De club waar niemand bij wil horen…

Posted on by webmaster

Als je aan het begin staat van je vruchtbaarheidstraject, dan opent zich enerzijds een nieuwe wereld vol mogelijkheden, maar anderzijds dreigt in de verte een eindstation, waar niemand wil eindigen…

Je stapt de kinderwensachtbaan in en onderweg vlieg je van diepe dalen naar hoge hoogtes, met soms niet eens een moment om naar adem te happen, want je moet door!

Het leven leeft je, alsof je geen inspraak hebt, want om je gekoesterde wens waarheid te laten worden is 24 uur per dag inzet nodig. 
Onderweg gebeurt er veel met je en je doet je uiterste best om verstand en gevoel op een rijtje te houden en staande te blijven. 
De statistieken worden cijfers waaraan je je vast kunt klampen, als er zoveel heeft tegen gezeten dan zou juist nu… Toch?
Houd hoop… want zonder hoop is er niks meer… 

Misschien heb je het gevoel geen keuze te hebben en door te moeten en elke keer verleg je grenzen. Of wordt voor jou, door iemand anders, de grens bepaald en zijn er ineens geen mogelijkheden meer. 
Maak je zelf de keuze om te stoppen, omdat het niet meer gaat, omdat je niet meer wil?In alle gevallen kom je op hetzelfde punt uit. Op het eindstation, waar niemand wil eindigen. 

Ik stel me een station voor en daar sta je dan. 
Met koffers die bijna niet meer te dragen zijn. Vol verdriet, angst, onzekerheid.
Nu behoor je tot het clubje, waar niemand lid van wil zijn.  
Op het station razen de treinen voorbij, de treinen van het gewone leven. 
Op een ander spoor staat de trein stil, de trein waar je zelf nèt nog in zat, van het vruchtbaarheidstraject. 
Jouw weg ligt helemaal open, al voelt het alsof alles is afgesloten.
Je past niet bij het gewone leven, maar ook niet meer bij het vruchtbaarheidstraject. 

Het is verdrietig en ook confronterend om je te realiseren dat vanaf nu alles anders zal zijn. 
Je toekomstdromen en wensen, misschien wel je gevoel van zingeving, je reden van bestaan, alles gaat nu veranderen. 
Het kan moeilijk zijn om verbinding en een luisterend oor te vinden bij mensen in het gewone leven. Het kan gebeuren dat je mensen kwijtraakt hierdoor.
De aansluiting en herkenning die je eerder had bij de lotgenoten in het vruchtbaarheidstraject, raak je misschien ook kwijt. Zij gaan verder en krijgen kinderen, dit gevoel zullen ze nooit begrijpen. Soms is het nodig om afscheid te nemen van mensen, om jezelf te beschermen. 
Je dagelijkse leven, alles dat daarbij komt kijken, ga je vanaf nu door een kinderloze bril bekijken. 

Gelukkig, en dat is een groot geluk, zijn er vóór jou ook anderen lid geworden van dit clubje en ze kennen jouw gevoel. 
Bij deze club mag je zijn wie je wil zijn. Daar hoeft je gevoel niet ‘over’ te zijn, of een plekje te hebben gekregen. Daar mag blijheid over een zwangerschap naast je eigen verdriet bestaan en hoef je je niet te forceren en jezelf aan de kant te zetten.
Een kinderwens is niet over als blijkt dat je geen kinderen kunt krijgen. In de maatschappij waarin we leven nemen kinderen een grote plek in en voor de meeste mensen is dit heel vanzelfsprekend. Op de vreemdste momenten kunnen dingen je raken en kan het verdriet je aanvliegen.
Het fijnste in de club is dat je merkt dat sommige dingen in de loop der tijd minder zwaar gaan voelen. Dat blijheid weer echte blijheid is en dat je de zon weer voelt schijnen. Geluk is verdriet dat even uitrust. 
Al je gevoelens zijn welkom in dit clubje. Blij zijn met wat je allemaal hebt, wij snappen dat je evengoed ook intens verdrietig bent om alles dat je zo graag gehad had willen hebben. 
Dat mag vandaag, morgen, maar ook over tien of twintig of zelfs 50 jaar nog! 
Ik ben heel blij met de mensen die ik ‘onderweg’ en in dit clubje heb leren kennen. Mensen die mij geleerd hebben om te vertrouwen, op de momenten dat ik niet meer wist hoe ik verder moest.

Kim

Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid. Iedere dag plaatsen we een blog over ‘vertrouwen’, dat dit jaar het thema is van Freya én van de Week van de Vruchtbaarheid.

Wil je meer lezen?