Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen.
Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.
- deel 1: de voorgeschiedenis
- deel 2: de start van hun IVF-behandeling
- deel 3: de voorbereiding op de IVF-punctie
Vandaag deel 4:
De punctiedag
Vroeg op
De ochtend van de punctie begint vermoeid. Ik heb niet goed geslapen en we moesten al vroeg op. Twee uur voor de punctie moet ik diclofenac en paracetamol innemen. Als we ons melden bij de juiste receptie van de OK-afdeling in het ziekenhuis, word ik direct opgehaald. Mats mag zich gaan melden op de ivf-afdeling om zijn ‘bijdrage’ te gaan doen. Een snelle kus en let’s go!
Voorbereiding punctie
Ik mag me na een laatste sanitaire stop in het operatiehemd hijsen en alvast in het bed gaan liggen dat voor mij klaarstaat. Mijn spullen worden in een kluis gelegd en er komen twee lieve verpleegkundigen langs om me voor te bereiden. Ik krijg een infuus in mijn ene arm en een bloeddrukmeter om mijn andere arm. Ik krijg een sensor op mijn wijsvinger. Ik ben zenuwachtig. Volgens mij niet eens voor de ingreep, maar het meest voor het resultaat. Ik lig nog een tijdje te wachten en probeer me te ontspannen. Het gezellige gekwebbel van de verpleging iets verderop op de afdeling helpt daarbij.
De punctie
Ik word opgehaald door de anesthesist die mij met bed en al de behandelkamer in rijdt. Ik ga vanuit het bed op de behandeltafel liggen en ik krijg een slangetje met zuurstof tegen mijn neus aan. Er zijn drie kundige vrouwen met mij bezig en deze zijn ook allemaal weer even vriendelijk. Na de zoveelste check van mijn gegevens en de reden van mijn komst dienen ze me het slaapmiddel toe en ik krijg direct wolken in mijn hoofd. Ik kan nog wat vragen van hen beantwoorden en ik leg mijn benen vast in de beugels. Eén van hen zegt nog dat ik maar lekker moet gaan dromen over een mooie vakantiebestemming. Het volgende moment word ik wakker terwijl ze me – alweer in het ziekenhuisbed – de uitslaapkamer in rijden. Ik kijk op de klok; er is ongeveer drie kwartier verstreken.
Wakker worden
De verpleging stopt me lekker in met een warme kruik op mijn buik en komt steeds even vragen hoe het gaat en of ik iets nodig heb. Ik voel een scherpe, brandende pijn in mijn onderbuik. Dit bevestigt dat het roesje in mijn geval geen overbodige luxe is geweest. Ik krijg wat morfine via het infuus en dat werkt al snel. Na een poosje brengen ze me weer naar de ruimte waar het begon. Het infuus, de sensor en de bloeddrukmeter worden verwijderd. Ik krijg een boterham met kaas en ze bellen Mats dat hij mag komen. Ik voel me een beetje onpasselijk, maar de boterham gaat erin en ik heb geen pijn meer.
Hij kwam niet alleen voor mij mee vandaag
Mats vertelt me hoe zijn moment in het ‘speciale kamertje’ is verlopen. Ondanks de nog best ingewikkelde instructies, is het gelukt en heeft hij zijn onmisbare bijdrage ingeleverd bij het behandelcentrum. Hij laat een zelfgemaakt filmpje zien van hoe de ruimte eruit ziet. Basic, met een bankje, een wastafel en een televisiescherm. We moeten lachen om de scenario’s die we bedenken bij gebruik van de ‘hulpknop’ in het kamertje en Mats ziet op het filmpje pas dat hij het licht in het kamertje had kunnen dimmen. Misschien voor een volgende keer dan.
Uitslag punctie
Een poosje later komt iemand ons vertellen dat er vier eicellen gevonden zijn. Deze worden hopelijk bevrucht door de zaadcellen van Mats en vervolgens wordt de celdeling van de bevruchte eitjes (embryo’s) in de gaten gehouden. Als dit goed gaat, wordt een embryo teruggeplaatst. Als er meerdere goede embryo’s ontstaan, wordt de rest ingevroren. Over drie dagen, op de dag zelf, horen wij pas of daadwerkelijk een terugplaatsing kan plaatsvinden.
Weer naar huis
Ik mag me aankleden en Mats rijdt me met een rolstoel naar de auto. Ik ben nog behoorlijk wankel en heel moe. Thuis kruip ik meteen in bed en ik val in slaap. Ik houd me die dag aan het schema voor de pijnstilling en gelukkig komt de pijn niet meer terug. Die avond moet ik voor het eerst een tablet Utrogestan inbrengen. Deze tabletten zorgen ervoor dat het baarmoederslijmvlies lekker dik blijft, om zo de kans op een innesteling te vergroten. Vanaf morgen moet ik deze tabletten drie keer per dag inbrengen.
Vervolg > lees deel 5
