Living my dreams

Jaren geleden kreeg ik van een lieve vriendin een kaart met de tekst ‘Today is a perfect day to start living your dreams’. Ze schreef op de achterkant dat ze aan mij moest denken toen ze deze kaart zag, omdat ik al mijn dromen najaag. Dat is toch leuk om te horen, want dat is inderdaad wat ik probeer te doen en wat me een heel tof leven heeft opgeleverd. Natuurlijk niet zonder een flinke portie geluk. Mijn droomman kwam ik ruim 15 jaar geleden al tegen. We zijn samen volwassenen geworden, hebben een stukje van de wereld verkend en het dak eraf gefeest op onze bruiloft. We hebben samen zoveel dromen nagejaagd, dat er geen speld meer tussen ons is te krijgen. Sommige dromen worden bijgesteld; het roze huis uit mijn kinderdromen wordt gebouwd volgens de huidige (iets meer gangbare) wensen en mijn droombaan blijft ook in ontwikkeling nu ik mijn derde vervolgstudie ben begonnen. Andere dromen zijn al lang vervuld; ik ben gezond, heb de leukste vrienden en familie en ben een bedrijfje begonnen om meer uit mijn hobby te halen. Het gaat niet vanzelf, maar door hard werken heb ik het goed voor elkaar en haal ik alles uit mijn leven wat er in zit.

Maar wat nou als er één droom is, die nog niet geleefd kan worden? En dat dit nou net de langst bestaande, meest gewilde en hardnekkigste droom is van allemaal? Zo’n droom waarvoor je alle andere dromen best op een lager pitje zou willen zitten als dat zou betekenen dat deze ene uit zou komen. Zo’n droom waar je zo hard mogelijk voor wilt werken en vechten, maar waarbij dat helaas weinig verschil maakt. Niet dat ik het niet stug blijf proberen, maar ik kan nog niet zeggen dat ik grote vorderingen maak. Ik volg netjes alles adviezen van de artsen op. Ik heb inmiddels een abonnement op de echo’s en houd mijn tranen in bij de puncties. Ik leef gezond, sport voldoende en drink nauwelijks alcohol. Ik zet op gezette tijden de juiste spuit, al is dit op een congres, stiekem tijdens stage of in de dixie van een festival (want die andere dromen moet ook gewoon doorgaan he? Anders houd ik het niet al die jaren vol). Ik kan inmiddels al bijna als gynaecoloog aan het werk na het lezen van alle artikelen en nieuws over de laatste ontwikkelingen en ik probeer de humor van mijn ‘junkie-bestaan’ in te zien door de honderdste spuit in mijn buik te gaan vieren (om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik die honderd allang gepasseerd ben).

Zelfs alle goedbedoelde adviezen uit de omgeving heb ik geprobeerd. Ik heb afleiding gezocht, mijn rust gepakt, het losgelaten en even alles op zij gezet om er vervolgens weer vol voor te gaan. Ik houd mijn voeten warm, mijn benen hoog en drink granaatappelsap. Ik heb goede hoop gehouden en een gat in de lucht gesprongen na het zien van twee streepjes op de test. Om vervolgens na enkele weken weer keihard op de grond te donderen om weer overeind te moeten krabbelen. Normaal ben ik niet bijgelovig, maar ach, wie weet helpt dat nog. Helaas bleek zelfs het zien van maar liefst vijf ooievaars op de terugweg van het ziekenhuis naar huis geen positief teken. Mijn eigen ooievaar vliegt nog steeds verdwaasd de verkeerde kant op. En als die ooievaar het richtingsgevoel van mij heeft kan dat ook nog wel even duren.

Tegelijkertijd realiseer ik me ook heel goed dat er vrouwen van mijn leeftijd zijn die om wat voor reden dan ook de kans niet eens hebben om bepaalde dromen na te leven. Dat zet me weer met beide benen op de grond. Misschien moet ik toch eerst mijn zegeningen weer tellen in plaats van mijn spuiten…

Manon

Wil je meer lezen?

Geef een reactie