Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.
Wat vooraf ging
Deel 1: de voorgeschiedenis
Deel 2: de start van hun ivf-behandeling
Deel 3: voorbereiding ivf-punctie
Deel 4: de punctie
Deel 5: sms of telefoon: terugplaatsing ja of nee?
Vandaag deel 6:
De terugplaatsing (embryotransfer)
Het ontvangstcomité
Ik moet me legitimeren bij de balie en na een korte wachttijd worden we in de behandelkamer vriendelijk ontvangen door drie dames van het ivf-behandelcentrum van het ziekenhuis. Ze stellen zich voor en als laatste check mag Mats benoemen wat we die dag daar komen doen. Eén van de dames is van het lab, zij levert het embryo aan zodra het kan worden teruggeplaatst, één dame zal de terugplaatsing uitvoeren en de derde dame brengt alles in beeld met behulp van het echoapparaat.
De cijfers
Eerst krijgen we de uitslagen. Bij de punctie zijn acht follikels aangeprikt, twee grotere, één middelgrote en vijf kleine follikels. Van de vier eicellen die daaruit zijn gekomen, zijn er drie bevrucht geraakt. Wat op zich een heel netjes is. Wel is het zo dat alledrie de embryo’s zich langzamer delen dan verwacht. Het embryo dat vandaag wordt teruggeplaatst bestaat uit zeven cellen – in plaats van de verwachte acht – en de andere twee bestaan uit vijf cellen. Het zevencellige embryo liet al wel wat compactie zien. Op de site van Freya had ik al gelezen wat dit allemaal precies inhoudt. Morgen zal worden gekeken of de twee vijfcellige embryo’s zich nog verder hebben gedeeld. Als dit het geval is dan worden ze dezelfde dag ingevroren. Zo niet, dan gaan ze helaas verloren.
Geen comfortabele stoel
Ik mag plaatsnemen in de stoel en leg mijn benen in de beugels. Er wordt een spreider aangebracht, dit voelt een beetje ongemakkelijk. Maar eigenlijk is alles in dit traject ongemakkelijk. Hoe respectvol, vriendelijk en meelevend er in het ziekenhuis ook met mij wordt omgegaan, dat verandert niets aan het feit dat ik daar weer onderuit lig en drie paar ogen ‘naar binnen loert’. Ook moet de terugplaatsing plaatsvinden met een volle blaas, wat ongemakkelijk is als er met een echoapparaat op je onderbuik wordt gedrukt. Alles voor het goede doel.
‘Ingewikkeld’
Zoals eerder genoemd heb ik twee baarmoederhelften. Bij de echo’s is gebleken dat in de linkerhelft de adenomyose het meest aanwezig is. Dus heeft het in principe de voorkeur dat een embryo wordt teruggeplaatst in de rechterhelft, om de kans op innesteling te vergroten en de kans op complicaties zo klein mogelijk te houden. Maar helaas, zoals ik inmiddels al gewend ben, is het weer niet zo simpel. Ondanks de MRI, de echo’s, de operatie en de punctie, is het niet duidelijk of ik één of twee baarmoedermonden heb en waar die dan precies te vinden zijn. In ieder geval is er één goed zichtbaar, maar het vermoeden is dat wanneer het slangetje daar wordt ingebracht het uitkomt in mijn linkerhelft. Er wordt een andere ervaren gynaecoloog bijgehaald om eens mee te kijken. Na een korte uitleg en check noemt zij mijn situatie ‘ingewikkeld’.
De spreider wordt verwijderd en met behulp van een inwendige echo wordt getracht te onderscheiden hoe men bij de rechterhelft terecht kan komen. Ook worden de oudere MRI-beelden er nog eens bij gepakt. De uiteindelijke conclusie is dat er waarschijnlijk één baarmoedermond is die leidt naar de twee kanalen, maar dat het rechterkanaal iets hoger begint en daarom lastiger bereikbaar is voor het slangetje.
De terugplaatsing
De spreider gaat er weer in en er wordt een nieuwe poging gedaan. Het gaat lastig en door het sturen op rechts is het ook wat pijnlijk. Het lukt uiteindelijk niet om met het slangetje de rechterhelft te bereiken. Waarschijnlijk dan, want helemaal zeker is het allemaal niet. We overleggen en besluiten dat het embryo wordt teruggeplaatst op de plek die wel bereikbaar is. Er wordt een echofoto van de terugplaatsing gemaakt en de dame van het lab checkt onder de microscoop of het embryo echt niet meer in het slangetje zit.
Het grote wachten begint
We krijgen de echofoto mee waarop het slangetje dat het embryo heeft teruggeplaatst zichtbaar is en ons wordt uitgelegd dat we over ongeveer een week in mijn online dossier kunnen lezen of de twee overige embryo’s zijn ingevroren. Over twee weken moet ik een zwangerschapstest doen en met de uitslag weer contact opnemen met het ziekenhuis. Ondertussen moet ik doorgaan met drie keer per dag de utrogestan in te brengen. De terugplaatsing heeft deze keer drie kwartier geduurd, in plaats van de gemiddelde 10 minuten. Maar ik ga ervan uit dat dit eenmalig was. Eindelijk mag ik naar het toilet en het grote wachten gaat nu voor ons beginnen.
Vervolg > lees deel 7
