Trotse tante

We kennen ze allemaal wel: de mijlpalen van het moederschap. Het moederschap dat wíj niet hebben…

Toch probeer ik daarin een plek te maken voor mezelf, een stukje ‘op te eisen’. Om ook een beetje mama te mogen zijn, en deze mijlpalen te vieren in plaats van ervoor weg te lopen.

Zo heb ik een nichtje van zes dat vorig jaar begonnen is met zwemles. Mijn eerste reactie was dat ik dat soort momenten veel te confronterend vind (zwempakje kopen, proefles zwemmen met al die andere kinderen, trotse ouders…). Toch besloot ik het over een andere boeg te gooien. “Zeg Soof”, zeg ik tegen mijn zus Sophie, “wat zou je ervan vinden als ik Lu’s zwem-mama word?” Dat uitje is dan exclusief voor mij en Lu. In de anderhalf uur dat ik in het zwembad ben, kan ik me schaamteloos wentelen in de rol van mama.

Zo gezegd, zo gedaan en mijn nichtje speelt het spelletje heerlijk mee “Mama, waarom duurt het zo lang? Mama, mag ik al wat eten?”. Ze weet natuurlijk donders goed dat ik haar moeder niet ben, maar we genieten allebei volop van ons rollenspel samen.

Natuurlijk doet het pijn, natuurlijk krijg ik kramp in mijn buik bij de wetenschap dat ze niet van mij is. Maar toch gun ik mezelf op deze manier een flintertje van iets wat ik anders nooit zou hebben beleefd…. En daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor!

Suus

Geef een reactie