Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.
Wat vooraf ging:
Deel 1: de voorgeschiedenis
Deel 2: de start van hun ivf-behandeling
Deel 3: voorbereiding ivf-punctie
Deel 4: de punctie
Deel 5: sms of telefoon: terugplaatsing ja of nee?
Deel 6: de terugplaatsing (embryotransfer)
Deel 7: de eerste wachtweek
Deel 8: De tweede wachtweek en uitslag
Deel 9: we gaan verder
In eerdere blogs voor Freya deden we verslag van onze eerste ivf-poging. Helaas was er na de verse terugplaatsing geen sprake van een doorgaande zwangerschap. Wij gaan door en vanaf deel 9 nemen we jullie weer mee in de gebeurtenissen.
Herfstvakantie… of toch niet?
Na mijn menstruatie moeten we wachten op mijn eisprong. We willen nog graag samen op vakantie voordat de winter begint, maar we moeten steeds voor echo’s naar het ziekenhuis. Mijn natuurlijke cyclus is weer aanwezig, maar neemt haar tijd.
Eindelijk… teleurstelling
Tijdens de zoveelste echo lijkt mijn eisprong al elk moment te kunnen gebeuren. Voor de zekerheid moet ik dezelfde dag bloedprikken en de volgende dag opnieuw om te checken of mijn lh-piek is geweest. Als dat zo is, hoef ik geen Ovitrelle-injectie te zetten en kan in principe na een kleine week de terugplaatsing uitgevoerd worden. In de middag word ik gebeld met de uitslag. Mijn lh-piek is inderdaad geweest, maar er is te weinig personeel beschikbaar in het lab om voor alle stellen die op die specifieke datum aan de beurt zijn de cryo’s te ontdooien. De terugplaatsing gaat voor ons niet door.
We hebben na het vorige onderzoek gehoord dat mijn adenomyose gestaag toeneemt en de kans op een zwangerschap wordt voor mijn gevoel elke maand kleiner. Naast dat alle bezoekjes aan het ziekenhuis deze maand voor niets zijn geweest en we onze vakantie hiervoor hebben uitgesteld, is het lastig te verkroppen dat wij als willekeurig stel van de stapel zijn gekozen om deze keer teleurgesteld te worden. Al begrijpen we natuurlijk wel dat ieder ander stel waarschijnlijk net zo teleurgesteld zou zijn als wij.
Change of plans
In het weekend dat volgt gaan we direct op zoek naar een mooie vakantiebestemming en we pakken de weersvoorspellingen erbij. We willen erop uit; wandelen en mooie plekjes zien. Maar het is op dat moment al bijna november. Alle bestemmingen die we hadden bedacht zijn de komende weken nat en koud. Een autovakantie zit er niet meer in en een strandvakantie is niet wat we voor ogen hadden.
IJsland
Gek genoeg is IJsland de enige bestemming op ons continent met goede weersvoorspellingen. Droog en tussen de 8 en -2 graden. We spannen ons in om alles te boeken en een paar dagen later zitten we in het vliegtuig. We hebben een actieve vakantie van 11 dagen waarin we prachtige, unieke en bizarre landschappen zien. We merken dat we de stress van de dagelijkse dingen volledig van ons af kunnen laten glijden, maar de niet al te opbeurende gedachten over ons fertiliteitstraject laten ons helaas niet los.
Liever mét
Want als je werk en je dagelijks leven even geen ruimte innemen in je hoofd, dan krijgen andere gedachten de vrije loop. We besluiten dingen als: “Als we geen kinderen kunnen krijgen, dan kunnen we altíjd reizen; waar en wanneer we willen. En dat gaan we dan ook doen!” We menen het wel, maar eigenlijk zijn we nog helemaal niet zo ver in onze acceptatie en we willen daar ook nog niet mee bezig zijn. Liever zien we een toekomstbeeld voor ons van mooie reizen met kindjes erbij. We willen graag zien wat de wereld te bieden heeft, maar nog liever door de ogen van onze kinderen.
Iets om naar uit te kijken
Bovendien moet ik ook in IJsland – rekening houdend met het tijdverschil – bellen met ons ziekenhuis zodra ik ongesteld ben geworden. Mijn cyclus is misschien langzaam, maar houdt geen pauze als we op vakantie gaan. De volgende echo staat vast gepland. “Dan hebben we weer iets om naar uit te kijken”, zeggen we sarcastisch.
Vervolg > lees deel 11
