Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.
Wat vooraf ging
Deel 1: de voorgeschiedenis
Deel 2: de start van hun ivf-behandeling
Deel 3: voorbereiding ivf-punctie
Deel 4: de punctie
Deel 5: sms of telefoon: terugplaatsing ja of nee?
Deel 6: de terugplaatsing (embryotransfer)
Deel 7: de eerste wachtweek
Vandaag deel 8: De tweede wachtweek en uitslag
Dromen zijn bedrog?
De tweede wachtweek begint een beetje bizar. In de ochtend droom ik dat ik wakker word, naar de wc ga en dat ik een bloeding heb. In mijn droom doe ik een zwangerschapstest en die is positief. Ik droom verder dat mijn buik groeit en dat we heel blij en zorgeloos zijn. Vervolgens word ik echt wakker en voel ik een hevige teleurstelling als ik besef dat het allemaal een droom was. Ik ga naar het toilet en ik zie dat ik een lichte bloeding heb. De hele dag heb ik een beetje een raar gevoel gehad hierdoor.
Symptomen
De twee dagen erna heb ik bepaalde krampjes die ik echt alleen herken van eerdere zwangerschappen. Ik noem het een soort ‘knabbelend’ pijntje. Gedurende twee dagen voel ik het regelmatig en ik ben ervan overtuigd dat ik een innesteling heb gevoeld.
Vroege test
We besluiten toch een paar dagen eerder dan de officiële testdatum een vroeg testje eraan te wagen. De uitslag is licht positief. De volgende dag is het streepje van de test nog wat lichter, en ga ik ervan uit dat dit geen goed teken is. Nog een dag later is de test negatief en weten we voldoende. Het besef hakt er weer keihard in. Juist omdat er weer even wat hoop was ontstaan dat het misschien deze keer zou kunnen lukken dankzij de hormonen.
1001 vragen
Direct stroomt mijn hoofd weer over met vragen waar niemand een antwoord op heeft. Is het überhaupt mogelijk dat een embryo zich goed innestelt in mijn ‘gekke’ baarmoeder met adenomyose? Maken wij misschien geen goede embryo’s? Hebben we te lang gewacht met ivf, waardoor de schade aan mijn baarmoeder nu te groot is? Is het wel toeval dat mijn zwangerschappen steeds korter duren? Zitten we bij het juiste ziekenhuis of moeten we ook verder kijken? Gaat alles wat we tot nu toe hebben gedaan en alles waar we nog doorheen zullen gaan, voor niets zijn? Kan ik ooit weer gelukkig worden als dat de uitkomst is, of blijft het gemis voor altijd zo pijnlijk?
Wachten (voor de verandering)
Op de officiële testdatum stop ik met de Utrogestan en een dag later (op de precieze datum van mijn vorige miskraam) breekt mijn menstruatie door en bel ik met het ziekenhuis. Er wordt een afspraak ingepland voor anderhalve week later om te bespreken hoe we verder gaan. Aangezien ik geen eigen cyclus heb, ben ik daar wel benieuwd naar en vind ik het vervelend niet te weten hoe lang ik nu weer moet wachten op de volgende behandeling. Aan de andere kant is het natuurlijk fijn om even verlost te zijn van alle medicatie.
De impact
Ondertussen is onze vakantie voorbij en moeten we weer aan het werk. Hoewel ik veel ruimte en steun krijg van mijn werkgever, zie ik ertegenop. Het fertiliteitstraject is zowel lichamelijk als mentaal allesoverheersend en het was fijn deze eerste ivf-ronde samen te kunnen ervaren vanuit onze ‘bubbel’.
Ik heb inmiddels twee keer gesproken met een maatschappelijk werkende vanuit het ziekenhuis. Dit is fijn, omdat zij met haar medische achtergrond precies begrijpt waar ik het over heb en welke impact alles heeft. We onderzoeken samen welke gedachten, zorgen en emoties mij dwarszitten gedurende het traject en hoe ik goed voor mezelf kan zorgen door ook ontspanning en plezier op te zoeken. Zo ben ik meer gaan tekenen en wandel ik veel en denken we erover later dit jaar alsnog óp vakantie te gaan, even echt samen weg. Mats wil bij het volgende gesprek met de maatschappelijk werkende zijn. Hij heeft minder last van de vragen en negatieve gedachtes die in mijn hoofd rondcirkelen, maar hij vindt het lastig te moeten zien hoezeer ze mij bezighouden en onzeker maken. Hij voelt zich soms machteloos omdat hij de antwoorden ook niet heeft.
Bedankt
Mats en ik willen iedereen bedanken voor alle lieve, mooie en begripvolle reacties, kaartjes, en zelfs bloemen die wij hebben ontvangen n.a.v. de blogs. We hopen dat we hiermee iets bijdragen voor anderen in een soortgelijke situatie en aan het bespreekbaar maken van de impact van een fertiliteitstraject. Hopelijk hebben we ook wat mensen die aan de zijlijn staan een klein inkijkje kunnen geven in de strijd die hun dierbaren of bekenden -misschien stilletjes – ondergaan. Heb je nog vragen, dan staan wij daar zeker voor open.
You’re not alone
Bedankt voor het lezen en meeleven, misschien tot in een volgend blog!
En voor wie het nodig heeft: You’re not alone
Vervolg: lees deel 9
