Vragen aan therapeuten – Week van de Vruchtbaarheid (deel I)

psychosociaal therapeuten

In het kader van de Week van de Vruchtbaarheid boden we jullie de mogelijkheid om je vragen te stellen aan de een psychosociaal therapeut. Hier is massaal gehoor aan gegeven!

De ingestuurde vragen zijn beantwoord door de psychosociaal therapeuten van Tara Therapeuten, allen gespecialiseerd op het gebied van vruchtbaarheidsproblemen en ongewenste kinderloosheid.

Vandaag delen we de eerste serie vragen – voorzien van het antwoord – met jullie.

“Hoe kan ik beter omgaan met de zwangerschappen uit mijn omgeving?”

“We zijn al bijna 4 jaar bezig om zwanger te kunnen worden en lopen bijna 3 jaar in het ziekenhuis.

Nu het steeds langer duurt en mensen uit onze omgeving om de haverklap zwanger worden, heb ik heel veel moeite om blij te zijn voor een ander. Ik ben dan zo van slag na een zwangerschapsaankondiging dat ik echt huilbuien heb. Ik kan ook niet meer enthousiast reageren en ben heel jaloers aan het worden. Ook merk ik dat ik slecht reageer op anderen die net 3/4 maanden bezig zijn en dan zeggen dat hun geduld op raakt. Hoe moet ik mij dan wel niet voelen na 4 jaar nog steeds met een lege buik? Hoe erg wordt mijn geduld al op de proef gesteld?

Ik was altijd een persoon die heel blij was voor anderen en enthousiast. Nu ben ik elke dag weer bang voor een aankondiging en wil ik het liefste alles en iedereen negeren. Kunnen jullie mij tips geven hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Dat ik mezelf niet helemaal wegcijfer maar ook weer blij kan zijn voor mijn omgeving?”

Beste vraagsteller,

Veel mensen in een traject als dat van jullie lopen aan tegen wat jij beschrijft. Naarmate je langer probeert zwanger te worden, loopt de spanning meer op. Het verlangen en het gemis voel je steeds dieper en scherper. Overal dikke buiken en blije ouders. Je wilt wel blij zijn voor die anderen, die zomaar zwanger worden, maar dat kun je bijna niet meer opbrengen.

Wie ziet jouw pijn, jouw verlangen?

  • Tip 1: Probeer jezelf al die negatieve gevoelens toe te staan. Boosheid, jaloezie, verdriet – het hoort er allemaal bij.
  • Tip 2: Deel! Kijk met wie je wilt/kunt delen. Wie is er voor jou? Wie is er voor jullie? Hoe zijn jullie er voor elkaar?
  • Tip 3: Bedenk wat je wilt delen. Hoe wil je dat mensen er voor je zijn? Durf je te laten zien wat het met je doet als je hoort dat iemand zwanger is?
  • Tip 4: Beperk je bezoeken aan zwangeren en jonge ouders. Je mag je grenzen aangeven!
  • Tip 5: Teken een cirkel, waarvan jullie het middelpunt vormen. Zet op gekleurde stukjes papier de namen van familieleden, vrienden, collega’s. Leg die stukjes papier op het witte vel. Wie wil je graag in de cirkel en hoe dichtbij? Wie zet je op afstand?

Hoe ga je dit realiseren?

  • Tip 6: Zoek hulp. Het kan fijn zijn enkele gesprekken aan te gaan met een deskundige hulpverlener, iemand die jou/jullie kan begeleiden in dit zware traject en die helpt een betere balans te vinden in betrokkenheid op anderen en zorg voor jezelf.

Namens Tara Therapeuten,
Judith Kooij

“Hoe weet ik dat ik klaar ben voor IVF?”

“Begin 2015 ben ik op natuurlijke manier zwanger geworden, maar dat eindigde helaas in een miskraam. Zwanger worden lukte niet meer en er volgden 8 IUI-behandelingen. De 7e slaagde maar werd in maart van dit jaar ook weer een miskraam.

Nu staan we voor IVF. Een traject waar ik enorm tegenop zie. Het voelt onwerkelijk omdat ik wel eerder op natuurlijke manier zwanger ben geraakt. Bovendien durf ik IVF niet zo goed.

Hoe weet ik wanneer ik er klaar voor ben? Wanneer kan ik/kunnen wij het aan? En hoe ga je om met mensen om je heen die zwanger zijn of zeggen dat ze zwanger zijn? Dat waren er laatst ruim 20 om ons heen…”

Beste vraagstelster,

Wat een lang en verdrietig traject hebben jullie inmiddels achter de rug. De teleurstelling, de oplopende spanning. Hoe houd je je staande? Wie staan er om je heen? Want dit is zo’n zwaar traject, dan kun je alleen niet dragen!

Nog een vraag – hoe staan jij en je partner in dit proces? Vaak staan partners verschillend in het leven en kijken zij verschillend tegen de kinderwens aan. Of je vindt dat je sterk moet blijven voor de ander? Dan kan het lastig zijn steeds te blijven delen hoe het voor je is – al die behandelingen, al die stress. En dan tot twee keer toe een miskraam. Dat is heel ingrijpend.

Je schrijft niet hoe jullie daar samen mee omgegaan zijn. Voor veel vrouwen voelt een afgebroken zwangerschap als falen van haar lichaam. Veel partners ervaren vooral machteloosheid.

Ik kan me voorstellen dat deze ervaringen bijdragen aan je angst over te gaan naar IVF-behandelingen. Wat als ook die niet leiden tot een voldragen zwangerschap? Kan ik/kunnen wij nog meer pijn en spanning verdragen?

Je ziet, er is geen pasklaar antwoord op je vraag hoe je kunt weten of je er klaar voor bent. Wat niet werkt is er alleen over te tobben en jezelf toe te spreken.

Hebben jullie al eens overwogen een paar gesprekken met een deskundige buitenstaander aan te gaan? Dat kan lucht geven, zodat je meer aan kunt komen bij wat voor jou/jullie een goede volgende stap is.

De andere vraag is hoe om te gaan met al die zwangeren in je omgeving. Naarmate je zelf langer in onzekerheid verkeert over het al of niet in vervulling gaan van je kinderwens wordt het moeilijker te verdragen dat om je heen iedereen ‘zomaar’ zwanger wordt.

Belangrijk is keuzen te maken:

  • wat wil je delen over jouw onvervulde verlangen en met wie? Wie zijn belangrijk voor je?
  • durf je je grenzen aangeven in wat jij in deze fase kunt verdragen?

Het kan opluchten te vertellen dat je niet op kraambezoek komt, omdat je weliswaar iedereen het geluk van een kind gunt, maar dat jouw pijn op dit moment te groot is. Of jezelf (tijdelijk) uit Facebook- of app-groepen te verwijderen.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar er zijn maar twee opties:

  • óf je sluit je af van je eigen gevoel en doet alsof.
  • óf je kiest ervoor te delen met mensen die je vertrouwt. Dat betekent ook je grenzen aangeven en vragen wat jij nodig hebt.

Dat kan betekenen, dat je mensen (tijdelijk) op afstand zet.

Namens Tara Therapeuten,
Judith Kooij

Geef een reactie