Tegen beter weten in testen

zwangerschapstest

Ik weet dat ik beter kan wachten, maar ik doe het niet. De adrenaline giert door mijn lijf sinds het idee in me opkwam en een onvervalste vastberadenheid heeft zich meester van me gemaakt. Ik ren de trap op naar de badkamer en pak de laatste zwangerschapstest uit de verpakking. De instructies hoef ik allang niet meer te lezen. Ik weet wat me te doen staat.

Een minuut later zit ik aan de keukentafel met mijn hoofd voorovergebogen naar het testvenster te turen. Hey hallo, waar blijft dat streepje? Ik werp een blik op de klok. Zijn de vijf minuten al voorbij? Ik ben toch echt zeker weten zwanger hoor, dus kom op met dat streepje!

Geen streepje. En dan begint het. Het mezelf-in-de-maling-nemen-om-de-waarheid-niet-onder-ogen-te-hoeven-zien. Ik ben er zo goed in geworden, ik zou er eigenlijk een award voor moeten krijgen. Ik heb gewoon te vroeg getest, concludeer ik. Stom van me, ik had nog twee dagen moeten wachten. Bovendien heb ik veel te veel thee gedronken zojuist, dus die test is niet meer betrouwbaar. Ik had ‘m ook überhaupt ’s morgens moeten doen. Voor de zekerheid neem ik de test mee naar de tuin en ik hou de staaf in het zonlicht. Niks te zien. Ach, wat zegt zo’n test nou eigenlijk? Talloze vrouwen op fora die zwanger bleken te zijn na een negatieve test. Het kan nog. Toch?

Het zal wel een vorm van masochistisch zelfbedrog zijn. Of juist niet masochistisch, maar ter zelfbescherming om de teleurstelling in deeltjes te laten komen. De dag na mijn test-manie krijgen Eric en ik ons definitieve antwoord. Het is zaterdagmorgen en we liggen nog in bed. Langzaamaan komen we in de stemming voor datgene dat er de laatste dagen een beetje bij inschoot. Snel nog even naar het toilet, …en dan… Dus toch. Met mijn handen voor mijn gezicht kruip ik terug het bed in. Stiekem wist ik het al, maar ergens wil ik het gewoon steeds niet geloven.

Karin

Wil je meer lezen?

Geef een reactie