Lego voor de volgende generatie

Een verdwaald Legoblokje ligt als stille getuige in de hoek van de kamer. Het Legoblokje waar mijn vriend als kind mee speelde. Hij bewaarde het, zodat de volgende generatie ermee kon spelen. En dat gebeurde vanmiddag. En toch hadden we het ons zo anders voorgesteld.

Mijn zus en zwager kwamen langs met Teun. Teun is een heerlijk mannetje van drieënhalf jaar oud. Blond koppie, helder blauwe ogen waarmee hij nieuwsgierig de wereld in tuurt. Een tikkie ondeugend ook. Teun tovert altijd een lach op mijn gezicht.

Toen Teun werd geboren, stonden wij voor onze derde en laatste IVF-poging. Iedere zwangerschap en geboorte brachten me in die tijd van mijn stuk. Die van mijn zus zeker. Wat gunde ik haar het kindergeluk, maar wat deed het tegelijkertijd ongelooflijk veel pijn. Die heerlijke baby, het intense geluk. Maar ook vermoeidheid en de twijfels of ze het wel goed deden. Dit wilde ik zo graag zelf meemaken; ervaren hoe het is om moeder te worden – met alle ups en downs.

Onze derde poging mislukte, het boek ´kinderen krijgen´ werd definitief gesloten. Wij zouden niet weten hoe het is om zwanger te zijn, te bevallen, een kind groot te brengen. Tante zijn was voor mij het hoogst haalbare. Met vallen en opstaan lukte het mij uiteindelijk om zonder voorbehoud te genieten van het gezin van mijn zus.

We zijn enkele jaren verder en het gaat goed. We hebben beiden ons leven weer op de rit en hebben het gemis van een kindje een plek gegeven. We zien de toekomst met vertrouwen tegemoet. En toch zijn er soms nog momenten waarop het verdriet zich totaal onverwacht opdringt. Vanmiddag was zo’n moment. Toen ik Teun zag spelen met de Lego waar óns kindje mee had moeten spelen, brak even mijn hart.

Ik pak het Legoblokje van de grond. Het is wat gehavend geraakt in de loop der jaren: niet meer zo sprankelend – eerder dof, hier en daar wat krassen. Ik zie de parallel met hoe ik me op dit moment voel. En toch ben ik ook blij en dankbaar. Blij dat ik oprecht kan genieten van het kindje van mijn zus. En dankbaar dat ik onderdeel mag uitmaken van hun gezinsgeluk dat voor ons helaas niet is weggelegd.

Lonneke

Een gedachte over “Lego voor de volgende generatie

  1. Mooi geschreven.
    Wij hadden de 4de en laatste poging 2 weken nadat mijn nichtje geboren was. En ook is het niet gelukt…Dat is nu een half jaar geleden…
    Ik hoop dat ik me ga voelen zoals jij omschrijft want dat lijkt nu nog ver weg.
    Jouw woorden geven me hoop…

Geef een reactie