Onze grote wens. We laten je los, maar je blijft altijd bij ons

Posted on by webmaster

Liefste,

Wat had ik je graag gehad. In mijn armen, zo klein. Ik mocht dan voor je zorgen. Samen met je papa. Zo speciaal. Zo een ontzettend fijne toekomst, die we samen tegemoet gingen, toen je papa en ik gingen trouwen. Zo veel vertrouwen dat je ons als gezin zou komen aanvullen.

Stoppen met de pil. Spannende tijden! Vol verwachting dat we je gelijk al konden hebben in ons leven. Zo’n vertrouwen in jou, in ons, in God. 

Maar, hè, je komt nog niet. Dat is even schrikken voor ons. Praten, knuffelen en vol vertrouwen kunnen we omschakelen. We rekenen erop dat we je ergens in de komende tijd kunnen gaan ontmoeten. Eerst nog via de echo en onderzoeken, later in het echt!

Toch laat je lang op je wachten. Elke maand dat je er nog niet bent, is het huilen en troosten. 

We gaan voor consult naar de huisarts om te vragen waar je toch blijft. Deze geeft aan dat er extra hulp nodig is. Prima, maar willen wij dit al in ons leven? Willen wij al de grote gevreesde testen en onderzoeken? Alles wat ik van verhalen al ken. Van familie maar ook van sommige vrienden. Met pijn in ons hart weten we dat we nog moeten groeien, als ouders, voordat we ons hierin gingen storten. We wachten, leren en groeien als paar. We genieten van het leven. 

Totdat het moment daar is. We kunnen niet meer wachten. We moeten je zien. We willen je vasthouden, knuffelen en overspoelen met liefde. Dus we gaan vol goede moed terug naar de huisarts voor een verwijzing naar de het ziekenhuis. Eenmaal daar hebben we een top gesprek. Vol vertrouwen gaan we de toekomst tegemoet. Een IUI-behandeling, en dan zou jij bij ons kunnen zijn. Dit is waar we zo lang naar uit hebben gekeken. Samen uitkijken, wachten en verlangen naar jou. De testen zijn aan de ene kant goed. Aan de andere kant zijn er spannende uitslagen, maar het zou goed komen.

In het ziekenhuis drinken we nog een kopje koffie, wachten op de IUI. We kunnen bijna gaan, totdat we worden gebeld. Of we kunnen komen praten. Het hart schiet ons in de keel. Dit lijkt ons geen goed nieuws voor jou. Dit voelen wij aan. Daar is dan ook het verschrikkelijke nieuws. We kunnen je niet ontvangen via een IUI. We gaan eerst naar huis om dit te verwerken, met een vervolgafspraak in onze handen. Wat nu? 

In deze afspraak leren we dat we nog een kans hebben om jou te kunnen krijgen. Om je te zien, horen, ruiken en voelen. Alles meemaken wat we familie en vrienden ook zien doen met hun lieve schatten. Met een ICSI-behandeling zou het kunnen. Daar is onze hoop. Ons vertrouwen in een toekomst met jou is weer terug. Dit gaan we natuurlijk doen! Niets liever dan jou in ons leven. 

Toch gaat het niet goed met ons. Papa en ik vergeten te praten. Willen niet onze twijfels en gedachten met elkaar delen. Te bang om de ander in de war te maken. Te bang om onze twijfels door te geven aan de ander. Veel gesnauw naar elkaar. Het lijkt voor de buitenwereld zo perfect. We hebben zo veel mensen verteld over jou. Ook dat jij ooit nog zou komen bij ons. Toch gaat het achter de schermen niet goed. Te veel stil verdriet, boosheid, onzekerheid, verwachtingen en twijfels. Uiteindelijk kan ik er niet meer tegen. Mijn wereld is donkerder geworden in de loop van de tijd. Zo verlangend en op zoek naar jou. Al zo lang en zo druk ermee bezig. Hoe graag ik je ook wil: ik kan, mag en wíl je papa, en mezelf, niet verliezen. 

Tranen met tuiten huil ik. Toch vertel ik eerlijk wat ik voel. Dat ik je heel graag wil. Maar niet ten koste van alles. Want, zoals je weet, is je papa en ons leven samen, mijn alles. De vele tranen en emoties eruit gooien, voelt ontzettend goed. Het blijkt dat je papa net zulke emoties en gedachten heeft als ik. Samen kunnen we dit aan.

Maar wat nu? Durven we het te vertellen aan jou? Dat we je moeten laten gaan? Dit duurt even. Veel praten en troosten. De ICSI-behandeling eerst maar afgezegd om zonder druk na te kunnen denken over ons gezin. 

Uiteindelijk laten we jou, met veel verdriet, maar ook opluchting, los. Onze lieve schat. Die we zo graag willen, maar niet kunnen krijgen.

Nu, een jaar later, hebben we jouw kamer veranderd. Ook met snikken, onmacht en de nodige knuffels. De kamer die jarenlang voor jou bedoeld was. Voor jouw bedje, knuffels en grote schommelstoel. In deze stoel zou ik dan met liefde en geduld gaan zitten. Met jou in mijn armen.

Nu kan ik oprecht zeggen dat papa en ik het goed doen samen. We zijn de wens naar jou een plekje aan het geven. Aan het bedenken hoe we deze grote ruimte gaan vullen in ons leven. Sommige delen worden al opgevuld door lieve familie en vrienden. Neefjes en nichtjes om al onze liefde en knuffels aan te geven. Andere stukken hebben meer tijd nodig.

Onze lieve schat. Onze grote wens. We laten je los, maar je blijft altijd bij ons. 

Liefs, mama

Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid. Iedere dag plaatsen we een blog over ‘vertrouwen’, dat dit jaar het thema is van Freya én van de Week van de Vruchtbaarheid.

Wil je meer lezen?