Het gewone leven gaat ook door…?

Posted on by Jose Knijnenburg

Vanwege mijn grote kinderwens besloot ik vijf jaar geleden om het ‘alleenstaande moeder traject’ in te gaan, wanneer ik na mijn 30e nog geen geschikte partner zou hebben gevonden.

Inmiddels ben ik mijn traject gestart en is duidelijk geworden dat ik PCOS heb. Het lijkt of iedereen wel iemand kent die PCOS heeft: ik krijg hoopvolle verhalen van ‘zij was gewoon zwanger zonder ziekenhuishulp, hoor’ of ‘na één ronde hormonen slikken was het al raak’. Easy like that, zo gepiept, no worries.

Maar mijn wereld stortte in na die diagnose, ik voelde mij ineens minder vrouw. Ik heb inmiddels al een aantal Provera kuren gehad, zes rondes Letrozol geslikt, twee rondes mijzelf geïnjecteerd met Gonal-f, circa 40 ziekenhuisbezoekjes gehad en zo gepiept is het dus in mijn geval niet.

Ondanks mijn liefdevolle en steunende omgeving, heb ik mij nog nooit zo alleen gevoeld als de afgelopen maanden. Moeders, kinderen en baby’s zijn overal, iedere dag. Op tv, in de film, bij de supermarkt, mijn zus, mijn vriendinnen en bij mijn werk als leidster in de kinderopvang. De zogeheten triggers stellen mij iedere dag voor een uitdaging en het woord ‘hoop’ kan ik niet meer horen. Iedereen hoopt zo hard voor mij, de ene hoopt nog harder dan de ander. Het is lief, maar mijn lijf moet het doen en ik moet vertrouwen op de wetenschap.

Een kinderwens hebben heeft voor mij een hele andere betekenis gekregen, al jarenlang wil ik heel graag moeder worden en inmiddels zit dat gevoel in iedere vezel van mijn lijf. Het onderwerp ‘onvruchtbaarheid’ wordt zo zwaar onderschat, er zijn immers behandelingen om je te helpen bij je kinderwens… Maar over het leed dat dit traject met zich meebrengt wordt maar weinig gesproken.

Laatst kreeg ik de opmerking ‘het gewone leven gaat ook door’ en daarom moest ik ‘mijn focus verleggen’. Ja, het leven van iedereen gaat door, maar het mijne staat voor mijn gevoel al tijden stil. Door alle hormonen, angst, vermoeidheid, leegte en verdriet voel ik me iedere maand een beetje meer kapot van binnen. Een kinderwens zet je leven on hold, je staat op pauze. Loslaten is voor mij geen optie.

Wat ik graag mee wil geven aan iedereen die dit mee moet maken: wees lief voor jezelf, geef toe aan je gevoel en gun jezelf de tijd om op te laden.

Liefs Kelly Mantje

Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022. 
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN

Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.

Wil je meer lezen over alleenstaand moeder worden?

Onze tips:

  • Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
  • Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
  • Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3