Tweeluik: Sabine en Veronique

Posted on by Jose Knijnenburg

Sabine en Veronique; het verhaal van twee zussen.

Sabine is 41 jaar en ongewenst kinderloos. Zij is de middelste in een gezin van 3 meiden. Ze kreeg te maken met vruchtbaarheidsproblemen. Na zeven IUI-behandelingen en één IVF, waarbij in totaal drie keer een embryo is teruggeplaatst, moest ze haar kinderwens opgeven.
Haar oudere zus Veronique is 43 jaar, getrouwd en moeder van twee jongens van 12 en 9 jaar. Ze heeft één miskraam gehad.

In dit tweeluik vertellen zij over de hobbels in hun relatie als gevolg van het vruchtbaarheidstraject van Sabine.

Hoe was jullie relatie tijdens het vruchtbaarheidstraject van Sabine?

Sabine: “Tijdens mijn traject werd ik van links naar rechts geslingerd in emoties en was ik dus zeker niet altijd te genieten. De mensen die het dichtst bij je staan moeten het dan ook vaak ontgelden. Dit moet niet makkelijk geweest zijn voor mijn zus. Ik was of ontroostbaar, onredelijk misschien ook wel, in ontkenning of trok mij terug waarbij ik de deur het liefst voor iedereen dicht hield. Ook was ik jaloers op mijn zus met haar gezin. Eigenlijk al vanaf de aankondiging van haar zwangerschap van de oudste. Misschien voelde ik toen al aan dat het mij niet gegund zou zijn. Tijdens het traject voelde ik mij niet altijd begrepen en heb ik de goedbedoelde adviezen en opmerkingen ook vaak verafschuwd. Tenslotte had mijn zus wél kinderen.”

Veronique: “Ik vond dit een hele lastige fase. Ik had een zus die zo verdrietig was, dat brak mijn hart in ontelbare stukken. Ik wilde er voor haar zijn en dat mocht gelukkig ook echt af en toe. Maar in de loop der jaren kwam er een punt waarop ik niet meer wist hoe ik met haar om mocht gaan. Veel contact zoeken, dat was niet goed. Weinig contact zoeken, dat was niet goed. Voor mijn gevoel was het nooit goed wat ik deed. Op de momenten dat ze het leven weer een beetje omarmde sloot ze me buiten en mocht ik niet van haar ‘genieten’ als het beter ging. We zijn toen echt een tijdje minder close geweest voor mijn gevoel.”


Hoe is de relatie tussen jullie nu, nu blijkt dat de kinderwens van Sabine niet vervuld zal worden?

Sabine: “Vanuit mij is er ondertussen een groot deel van de tijd acceptatie dat het niet zo heeft mogen zijn. Het verdriet is niet minder, maar wel veel minder aanwezig. Daardoor kan ik mij weer meer openstellen voor mijn omgeving, heb ik meer rust en kan ik meer genieten van leuke dingen. Ik hoop dan ook dat ik een iets leuker persoon ben nu en onze band er beter op is geworden.”

Veronique: “Ik merk aan mijn zus dat ze meer rust ervaart, niet minder verdriet. Ik heb veel bewondering voor haar instelling tegenwoordig. Soms denk ik wel eens: ik wil het er met haar nog wel eens over hebben, maar wil geen verdriet boven halen. Ik pas meestal nog steeds op mijn woorden rondom kinderzaken. Langzaamaan durf ik haar weer vaker te vragen of ze iets met de jongens wil gaan doen, nu de lading wat minder zwaar lijkt. Daar was ik tot niet zo lang geleden heel voorzichtig mee, omdat ik niet wist wat ik wel of niet van haar kon vragen als het ging om mijn kinderen.”

Zijn er ongemakkelijke momenten (geweest); momenten waarop dit traject tussen jullie in heeft gestaan?

Sabine: “Mijn zus heeft een sterke mening, komt op voor waar ze in gelooft. Een mooie eigenschap en zeker handig op het moment dat ik niet of niet genoeg voor mijzelf op kon komen. Maar soms wilde ik juist alleen een luisterend oor zonder oordeel of goedbedoelde adviezen. Ik merkte dat ik daardoor juist liever even afstand nam.”

Veronique: “Het is een langzaam proces, met golfbewegingen. Er zijn dan ook momenten waarop het proces tussen ons in is gaan staan. Het volledig terugtrekken van haar begreep ik volledig ondanks dat ik er wel echt heel verdrietig van werd. Op den duur ontstond er in mij ook een afstand, want ondanks het verdriet waar zij mee kampte had ik ook eigen processen waar ik doorheen ging. Die niks met haar of haar proces te maken hadden, maar met mij en de jongens. Soms had ik haar of mijn ouders nodig, maar mijn problemen leken soms minder groot of belangrijk, want ik had wèl kinderen. In gesprekken met mijn zus ging ik dan over op actiegerelateerde adviezen. Soms boos en gefrustreerd omdat ze geen actie ondernam, maar de boosheid en de frustratie kwamen puur omdat ik zelf geen ruimte had voor haar problemen en ik juist zelf hulp nodig had.”

Hebben de vruchtbaarheidsproblemen gevolgen gehad voor de plek van jullie beiden in het gezin?

Veronique en Sabine

Sabine: “Zo ervaar ik dat wel, al is dat gevoel ondertussen wel steeds minder heftig aanwezig. Ons jongste zusje heeft ook 2 kinderen. Het gevoel er niet bij te horen merk ik hierbij niet alleen in vriendengroepen, werk, sociale activiteiten, maar dus ook in ons eigen gezin. Tante zijn van 3 neefjes en 1 nichtje is dan wel weer ontzettend waardevol en een mooie rol. Maar als middelste een traject in te ‘moeten’ door verschillende omstandigheden is niet iets wat ik vooraf had willen bedenken. Ondertussen ben ik weer wat meer ‘gewoon’ zus, maar mijn positie als kinderloze binnen ons gezin is nog niet iets wat ik als normaal beschouw. Mijn zus(sen) en hun partners hebben mij nog nooit anders behandeld, maar wanneer we met z’n allen bij elkaar zijn voel ik dat nog steeds. Het buitenbeentje… Wat ik wel heel prettig vind, is dat ik steeds meer in aanraking kom met lotgenoten, vrouwen die net als ik het leven anders moeten inrichten. Dat helpt in het verwerkings- en acceptatieproces.”

Veronique: “Het feit dat ik wel het geluk heb kinderen te krijgen, is een groot goed. Daar ben ik me door het proces van mijn zus heel erg bewust van. Toch heb ik meer dan eens het gevoel gehad dat ik me bijna moest verontschuldigen dat het bij mij wel gelukt was. Mijn ouders zijn redelijk beschermend. Als mijn zus mij niet het gevoel gaf dat ik op mijn tenen moest lopen, dan deden mijn ouders dat wel. Ik moest dan zo letten op mijn woorden, dat ik gekozen heb om steeds minder te delen destijds en liever niet met mijn zus en mijn ouders in dezelfde ruimte te zijn. Tot op de dag van vandaag merk ik daar een afstand in.”

Hoe kijken jullie naar de toekomst? Is er iets waar je tegenop ziet, of waar je juist naar uitkijkt (samen)?

Sabine: “Ik kijk er naar uit om mijn neefjes en nichtje mee op weekendjes weg te nemen, om samen de kroeg in te gaan of voor het eerst naast ze in de auto te zitten. Wanneer ze daar behoefte aan hebben hoop ik dat ze bij mij komen voor advies, raad of misschien wel gewoon om even hun hart luchten als dat nodig mocht zijn. Als ik denk aan het moment dat mijn zussen misschien ooit wel oma worden vind ik dat wel lastig. Ik hoop dat mijn relatie met mijn zus(sen) dan nog steeds zo goed is dat ze mij ook in deze momenten deelgenoot laten zijn.”

Veronique: “Ik merk dat er sinds kort echt weer een toenadering plaatsvindt tussen mij en mijn zus, dat vind ik heel fijn! Ook de kinderen zien haar weer vaker en ze doet steeds vaker leuke dingen met ze. Ik durf haar ook weer te vragen voor oppasavondjes. Ik kijk er heel erg naar uit dat we weer net zo close worden als voorheen en dat ik in de toekomst ook meer over mijzelf durf te delen, wetende dat ze er nu meer ruimte voor zal hebben.”

Dit tweeluik verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022. 
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.

Wil je meer lezen?

Onze tips:

  • Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
  • Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
  • Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3