Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.
Wat vooraf ging
Deel 1: de voorgeschiedenis
Deel 2: de start van hun ivf-behandeling
Deel 3: voorbereiding ivf-punctie
Deel 4: de punctie
Deel 5: sms of telefoon: terugplaatsing ja of nee?
Deel 6: de terugplaatsing (embryotransfer)
Vandaag deel 7:
De eerste wachtweek
Vertrouwen… of niet
De eerste wachtweek voel ik mij nog rustig. Sinds ongeveer een half jaar voel ik het vertrouwen in een goede afloop niet meer. Dit klinkt cru, maar die pessimistische houding heeft mij rust gebracht. Als je er al van uitgaat dat het niets gaat worden, ben je ook niet meer zo bezig met speuren naar signaaltjes die kunnen wijzen op een zwangerschap, heb je geen behoefte aan vroegtijdige zwangerschapstesten en wacht je gelaten op je menstruatie. Gek genoeg heeft deze houding geen invloed op mijn drive er toch vol voor te gaan. Want zelfs als het ons nooit lukt een kindje te krijgen, wil ik zeker weten dat ik er zelf alles aan gedaan heb. Ik heb deze houding niet expres of bewust aangenomen, maar na een heleboel keiharde en heel verdrietige teleurstellingen is die zo ontstaan. Soms ben ik er blij mee en soms voel ik me er een beetje schuldig over. Van dat laatste weet ik rationeel dat dat niet nodig is, maar onze gevoelens hebben we nu eenmaal niet altijd in de hand. Het artikel van Freya ‘Waarom je niet per se positief hoeft te zijn in een fertiliteitstraject’ kwam voor mij als geroepen.
Trouwdag
De dag na de terugplaatsing zijn Mats en ik 21 jaar samen en 7 jaar getrouwd. Het is denk ik voor het eerst dat we er echt helemaal niets aan doen. Mats moet een eindopdracht voor een cursus afmaken en ik werk aan de blogs voor Freya. Misschien halen we het later nog wel een keertje in.
Uitslag embryo’s
De brief met daarin de uitslag over de twee overige embryo’s uit deze ronde staat al een paar dagen na de terugplaatsing in mijn online dossier. Eén van de embryo’s heeft zich blijkbaar nog gedeeld, want die is de vriezer ingegaan. De andere is verloren gegaan.
Kraamvisite
De dag voor de terugplaatsing is ons tweede nichtje geboren. Een week later gaan we op kraamvisite. We zijn allebei een beetje bang voor wat dat met ons zal doen. We richten ons op onze blijdschap dat ze er is en dat we haar mogen vasthouden en blijven heel bewust weg van onze eigen verlangens. Gelukkig werkt dat goed en maakt het bezoek ons vooral blij. Na het horen van het bevallingsverhaal hebben we het ook over onze belevenissen van de afgelopen weken. We lachen hard om alle grapjes die we bedenken bij de instructies die Mats kreeg voor het aanleveren van het zaad. En we hebben het erover dat het eigenlijk best gek is dat met de terugplaatsing vier paar ogen op korte afstand bij mij naar binnen heeft gekeken en ik me vervolgens achter een gordijntje weer moet aankleden. Het is fijn ook te kunnen lachen om al het gedoe waar we doorheen gaan.
Utrogestan
Ik breng nog steeds drie keer per dag de Utrogestan in. Dit heeft meer voeten in de aarde dan ik vooraf had bedacht. Ik vind het best een beetje ‘vies’. Het zijn zachte capsules met een soort emulsie met progesteron erin. Je brengt ze zo diep mogelijk in de vagina in. De capsule lost op waarna je lichaam het progesteron kan opnemen. Maar de emulsie lost niet op en komt met je afscheiding weer geleidelijk naar buiten. Het is wit en vettig (gelukkig geurloos) en spoelt niet weg met water. Inlegkruisjes zijn in deze periode geen overbodige luxe en ook het inbrengen vind ik geen fijn klusje. Ik dacht dat ik daar alleen in was, omdat ik sowieso een aversie heb tegen smeersels aan mijn handen, maar uit de reacties op Facebook op mijn blog blijkt dat meer vrouwen dit niet graag doen. Ook krijg ik de tip dat er applicators bestaan om de capsules in te brengen. Daar ga ik dan gelijk maar naar op zoek.
Afleiding
We hebben nog vakantie dus houden we onszelf deze week lekker druk met klussen aan ons huis. Dat zorgt voor de nodige afleiding en ons huis wordt er ook nog eens beter van.
Vervolg > lees deel 8
