Gat

In Rotterdam staat een beeld van Zadkine: ‘De verwoeste Stad’. Ik ken het beeld van kind af aan onder de (verbasterde) bijnaam ‘De man met het gat’. Het beeld herinnert aan het gebombardeerde Rotterdam van de Tweede Wereldoorlog. Voor mij ligt de betekenis van het beeld niet in het gedenken van het bombardement, maar in zijn uiterlijk en zijn bijnaam. Hiermee voel ik me verbonden. Ik heb ook een gat in mijn lijf, een gat in mijn hart.

Ik heb geen kinderen. Al onze energie hebben we erin gestoken, mijn man en ik. Eerst gewoon ‘proberen’, zoals dat zo mooi heet. Nou, dat is geen straf. Vervolgens wat beter getimed proberen, dan wordt het al minder leuk. Daarna IVF, een keer of 10. Leuk is het dan allang niet meer. En wat is het resultaat, na 10 jaar? We zijn ‘ongewenst kinderloos’.

Onze omgeving kent onze geschiedenis en onze ervaringen. Tijdens de eerste stappen in het medisch circuit waren we nog wat gesloten, maar gaandeweg vertelden we er meer en vaker over. Aan familie en vrienden, aan collega’s. Belangstellend en meelevend waren de reacties als er weer een behandeling was mislukt, ook al kende ons verhaal weinig nieuwe kanten. “Ja, we zijn vreselijk teleurgesteld en verdrietig. De behandelingen gaan wel goed, alleen wil de innesteling maar niet lukken. Daar is geen aanwijsbare reden voor, dus we proberen het nog een keer. Misschien lukt het dan wel.” We worden het behandelen moe, raken het vertrouwen in het mogelijke succes kwijt. We stoppen ermee.

Na de laatste IVF-behandeling wordt er begrijpend geknikt als we aangeven niet langer door te gaan met behandelen. “Jullie zijn al zo lang bezig, het is goed om er een punt achter te zetten. Het leven gaat door, jullie moeten ook verder.” Voor de mensen in onze omgeving staat deze punt er dan ook direct. En dan wordt het stil. Doodstil.

Niemand vraagt meer aan ons hoe het gaat. Niemand lijkt te begrijpen dat het rationele besluit om te stoppen niet automatisch samengaat met het opgeven van je kinderwens. Hallo, wat denken jullie nou? Och, wat jammer, en nu weer over tot de orde van de dag?

Maar zo werkt het niet! Waar we zo lang op hebben gehoopt, waar we zo hard voor hebben gevochten, is een verloren zaak gebleken. Natuurlijk gaat ook voor ons het leven door, en daar proberen we samen het beste van te maken. Maar in alles wat we doen, zit een gat. Een gevoel van teleurstelling, van gemis. Op allerlei manieren worden we hiermee geconfronteerd, soms totaal onverwacht. Confrontaties waarvan de buitenwereld zich niet bewust is, omdat ze niet weten hoe het is om ongewenst kinderloos te zijn.

Ik moet vaak denken aan ‘De man met het gat’. Alleen, waar de man van het beeld wordt gekenmerkt door het gat, is mijn gemis onzichtbaar. Niemand die het ziet.

Rianne

Wil je meer lezen?

2 gedachten over “Gat

  1. Wat herkenbaar! Een ondraaglijk groot verlies, letterlijk een gat in je hart. Eenmaal verteld gaat de omgeving door met leven? Niemand die nog ns iets vraagt . We hebben ons al enorm teruggetrokken uit het sociale leven omdat we hebben gemerkt dat er enorm veel onbegrip heerst omtrent dit onderwerp. Mensen zijn op den duur simpelweg ‘klaar’ met het onderwerp. Wellicht begrijpelijk maar voor ons ontzettend eenzaam.

  2. Wat herkenbaar! Een ondraaglijk groot verlies, letterlijk een gat in je hart. Eenmaal verteld gaat de omgeving ook door met leven. Met elkaar en het opvoeden van de kinderen. Niemand die nog ns iets vraagt . Eenzaam … Want je wordt niet meer automatisch uitgenodigd voor (kinder) verjaardagen, want dat zullen jullie wel moeilijk vinden. HALLO!!! Dat maken we zelf wel uit… Nodig ons in ieder geval uit, zodat wij de keus hebben en negeer ons niet. We hebben ons al enorm teruggetrokken uit het sociale leven omdat we hebben gemerkt dat er enorm veel onbegrip heerst omtrent dit onderwerp. Mensen zijn op den duur simpelweg ‘klaar’ met het onderwerp. En als het een keer ter sprake komt geeft met onbedoeld heel ‘nuttige’ tips … Die soms erg kwetsend zijn waar we echt niet op zitten te wachten. Wellicht begrijpelijk maar voor ons ontzettend eenzaam. Al jaren gaan we er mee naar bed en staan we er mee op…. Het is zo’n groot onderwerp … Mijn hart is leeg!

Geef een reactie