Vragen aan therapeuten – Week van de Vruchtbaarheid (deel II)

psychosociaal therapeuten

In het kader van de Week van de Vruchtbaarheid boden we jullie de mogelijkheid om je vragen te stellen aan de een psychosociaal therapeut.

De ingestuurde vragen zijn beantwoord door de psychosociaal therapeuten van Tara Therapeuten, allen gespecialiseerd op het gebied van vruchtbaarheidsproblemen en ongewenste kinderloosheid.

Vandaag delen we de tweede serie vragen – voorzien van het antwoord – met jullie.

“Wanneer is genoeg genoeg?”

“We zijn nu drie jaar bezig met zwanger worden, wat nog steeds niet is gelukt. Eerst zes IUI-behandelingen, daarna twee keer IVF. We staan nu voor onze derde IVF. We hebben altijd gezegd dat we daarna stoppen. Ik weet alleen niet of ik wel kan stoppen als die derde poging ook mislukt. We hebben het nu al over geld sparen of geld lenen voor een vierde poging. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat we al zo lang bezig zijn en het aan het eind niet gelukt is. Maar wat als we dan die vierde poging ook nog doen en die mislukt, doen we dan ook nog een vijfde? Wanneer stoppen we dan? Ik wil zo graag een kind, liever dan wat ook. Maar hoe lang kunnen we nog doorgaan met behandelen?

Dat is eigenlijk ook mijn vraag: hoe weet je dat genoeg genoeg is?

Dank je wel voor deze vraag. Ik denk dat velen zich kunnen herkennen in deze vraag. Nu drie jaar bezig met zwanger worden en nog steeds niet gelukt. Dat lijkt me een beproeving.

Jouw verhaal zegt, denk ik, heel veel over jouw, jullie verlangen naar een kindje. En ik snap het ook wel als je vooraf denkt dat je na drie IVF-pogingen zult stoppen. Je weet op dat moment alleen nog niet hoe het is na zes IUI-behandelingen en 3 IVF-behandelingen. Hoe op dat moment bij jou de hoop en teleurstelling zich verhouden.

Maar ik vraag me af of jouw verhaal ook iets zegt over dat wat heel erg moeilijk is: wat als ik stop met behandelen? Dat voelt misschien wel als ‘de hoop opgeven’.

Dat lijkt me heel eng, lijkt me heel pijnlijk om zo’n onderwerp onder ogen te zien. Zolang je voor een vierde, eventueel een vijfde behandeling kiest, heb je in ieder geval nog hoop.

Hoe weet je of genoeg ook genoeg is, vraag je ons. Onze ervaring is dat vruchtbaarheidsbehandelingen op den duur best zwaar zijn. Natuurlijk heb je het er graag voor over als je nu eenmaal weet dat…

Maar het is, zwaar, lichamelijk, emotioneel en ook relationeel. Lukt het je om aandacht te hebben voor die aspecten? Of merk je af en toe dat de spanning je te veel wordt, dat je moe bent, of sneller dan anders geïrriteerd voelt, dat jij en je partner soms niet meer op een lijn zitten. Als je dit soort dingen begint te bemerken, kan de vraag reizen hoe ver je nog wilt gaan.

En naast dat het best zwaar is, is het heel erg denkbaar dat jullie met jullie arts een pas op de plaats maken. Hoe evalueert de arts jullie (medische) verhaal, na ruim drie jaar behandelen? Hoe zinvol denkt hij of zij dat een vierde poging is? Het staat je zelfs vrij om een zogenaamde second opinion te vragen.

Dit zijn allemaal punten waarmee je straks een balans op kunt maken, met aan de ene kant van de balans dat enorme verlangen naar jullie kindje, en aan de andere kant de uitkomst van deze punten. Zo’n balans maak jij voor jezelf op, je partner ook voor zichzelf. En daarmee kun je samen in gesprek over het ‘hoe ver gaan we’.

Als jullie hulp nodig hebben bij het opmaken van die balans bij je van harte welkom bij Tara.

Maar zover is het nog niet. Je hebt nog een IVF-poging. En uiteraard hoop ik voor je dat deze poging je eindelijk geluk gaat brengen.

Namens Tara Therapeuten,
Simone Hoogeveen

“Hoe blijf ik in hemelsnaam positief en sterk?”

“Hoe blijf ik in hemelsnaam positief en sterk in het traject, terwijl we de ene na de andere tegenslag te verwerken krijgen? Daarbij beredeneert mijn man alles ook nog eens met voornamelijk zijn verstand en ik alles gevoelsmatig.

We hebben 3 mislukte terugplaatsingen gehad van onze eerste IVF. Ik ben zwanger geweest, maar dat was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap terwijl het embryo wel sterk ontwikkeld was en er een goede hartslag op de echo te zien was. 

Nu moeten we weer helemaal opnieuw beginnen met helse injecties (ik ben panisch voor naalden). En weer die punctie… We hebben al besloten dat we geen 3e IVF op starten i.v.m. mijn leeftijd en omdat het geestelijk en lichamelijk zo zwaar is. De druk op deze tweede IVF-poging voelt dan ook zo zwaar aan..”

Beste vraagstelster,

Wat jullie doormaken in het medisch traject is pijnlijk en brengt voor jullie allebei emoties met zich mee die jullie verschillend verwerken. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en dus verlies van deze zwangerschap is heel verdrietig. Dergelijke gevoelens zijn niet positief en het is dus heel logisch dat je niet positief kunt kijken naar de behandelingen: wat als er weer iets naars gebeurt? Bovendien is de pijn serieus en zie je op tegen de punctie. Positief tegen de zaak aankijken is dan wel veel gevraagd, zo niet onmogelijk.

Wat belangrijk is, is zorgen dat je jezelf staande kunt houden in een moeilijke tijd. Ga na wat je nodig hebt om de balans er in te houden. Dat kan van alles zijn: praten met een vriendin of hulpverlener, sporten, of met een reep chocolade op de bank. Alles wat het verdriet kan verlichten en alles wat maakt dat je het beter aankan, is goed. Als je daarbij hulp nodig hebt van iemand, vraag het. Mensen in je omgeving zijn vaak bereid je te steunen en willen graag horen hoe ze dat het beste kunnen doen.

Namens Tara Therapeuten,
Wilma Potze

Geef een reactie