Verdriet maakt ruimte voor dankbaarheid

Beeld Martine van der Voort

Vandaag, precies een jaar geleden. De eerste injectie die ik bij mijzelf moest zetten. Nog geen half jaar liepen mijn man en ik bij de gynaecoloog en al snel werd duidelijk dat wij in het ICSI-traject terecht zouden komen.
Het kwam best onverwachts ondanks ik stiekem altijd het gevoel had dat het bij ons ‘anders’ zou gaan. De hormonen verdraag ik prima en ik voel een soort nesteldrang. Het huis krijgt een grote schoonmaak en ik voel me super.

Op het moment van de terugplaatsing vertelt mijn tante zwanger te zijn, van de tweede. Daar lig ik dan, in de behandelstoel, denkend aan hoe onze kindjes samen zullen spelen bij oma.

De eerste poging mislukt en er konden geen embryo’s bewaard blijven.

Vol goede moed gaan wij naar de tweede poging, of toch niet? Door andere hormonen word ik een monster en ik kan mijzelf beschrijven als labiel. Een oude vriend maakt op Facebook bekend vader te worden van zijn, in mijn ogen, nog prille relatie. Andere vrienden vertellen ook in verwachting te zijn en ik hoor dat het een ongelukje is, maar wel meer dan welkom. Ondanks dat ik blij voor ze wil zijn, voel ik ook jaloezie. Er komen zo veel mooie mini mensjes bij, maar wéér niet van ons.

Helaas, ook deze poging mislukt, wederom zonder ingevroren embryo’s.

De derde poging, een ander laboratorium én een terugplaatsing van twee embryo’s. Althans, dat was de bedoeling. Bij aankomt voor de terugplaatsing blijkt er maar één embryo van “redelijke” kwaliteit te zijn. Teleurgesteld gaan we naar huis. En zoals al verwacht mislukt ook deze poging…

We willen door met ons leven en gaan de dag erna naar een verjaardag. Er wordt verteld dat het allemaal niet zo erg is omdat we nog zo jong zijn. En dat het fijn is dat ik wel voor onze hond kan zorgen. Of dat, als we er niet zo mee bezig zijn, het vast wel zal lukken. 

Nu, een jaar na de eerste hormoneninjectie, is ons traject afgesloten. Opgelucht dat we niet meer tussen hoop en vrees leven. Teleurgesteld dat we maar zo’n korte periode van hoop hebben mogen hebben.

De hoop maakt ruimte voor realiteit.
De kwetsende opmerkingen maken ruimte voor humor.
Verdriet maakt ruimte voor dankbaarheid.
Want dankbaar ben ik zeker, voor mijn familie, lieve vrienden en man.
Zonder hen was ik deze periode nooit doorgekomen.

Daniëlle (24)

Wil je meer lezen?

Een gedachte over “Verdriet maakt ruimte voor dankbaarheid

Geef een reactie