De wachtweken: spannend?!

Vorig jaar begon ik met een bewust alleenstaand moedertraject, om zelf, als single vrouw, toch mama te kunnen worden. Na een achtbaan van uitzoekwerk en keuzes maken was eindelijk het moment daar. Er was een donor én ik had een positieve ovulatietest op het juist moment. Ik liet me insemineren. En toen… begon het wachten.

Totaal relaxed, waar andere mensen opgewonden ‘spannend’ roepen, ga ik door de wachtperiode heen. Ik vind er wat van dat iedereen het zo spannend vindt, behalve ikzelf. Ik kan er nu toch niks meer aan doen. Het is niet meer mijn zaak of dit lukt of niet. Ik heb nu alle stappen gezet die ik kon zetten. De natuur zal de rest moeten doen… of niet.

Ik voel me wél heel trots op mezelf. Ik heb álle stappen gezet, terwijl ik had verwacht ergens halverwege af te haken, uit angst dat ik het niet aan zou kunnen. Maar mooi niet: deze dame heeft doorgezet! Voor het eerst sinds jaren heb ik iets doorgezet wat ik écht graag wil. Maar wat ik ook écht spannend vind. Behalve nu dan, in de wachtweken.

Inmiddels heb ik ontdekt dat ik mezelf misselijk kan denken, merk ik dat mijn focus naar mijn buik gaat: elk steekje, kronkeltje, bubbeltje is een signaal. Ik kan er wel om lachen. Ondertussen komt mijn periode er weer aan met alle signalen die erbij horen. Ik analyseer hevig welke signalen er wel en niet zijn en verbind daar natuurlijk allerlei niet toe doende conclusies aan. Dus ondanks dat ik zwanger dóé (ik betrap me erop dat ik regelmatig met mijn handen over mijn buik wrijf), vermoed ik dat ik niet zwanger bén. Of toch wel… nee… toch niet… of, nou ja… het zóú kunnen… of…? Een hele aparte gewaarwording. 

Tot het moment daar is dat mijn vruchtbaarheidsapp aangeeft dat mijn menstruatie zou moeten beginnen. Ik had natuurlijk beter moeten weten inmiddels. Maar ja, de app zegt het, dus MOET ik het zijn. Maar ik ben het niet. Of nog niet? Mijn hoofd vindt er ook deze keer wat van. Ik merk het op. Na ruim een uur tackel ik mezelf… en ga vervolgens terug naar de relaxmodus. Ik kan er verder toch niks mee.

Wat was t ook alweer. Een woord beginnend met een G…  ge… ged… geduld… ge-duld… GE-duld… ge-DULD… GEDULD….

Dus.

Ik wacht nog even af!

Leonie

Wil je meer lezen?

Geef een reactie