Dagboek van mijn IVF-traject

injectiespuit

Gedurende de 3 behandelingen heb ik dagelijks in een dagboek geschreven. Ouderwets met pen op papier. Het onderstaande betreft een korte samenvatting van mijn dagboek. 

Op 19 september 2016 zijn we gestart met de eerste IVF/ICSI-poging. Gifmengen in eigen keuken, omdat een deel van de hormonen nog geprepareerd moest worden. Gelukkig hadden we een uitleg gekregen in het ziekenhuis, maar zo’n eerste injectie klaarmaken was ontzettend spannend. Het zetten van de injecties was geen probleem, per slot van rekening had ik in de vier maanden ervoor elke maand mezelf al van een injectie voorzien voor de kunstmatige overgang. 

Vanaf de tweede week waren er om de dag controles in het ziekenhuis. Bloedprikken en een inwendige echo waren vaste prik. Het bloedprikken was geen feest, omdat ik lastig te prikken ben. De inwendige echo’s waren ook pijnlijk, zeker aan de linkerkant. Mijn linker eierstok verdomde het om op een normale manier in beeld te komen, dus moest er flink druk op m’n buik worden uitgeoefend.

Na ongeveer 3 weken kregen we de ‘go’ voor de punctie. Begin oktober 2016 was het zover…. de eerste punctie. Voor de punctie kreeg ik morfine. De punctie zelf was, zeker vanwege de linker eierstok, flink pijnlijk. Er werden zes follikels leeggehaald. Helaas zijn de ontstane embryo’s na de bevruchting gestopt met delen. De terugplaatsing kon dus ook niet doorgaan. Een enorm harde klap!

In november 2016 zijn we gestart met de tweede poging. Ditmaal andere hormonen, kant en klaar dus was het niet nodig ze zelf nog te mengen. Na ruim 3 weken was de punctie daar, begin december. De pijn was vele malen erger dan bij de eerste poging, maar de inspanning en pijn waren niet voor niets. Er volgde een terugplaatsing. In de wachtweken voelde ik van alles en ik heb ook een innestelingsbloeding gehad. Helaas is het embryo niet lang blijven plakken en spatte onze droom wederom uiteen. Als pleister op de wond kregen we het bericht dat er één embryo ingevroren was. Na een rustmaand hebben we de cryo laten ontdooien. De ontdooiing ging goed en de cryo toonde kracht door verder te delen. Kortom: groen licht voor een terugplaatsing. Deze was in februari 2017, maar helaas werd onze droom opnieuw een nachtmerrie. Ik voelde me werkelijk waar ontzettend waardeloos en voor mijn gevoel liet mijn lijf me opnieuw in de steek. 

De derde en laatste poging zijn we gestart na een rustmaand, dus in april 2017 was het zover. Na bijna 4 weken vond de punctie op 24 april 2017 plaats. Dit was een grote hel en ik heb, tegen mijn eigen verwachting in, gezegd dat ik deze pijn nooit meer wil voelen. Twee dagen na de punctie kregen we bericht dat er een terugplaatsing gepland was. Aangezien dit de derde poging was, hebben we besloten twee embryo’s terug te laten plaatsen. De terugplaatsing zelf was op Koningsdag. Gedurende de beruchte wachtweken voelde ik me anders dan bij de vorige twee terugplaatsingen en weer was er sprake van een innestelingsbloeding. Er groeide hoop…. Zou het? De klap was des te groter toen we hoorden dat het wederom niet goed was. De kwaliteit van de overige embryo’s was niet goed genoeg, waardoor er geen cryo’s meer waren. Dat betekende dan ook direct het einde van de derde poging. 

Na een bezoek aan de specialist, waar we te horen hebben gekregen dat de prognoses slecht zijn, hebben we een optelsom gemaakt. De uitkomst hebben we overwogen, heroverwogen en nog een keer heroverwogen. Het stopt hier…We hebben besloten de wens te laten varen om een kindje met onze eigenschappen op de wereld te zetten. We hebben keihard gevochten, maar het heeft niet zo mogen zijn. 

Juul

Wil je meer lezen?

Geef een reactie