“Heb je kinderen?”

Beeld Martine van der Voort

“Heb je kinderen?”. Jarenlang bracht deze vraag mij uit balans. Want wat antwoord je als je niets liever wilt dan moeder worden, maar zwanger worden lukt niet?

Hoe ik reageerde op deze vraag, verschilde per situatie:

  • “Nee joh, daar zijn wij nog lang niet aan toe hoor!” (Lekker makkelijk: einde verhaal. Jarenlang mijn absolute favoriet!)
  • “Als het komt is het mooi, we zien wel hoe het loopt.” (Al iets minder overtuigend)
  • “Nee, helaas niet. We willen ze dolgraag, maar het lukt niet om zwanger te worden.” (Heel eerlijk. Voor mij lange tijd té eerlijk)

Contacten ‘in real life’ zijn soms net als Facebook: weinig inhoud, uiterlijke schijn en veel mooi-weer-verhalen. Jarenlang had ik het over exotische vakantiebestemmingen, extravagante feestjes en onverwachte uitstapjes. Living the good life.

Ik had het vooral níet over de eindeloze ziekenhuisbezoeken, gênante onderzoeken, de spuiten die ik dagelijks in mijn buik zette, het hartverscheurende verdriet van wéér een negatieve test, de verpletterende jaloezie om andermans zwangerschap en de bijbehorende schaamte daarover.

Waarom doen we dat onszelf aan, vroeg ik me op een bepaald moment af. Als ik niet eerlijk ben over hoe het écht met me gaat, dan hoef ik ook van niemand steun te verwachten. En die steun had ik juist zo nodig! Alles in mijn leven wankelde, maar vrijwel niemand die ervan wist. Zij zagen alleen wat ik hen voorschotelde: een bruisend leven, een ogenschijnlijke aaneenschakeling van hoogtepunten.

Dat was het moment dat ik besloot om eerlijker te zijn over onze diepgewortelde wens, ons verdriet. Ja, we hadden een prachtig mooi leven samen. Maar we torsten óók een verdriet met ons mee.

“Zwanger worden lukt bij ons niet” biechtte ik tijdens een etentje op aan onze vriendengroep. Het hoge woord was eruit. Ik voelde ongemak en twijfel, maar ik voelde me ook stoer dat ik het deelde. Het viel stil. Maar na de stilte was er ruimte voor ons verhaal, voor onze emoties, ons verdriet. Ik had het gedeeld en de wereld was niet vergaan! Sterker nog, de mensen om mij heen hadden oprechte interesse. Meer dan ooit besefte ik hoe blij ik was met deze groep mensen in mijn leven.

Dit was mijn eerste stap naar meer openheid. Een grotere groep mensen om ons heen weet inmiddels van onze vruchtbaarheidsproblemen. Op ons werk, familie, mensen uit de buurt.

Ben ik nu ‘over the moon’, nu iedereen het weet? Nee, natuurlijk niet. Het blijft een verdriet, en niet iedereen die ik hierover vertel reageert begripvol. Soms wordt het verdriet gebagatelliseerd of krijg ik adviezen waar ik niets mee kan. Het ene moment raakt me dat, het andere moment leg ik het naast me neer of ga ik het gesprek aan. Maar onder de streep ben ik blij met de openheid. Het geeft me lucht. En mooie gesprekken met de bijzondere en waardevolle mensen om me heen!

Lonneke

Wil je meer lezen?

Een gedachte over ““Heb je kinderen?”

Geef een reactie