Lotgenoten

Niet van de voetbal, niet van de klas
Geen familie, geen collega’s, we kennen net pas…
de verhalen, problemen, brok in mijn keel
Maar ik weet hoe belangrijk het is en hoeveel…

Een blik is genoeg van een dierbare vriend
Je vraagt waaraan je dit hebt verdiend
De liefde, herkenning en hart onder de riem
Misschien dat ik dát juist wél verdien…

Niet genoten van het lot, maar wel genoten van mijn lotgenoten
Liever niet, maar toch opgevroten en kapot geschoten
Maar hier hoeft dat dus niet
Laat ze lopen, emotiegolven
Hier kun jij jezelf zijn
Veel genoten, en besproken
Tranen stoten, mag bij lotgenoten

Niet van het werk, niet van de kroeg
Niet niks vertellen, omdat niemand je iets vroeg
Respect en waardering, voor iedereen hier
Zelfgebakken taarten, we lachen zelfs en er is bier

Kompanen, kameraden, door het lot bij elkaar gebracht
Niet dat we dat graag wilden, maar er is nu zo’n fijn contact

Ronald

Een gedachte over “Lotgenoten

  1. He Ronald, wij hebben 8 jaar geleden te horen gekregen dat ik als man onvruchtbaar ben, dit was een hele erg klap, mijn vrouw en ik hebben er samen voor gekozen om het donor traject in Dusseldorf te starten, we hebben inmiddels een prachtige dochter van 5 jaar, ik heb er nooit met iemand over gepraat en heb spijt dat ik dat nooit heb gedaan, dan was het voor mij makkelijker geweest. Vrienden en familie snappen je, maar echt begrijpen is erg moeilijk als je het niet zelf hebt ervaren. Ro

Geef een reactie