie hebben tenminste al een kind

We besloten om de resterende IUI-behandelingen af te ronden en voor in ieder geval één IVF-poging te gaan, zodat we voor ons gevoel dan niet zouden hebben “opgegeven”. Na uiteindelijk negen IUI-behandelingen en een jaar verder was ik nog niet zwanger geraakt, dus mochten we nu starten met het IVF-traject. Dat was iets waar ik aanvankelijk erg tegenop zag vanwege het slepende proces van hormonen spuiten, regelmatige bezoeken aan de kliniek voor controles over groei en aantal, en dan uiteindelijk de punctie en eventuele bevruchting. Dit is me uiteindelijk allemaal reuze meegevallen. Zelfs de punctie waar ik vele horrorverhalen over had gelezen was voor mij eerder ongemakkelijk dan pijnlijk. Ik voelde me aan de start van het IVF-traject ook beter dan tijdens de laatste IUI-behandelingen. Omdat ik zelf de hormonen zou spuiten kreeg ik voor mijn  gevoel een stuk controle terug in het hele vruchtbaarheidstraject, alsof ik direct invloed kon hebben op in ieder geval een stukje ervan. Een spannende tijd brak aan, er waren vier follikels gerijpt en dit was het uiterste minimum om door te mogen gaat met deze eerste behandeling. Uiteindelijk gaf mijn leeftijd (29 jaar) de doorslag om toch een punctie te gaan doen. Er werd één embryo teruggeplaatst, maar helaas begon na acht dagen toch mijn menstruatie terwijl ik nog aan de hormonen zat die dit zouden moeten uitstellen. We besloten toch nog door te gaan omdat ze door het verhogen van de dosis en andere (sterkere) hormonen meer follikels wilden laten rijpen. Dat lukte, bij deze tweede IVF-behandeling waren er negen follikels waarvan er drie bevrucht konden worden. Helaas was ik ook deze keer, ondanks de hormonen die het moesten uitstellen, veel te vroeg ongesteld geworden. Deze mislukte poging hakte er bij mij heel hard in, het besef dat het misschien nooit gaat lukken om zwanger te worden sloeg in als een bom. We waren ons goed bewust van de kosten van de donorrietjes vs. onze financiële middelen, de sterk slinkende voorraad, het leeftijdsverschil dat steeds groter werd, en hadden het gevoel van trekken aan een dood paard. In tegenstelling tot mijn vrouw, die er een stuk nuchterder onder was, kón ik het niet loslaten, wilde ik het niet loslaten. Als we nu zouden overstappen zou dat voor mij voelen als opgeven, alsof ik degene was die er bewust voor had gekozen nooit zwanger te zullen zijn en ik wist niet of ik daarmee zou kunnen leven. Tegelijkertijd wist ik ook dat het altijd als opgeven zou voelen voor mij, ook al zouden we nog twintig IVF-behandelingen doen. Daarbij had het schuldgevoel naar andere vrouwen van het wél hebben van een “tweede baarmoeder” inmiddels ook zijn hoogtepunt bereikt; ik voelde me aan alle kanten verscheurd, wat we ook zouden beslissen. 

We lastten een korte pauze in om te gaan praten met iemand binnen de kliniek die er zelf qua relatie met ons totaal buiten stond. Dit gesprek maakte helder wat ik eigenlijk al wist; ik kon zelf niet de beslissing nemen om te stoppen, deze moest min of meer voor mij gemaakt worden. Na een derde IVF-poging zouden we de kosten voor een behandeling zelf moeten gaan betalen en die kosten, samen met de kosten van de donorrietjes, waren voor ons te hoog. Buiten dit waren we inmiddels al anderhalf jaar bezig en werd het leeftijdsverschil met onze oudste zoon steeds groter. Ook wisten we niet hoe snel mijn vrouw zwanger zou worden bij een overstap naar haar.

Voor de laatste IVF-behandeling besloten we in overleg met onze behandelend arts het maximale eruit te halen, door extra hormonen te gebruiken na de terugplaatsing. Ik merkte dat ik me er min of meer bij had neergelegd, dit was echt de laatste kans voor mij om zwanger te worden…Het gaf ook een soort rust, hierna zou het hoe dan ook voorbij zijn met het traject. Na de punctie konden er twee embryo’s worden ingevroren en één zou gebruikt worden voor een terugplaatsing. Hierna was het lange wachten, de spannendste tijd. Zeker omdat ik voorheen steeds veel te vroeg ongesteld werd ondanks de onderdrukkende hormonen. De tijd verstreek, rondom mijn dertigste verjaardag zouden we mogen testen… En eindelijk was de dag daar. We mochten een test doen, tot onze verbazing bleek deze positief! We waren er zo van overtuigd dat het niet meer ging lukken dat we het eerst niet geloofden en de volgende dag nog een test deden. Pas na vijf weken, toen we terug gingen naar de kliniek voor een vitaliteitsecho (om te zien of de zwangerschap intact is), durfden we feest te vieren. We hadden nooit verwacht dat het nog zou gaan lukken bij mij en dit was ook wel iets wat even moest bezinken. Ook zat ik nu met een schuldgevoel dat het wél was gelukt terwijl zoveel vrouwen/stellen nog midden in het proces zaten. Het enige wat ik voor deze mensen kan betekenen is mijn verhaal doen en kenbaar maken dat een zwangerschap helemaal niet vanzelfsprekend is, zeker vanwege de algehele onwetendheid en goedbedoelde maar toch kwetsende opmerkingen die vanuit de omgeving naar je hoofd geslingerd kunnen worden. Inmiddels zit ik op 40 weken zwangerschap en ik ben elke dag nog blij dat we de laatste IVF-behandeling hebben gedaan, terwijl ik tegelijkertijd nog regelmatig versteld sta dat het toch nog gelukt is.

Lou

Geef een reactie